one of the people

Οι άνθρωποι δε θέλω να γίνονται αναμνήσεις

2012-01-11T03:26:00.001+02:00

Σήμερα μετά από πάρα πολύ καιρό ένιωσα πλήρης. Τον τελευταίο καιρό μου αρέσει ο ρόλος του κακού στις διαπροσωπικές μου σχέσεις. Δε θα σου κάνω τώρα την ανάλυση διότι εμένα μου πήρε πολύ χρόνο με την ψυχοθεραπεύτρια μου και ένα ραντεβού μ' έναν άνθρωπο που ασχολείται με την αστρολογία για να καταλάβω πως ακόμα κι αυτό πρέπει να είναι συνειδητή απόφαση απέναντι στη ζωή. Τέλος πάντων, είμαι και κακός, όπως είμαι και καλός. Αλλά απόψε ένιωσα πλήρης. Ένιωσα πως δε χρειάστηκε να δώσω καμία εξήγηση και πως οι πράξεις μου ήταν καθαρές. Τόσο καθαρές που -αν και το παιχνίδι το παίζω με τους όρους των άλλων- εγώ μέσα από αυτούς τους όρους ένιωσα να κάνω το σωστό για μένα πάνω απ΄όλα. Μ' άρεσε ο εαυτός μου. Έσφυξε τα δόντια, πρόσεξε τί είπε, έπραξε αυτό που έκανε εκείνον να νιώθει καλά, έριξε κρυφά ένα δάκρυ στο αυτοκίνητο και γύρισε σπίτι χαρούμενος. Γιατί, το happy end ξέρω πως είναι ακατόρθωτο, αλλά αφενός προσπάθησα, αφετέρου και ποτέ να μη μάθω την αλήθεια εγώ θα είμαι εντάξει με μένα.

P.S. Έχεις νιώσει ποτέ δυνατός; Νιώθω πως μπορώ να φτάσω στην κορυφή πια. Σημάδι ωριμότητας; Δεν έχω συνηθίσει να νιώθω έτσι. Αλλά τώρα γίνομαι αυτό που μ' αρέσει να είμαι.

Εκείνος κι εκείνος

2012-01-10T03:50:00.002+02:00

Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα φιλικό brunch. 3 singles και 2 ζευγάρια. Κάποια στιγμή άρχισε ένα παιχνίδι. Ο καθένας έγραφε μια φράση σ' ένα χαρτί και μετά αυτό γινόταν μια ιστορία. Ο καθένας συνέχιζε από εκεί που είχε σταματήσει ο άλλος, χωρίς να έχει διαβάσει αυτό που έχει γράψει ο προηγούμενος. Μόνο την τελευταία λέξη. Με βάση αυτή συνέχιζε. Και η ιστορία στο τέλος μπορεί να βγήκε αλλόκοτη, αλλά εμένα απόψε μου ήρθε στο μυαλό αυτό που έβαλα εγώ στο χαρτί. Και είπα να το συνεχίσω για να μη μείνει ατέλειωτη η δική μου σκέψη. Η δική μου ιστορία.

"... τον έπιασε από το χέρι και προχώρησαν στη βροχή. Εκείνος κρύφτηκε για ώρα στην αγκαλιά του και του χάιδευε το χέρι. Μπήκαν στο αυτοκίνητο γιατί η βροχή δυνάμωνε. Τα τζάμια άρχισαν να θωλώνουν. Στο ραδιόφωνο ακούστηκε μια οικεία φωνή να λέει σ' έχω βρει και σε χάνω. Εκείνος συνέχισε να μένει στην αγκαλιά του. Διστακτικός. Κι εκείνος τον φιλούσε στο λαιμό. Από αγάπη. Μια αγάπη περίεργη, αλλόκοτη. Όπως αυτή του γονέα προς το παιδί του, που το βλέπει να μεγαλώνει και θέλει να το προστατέψει αλλά ξέρει ότι θα ανοίξει τα φτερά του και θα φύγει. Φοβόταν τη στιγμή που θα άνοιγε η πόρτα και εκείνος θα κατέβαινε. Φοβόταν τη στιγμή που θα χάνονταν όλα για πάντα. Η αγκαλιά του ήταν εκεί. Για το παιδί που θα έχανε. Και το παιδί χωνόταν όλο και πιο πολύ. Και του κρατούσε το χέρι και το χάιδευε. Μέχρι που εκείνος έσκυψε και τον φίλησε. Εκείνος δεν ανταποκρίθηκε. Αλλά δεν τραβήχτηκε. Ψιθύρισε απλά ένα σταμάτα, σα να ήθελε να πει, συνέχισε. Κι εκείνος προσπάθησε να τον ξαναφιλήσει. Και πάλι το ίδιο. Εκείνος παγωμένος, δεχόταν το φιλί αλλά δεν το ανταπέδιδε. Ένιωθε πως είχε πολλά να δώσει σ' αυτό το παιδί. Ένιωθε πως τον αγαπούσε. Καιρό τώρα. Μα εκείνος φοβήθηκε. Ήθελε να παίξει το παιχνίδι αλλιώς. Όμως στη ζωή δεν συμβαίνουν πάντα όσα θέλουμε, όπως τα σχεδιάζουμε. Γιατί είναι καλό να επιβεβαιώνεσαι από τους άλλους, αλλά πρέπει να ξέρεις πως έρχεται η στιγμή που πληρώνεις το τίμημα. Το φιλί είχε μια ουδέτερη γεύση. Τη γεύση της πρώτης φοράς που έμελλε να είναι η τελευταία. Εκείνος τον κοίταξε και του είπε να κατέβει. Κι εκείνος απλά σχολίασε πως δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Υπάρχει και το γκρι. Ποιό είναι το γκρι σκέφτηκε. Να συμπεριφέρεσαι σα να είμαστε μαζί, αλλά να λες ότι είμαστε φίλοι; Προς στιγμήν ένιωσε ότι μπερδεύτηκε. Και πάλι όχι. Είχε δει κάτι, είχε εισπράξει κάτι για να φτάσει να τον φιλήσει. Ποιό είναι το γκρι; Η ερώτηση έμενε σε εκκρεμότητα, σαν ένα αβάσταχτο ερώτημα που δεν θέλει να απαντήσει κανείς στον εαυτό του, πόσο μάλλον να απαντήσει ο ένας στον άλλο. Αποφάσισε να ζήσει με το γκρι. Να δείξει στο παιδί πως είναι να είσαι φίλος. Η βροχή ξαφνικά σταμάτησε. Κι εκείνος έκλεισε το ραδιόφωνο. Ένιωσε την αγκαλιά του να αδειάζει, το χέρι του να μένει άδειο και την πόρτα να ανοίγει. Γειά χαρά πρόλαβε να πει. Ήξερε πως εκείνη τη στιγμή τον χαιρετούσε. Ένας αποχαιρετισμός που θα άνοιγε μια πληγή. Είχε ήδη πολλές οπότε ήξερε. Αναρωτιόταν μόνο γιατί να προκαλέσει ακόμα μία. Λίγες μέρες αργότερα θα έβρισκε την οριστική απάντηση. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που ζούσε τα πάντα με πάθος κι ένταση. Ήξερε να αναγνωρίζει τον έρωτα σε κάθετι. Τον θεωρούσε ευλογία και τον γευόταν με κάθε ευκαιρία. Κι ήξερε πως ο πόνος που του προκαλούσε ήταν ένδειξη ζωής. Ο μικρός φάνηκε ανώριμος να ζήσει μ' έναν τόσο δυνατό κι έξυπνο άνθρωπο τελικά, σκέφτηκε σε μια διαδρομή με το αυτοκίνητο και τη θέση δίπλα του άδεια. Θα ήταν η τελευταία διαδρομή του στην πόλη. Σε λίγες ώρες θα επιβιβαζόταν στο αεροπλάνο. Τον περίμενε μια καινούρια αρχή, σ' έναν άλλο τόπο. Κοιτώντας από το παράθυρο τον Πύργο Ελέγχου, αναστέναξε και σκέφτηκε πόσο θα ήθελε να ήταν μαζί σ' αυτό το ξεκίνημα. Να ενώσουν τις ζωές τους, ξεχνώντας το παρελθόν. Κούνησε το κεφάλι γιατί τρόμαξε με τη σκέψη του. Αυτό ήταν έρωτας. Από εκείνους που μπορούν να σε παρασύρουν σε περίεργα μονοπάτια. Δύσβατα. Το ξανασκέφτηκε και κοίταξε μπροστά. Τέλος είπε.

Λίγους μήνες αργότερα επέστρεψε στην πόλη για να δει φίλους και να κυκλοφορήσει στα παλιά στέκια. Είχε πια άλλο αέρα. Νικητής, όπως εξάλλου ήταν φτιαγμένος για να γίνει. Είχε παλέψει και είχε νικήσει. Μαζί του κι ο νέος του σύντροφος. Αυτό ήταν είδηση. Τον είχε φέρει για να του δείξει με τα δικά του μάτια την πόλη. Ήταν τόσο ευτυχισμένος. Είχε ξεχάσει τα παλιά. Είχε πάει πολύ πιο μπροστά. Σκέφτονταν να αγοράσουν ένα νέο διαμέρισμα. Ο ήλιος τους έλουζε καθώς κυκλοφορούσαν με μια vintage vespa. Όμορφοι και οι δύο, χαμογελούσαν στους περαστικούς. Έρχονταν από έναν άλλο κόσμο. Κινηματογραφικό. Ώσπου ο μικρός βρέθηκε μπροστά τους. Εκείνος πάγωσε. Θυμήθηκε εκείνο το φιλί που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Τα μάτια του άστραψαν. Ήταν ίδιος όπως τον θυμόταν. Στάσιμος. Χαιρετηθήκαν και καθώς εκείνος έφευγε με τη vespa τον άκουσε να του λέει θέλω να σε δω, πρέπει να σε δω. Και καθώς απομακρυνόταν του φώναξε: φοβήθηκα, συγχώρεσέ με. Εκείνος σκέφτηκε ότι πριν μερικούς μήνες έφυγε με τον πόνο. Δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να τον επιθυμεί και να τον πεθυμεί. Όμως δε μπορούσε να τον πιστέψει. Μέχρι που τον βρήκε έξω από το σπίτι του να τον περιμένει. Δεν ήξερα πως ήσουν εδώ, του είπε. Φεύγω πάλι τη Δευτέρα, απάντησε κι έβαλε το κλειδί στην πόρτα. Εκείνος τον ακολούθησε. Τί θέλεις τώρα, του ψιθύρισε. Ο μικρός δεν απάντησε, έσκυψε μόνο και τον φίλησε, μα εκείνος δεν ανταποκρίθηκε. Και ο μικρός ξαναπροσπάθησε όπως έκανε εκείνος, πριν καιρό. Και ξαναπροσπάθησε. Μα δεν ανταποκρίθηκε. Τότε ο μικρός έφυγε. Κι ένα αντίο γεμάτο πόνο πλυμμήρισε το ψηλοτάβανο νεοκλασικό. Μερικές εβδομάδες αργότερα εκείνος έστειλε ένα αεροπορικό εισιτήριο σ' εκείνον μαζί με μια αράδα, αν το εννοούσες, θα σε περιμένω στο αεροδρόμιο."

P.S. 1 Ο μικρός τελικά πήρε το αεροπλάνο.

P.S. 2 Όταν συναντήθηκαν δεν αντάλλαξαν καμία κουβέντα. Όταν έφτασαν στο σπίτι του, εκείνος τον κοίταξε. Ο μικρός του είπε συγνώμη και κρύφτηκε στην αγκαλιά του. Τότε εκείνος προσπάθησε να τον φιλήσει όπως εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ. Ο μικρός ανταπέδωσε το φιλί και του ψιθύρισε: μου έλειψες, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Εκείνος δεν αντέδρασε, απλά τον κοίταζε. Κι εκείνος του είπε, είμαι σίγουρος. Σ' αγαπώ.

Να σου πω το μυστικό μου;

2011-12-17T11:11:00.001+02:00

Φέτος αποφάσισα να γράψω για πρώτη φορά γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Μέχρι τώρα μια χαρά τα κατάφερνα, απλά τώρα νιώθω ότι τον χρειάζομαι. Θέλω να κατέβει από την ολοκαίνουρια καμινάδα μου και να προσγειωθεί στο τζάκι μου και μέσα στον κατακόκκινο σάκο του να έχει αγάπη. Θα μου πεις, τί κουλό είναι πάλι τούτο; Κι εγώ θα σου απαντήσω ότι η αγάπη είναι κάτι που πιάνεται, που αγγίζεται, που εκφράζεται, που ζει-γεννιέται, μεγαλώνει και δεν πεθαίνει. Δεν μπορώ να πω, δεν έχω παράπονο. Οι άνθρωποι που με περιβάλλουν με αγαπάνε. Και το ξέρω. Και το νιώθω. Αλλά επειδή βλέπω ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι δίπλα μου, που δεν ξέρουν τί θα πει αγάπη, θέλω να μπορώ να τους μοιράσω λίγη, να τους ξυπνήσω, να τους ταρακουνήσω, να τους δείξω πώς είναι ν' αγαπάς και να σ΄αγαπάνε. Κι επειδή τα δικά μου αποθέματα καμιά φορά τελειώνουν, θα ζητήσω από τον καλό Άγιο Βασίλη να μου φέρει όση αγάπη του περισσεύει να την μοιράσω μέσα στο 2012, μπας κι αυτός ο κόσμος γίνει λίγο καλύτερος. Γιατί αλλιώς τη βάψαμε. Αλλιώς, οι μόνοι τους θα γίνονται όλο και πιο μόνοι και όσοι αγαπούν θα πληγώνονται ακόμα πιο πολύ.

P.S. 1 Πρόσφατα συνειδητοποίησα, για ακόμα μία φορά, ότι εκεί κρύβονται τα ζητήματα της συμπεριφοράς των ανθρώπων.
P.S. 2 Πάντως, επειδή είναι περίοδος απολογισμού, όποιος θέλει προλαβαίνει να επανορθώσει.

Πρώτη σκέψη

2011-12-16T10:36:00.000+02:00

Ξύπνησα σήμερα με μια περίεργη αίσθηση. Σκέφτηκα τους ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή μου. Σκέφτηκα επίσης ότι αυτοί οι άνθρωποι επιστρέφουν κατά περιόδους για να πουν κάτι και να ξαναφύγουν. Τί στην ευχή θέλουν; Ούτε εκείνοι ίσως ξέρουν. Όμως εγώ νιώθω πως αυτό που θέλουν είναι να πάρουν ένα μικρό κομμάτι μου. Φίλοι, γνωστοί, πρώην, επίδοξοι, κλπ, κλπ, όλοι το ίδιο θέλουν. Τη σιγουριά, την ασφάλεια, τη συντροφιά. Έστω για μια στιγμή. Ένα μικρό κομμάτι μου. Και λογικό είναι γιατί αν κοιτάξεις πίσω από αυτούς τους ανθρώπους θα δεις πόση αγάπη τους στέρησε η ζωή. Πάντα φτάνω στο ίδιο συμπέρασμα, η αγάπη που λείπει. Η αγάπη που δεν πήραν. Η αγάπη που δεν τους χαρίστηκε. Κι όσες φορές τους χαρίστηκε η ίδια κατάληξη. Δεν ήξεραν τί να την κάνουν και την απαρνήθηκαν. Είναι τόσο απλά τα πράγματα στη ζωή και τόσο μπερδεμένα συνάμα. Όμως σε μία εβδομάδα θα είναι Χριστούγεννα κι εγώ θα βγω στους δρόμους, θα αγοράσω δώρα γι αυτούς τους ανθρώπους, τους πιο περιθωριοποιημένους και θα τους συναντήσω. Κι αν κάτι θα με πληγώνει θα είναι το γεγονός ότι δεν θα με καταλαβαίνουν. Και μετά θα επιστρέψω στην κανονική μου ζωή. Γιατί αυτή η πρώτη σκέψη της ημέρας είναι τόσο ουσιαστική. Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Και για να δώσεις αγάπη, πρέπει πρώτα να έχεις πάρει. Κι αν δεν έχεις πάρει, πάντα θα ψάχνεις ανθρώπους που είναι ίδιοι με σένα. Κι όχι εμένα.

P.S. 1 Καλά Χριστούγεννα!
P.S. 2 Είναι ώρα να σκεφτούμε τους στόχους του 2012.
P.S. 3 Είναι ώρα να κάνουμε και κανέναν απολογισμό.

Ex-press yourself

2011-12-15T20:46:00.000+02:00

Το κεφάλι ψηλά. Δάγκωσε τα δόντια. Προχώρα μπροστά. Μη κοιτάς πίσω. Αν είναι γραφτό. Κάθε εμπόδιο για καλό. Η ζωή προχωρά. Όλα θα πάνε καλά. Έχε πίστη στον εαυτό σου. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Έτσι έπρεπε να συμβεί. Σε έχουμε για κάτι πολύ πιο σημαντικό. Μα γιατί κόλλησες; Ξεκόλλα. Θα δεις, θα το ξεπεράσεις.

Πόσες φορές δεν έχεις ακούσει αυτές τις εκφράσεις; Πόσες φορές δεν σε έχει πιάσει πανικός ακούγοντας να τις λένε οι άνθρωποι με τόση ευκολία; Και πόσες άλλες φορές δεν έχεις θελήσει να βάλεις τα κλάματα και να αρχίσεις να τρέχεις;

Κι όμως η πληγή δεν επουλώνεται με λόγια. Δεν επουλώνεται με τα λόγια των άλλων. Θέλει το χρόνο της. Και πάντα κάτι μένει. Ένα μικρό αγκάθι, να σε πληγώνει πού και πού. Και η ζωή να συνεχίζεται μέχρι το επόμενο αγκάθι.

Γι' αυτό σου λέω express your self. Ή καλύτερα ex-press your self. Γιατί αλλιώς θα σκάσεις. Κοίτα εμένα. Όταν αποφάσισα να μιλήσω ήταν πια αργά, είχα ήδη σκάσει. Το παρελθόν έπεφτε πάντα σα βαριά σκιά και το παρόν γινόταν δυσάρεστο. Το μέλλον φυσικά άδοξο. Όμως και τώρα ο ρόλος αυτός μου φαίνεται τόσο κακοραμμένος. Γιατί μου βγαίνει με αδέξιο τρόπο. Κι έτσι κάθομαι και ακούω τις εκφράσεις των άλλων. Τις ακούω καρτερικά και όσο κι αν δεν τις πιστεύω, τις υπομένω. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Τη μια στιγμή σε αγαπάει και την άλλη στα παίρνει όλα. Με τη μόνη διαφορά ότι την επόμενη φορά δεν θα την αφήσω να μου πάρει τίποτα. Θα έχω προσέξει.

Το τέλος έγινε αρχή (;)

2011-12-14T00:58:00.002+02:00

"Αν έπρεπε να βάλω μία μελωδία σ' ένα τέλος, αυτή θα ήταν αυτό εδώ το τραγούδι". Και το τραγούδι ξεκινάει. Και το ραδιόφωνο παίζει δυνατά. Κι εγώ στέκομαι. Ακούω τον εαυτό μου. Να φαντάζεται ότι είναι ξανά εκεί. Εκεί απ' όπου ξεκίνησε. Κλείνω τα μάτια. Και ο εκφωνητής ξαναλέει "όμως κάθε τέλος, κρύβει και μια αρχή. Και κάθε αρχή... ένα τέλος. Έτσι πάνε τα πράγματα στη ζωή". Μία παύση... "Όμως εμείς είμαστε ακόμα στην αρχή, και το πεπρωμένο σε καλεί να ζήσεις την ιστορία, όποια κι αν είναι αυτή, όσο κι αν κρατήσει". Κοιτάζω το ραδιόφωνο. Κάνω rewind με τη σκέψη και κρατάω τη μελωδία από το τραγούδι. Και μου έρχονται οι εικόνες του τέλους που δεν βάλαμε. Τα λόγια που έφτασαν στο στόμα και ποτέ δεν ειπώθηκαν. Τα βλέμματα που ποτέ δεν προχώρησαν. Τα χάδια που ποτέ δεν δόθηκαν. Τα χείλη που ποτέ δεν ακουμπήθηκαν. Τα σώματα που ποτέ δεν ενώθηκαν. Και η μελωδία εκεί να στριφογυρίζει στο μυαλό μου. Και να σε σκέφτομαι. Να σε σκέφτομαι όπως κανείς άλλος δεν το έκανε μέχρι τώρα. Κι όμως εσύ δεν ξέρεις τίποτα. Δεν θα μάθεις τίποτα.

Τραβάω την πόρτα με δύναμη πίσω μου και βγαίνω στους υγρούς δρόμους. Μου λείπεις όταν βρέχει, πιο πολύ. Ανοίγω το βήμα μου. Περπατώ γρήγορα. Θέλω να φτάσω έξω από το σπίτι σου, να χτυπήσω το κουδούνι και να σου φωνάξω, "Έλα λίγο" -"Έλα έστω και για λίγο", με διορθώνει ο ίδιος μου ο εαυτός-. Η βροχή διαπερνά τα ρούχα μου και δε με νοιάζει. Και φοβάμαι να στο πω. Και τρέμω την άρνησή σου. Και λυγίζω και κάνω πίσω. Κοντοστέκομαι. "Εγώ θα πάω". Και η μελωδία είναι εκεί. Στην αρχή ακούγεται από το βάθος, όσο όμως πλησιάζω, έρχεται πιο κοντά. Όλο και πιο κοντά. Είμαι πια έξω από το σπίτι σου. Μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο. Η βροχή δυναμώνει κι άλλο. Όμως εγώ ακούω τη μελωδία. Βγαίνει από τις χαραμάδες των παραθύρων σου. Σβήνεις τα φώτα, όμως το ραδιόφωνο παίζει ακόμα το τραγούδι. Χτυπάω το κουδούνι και τραβιέμαι. Κοιτάζω το μπαλκόνι σου και μαζί τον σκοτεινό ουρανό που έχει ανοίξει. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και το χέρι σου με τραβά μέσα για να μην βρέχομαι. Ο χρόνος παγώνει. Με κοιτάς, σε κοιτώ. Κι ύστερα ένα πρώτο φιλί κι ένα "σ' αγαπώ". Δένεσαι σα παιδί πάνω στην αγκαλιά μου. Δεν ξεκολλάς. Κι εγώ ξεσπάω σε λυγμούς. Κλαις μαζί μου. "Πάει, πέρασαν όλα" σου ψιθυρίζω. Μου γελάς, με το δικό σου τρόπο και μου λες "Μη φύγεις". Και σου απαντώ "Κι εσύ, μη φύγεις".

Ανοίγω τα μάτια. Είμαι ακόμα μπροστά στο ραδιόφωνο. Μόνος. Ένα τσιγάρο καίει στο τασάκι μου. Το τραγούδι τελειώνει. Τελείωσε. Είναι πια αργά. Κοιτάζω το τηλέφωνο. Η ίδια άδεια οθόνη. Ένα δάκρυ μου φεύγει. Σβήνω το φως. Ξαπλώνω στο κρεβάτι. Δεν ξέρω πού είσαι, τί κάνεις, πώς περνάς. Η άδεια θέση δίπλα με πληγώνει. Θα ήθελα να ήσουν εδώ. Θα ήθελα να ήσουν μαζί μου. Να είμαστε μαζί. Αλλά έτσι έπρεπε να γίνει. Κλείνω τα μάτια κι ο πόνος δυναμώνει. Πολύ. Όλο και πιο πολύ. Και σου σιγοψιθυρίζω "μου λείπεις".

P.S. 1 Αυτό το κείμενο ήρθε και κύλησε όπως το νερό της βροχής.
P.S. 2 Όσο κι αν μοιάζει με ρομαντική αμερικάνικη κομεντί, έχει κάποια νοήματα.
P.S. 3 Ήταν βαθιά η ανάγκη μου να τα επικοινωνήσω. Κάτι σαν ψυχοθεραπεία.

Οι κύκλοι

2011-12-13T02:26:00.002+02:00

Ωραίοι είναι οι κύκλοι. Μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό. Μαθαίνεις να τους αγαπάς γιατί έρχονται στη ζωή σου. Κάθε τρεις και λίγο, τους βρίσκεις μπροστά σου. Κι όμως ένας κύκλος θέλεις να ανοίξει και να μην τελειώσει. Ή τουλάχιστον με αυτή την ιδέα θες να βαυκαλίζεσαι. Να 'χεις να πορεύεσαι. Τέλος πάντων, κάθε αρχή σίγουρα φέρνει κι ένα τέλος. Και σημασία δεν έχει το τέλος, αλλά η διαδρομή μέχρι σ΄αυτό. Να έχεις περάσει όσο το δυνατόν καλύτερα. Με γέλια, με χαρές, με βόλτες, με εκδρομές, με ταξίδια, με αγκαλιές, με φιλιά, με όνειρα, με σχέδια. Κι όλα εκείνα, τα μικρά και μεγάλα πράγματα της ζωής, που όταν κάθεσαι στο κρεβάτι σου και κοιτάς το ταβάνι, σου έρχονται στο μυαλό.

Οι κύκλοι λοιπόν είναι ωραίοι και για έναν ακόμα λόγο. Σου δείχνουν κάθε φορά το ποιός είσαι. Τί είναι αυτό που πραγματικά σε τρελαίνει και το θες. Θες να το κατακτήσεις, να το κάνεις δικό σου, όχι από εγωισμό, αλλά από τη βαθιά ανάγκη να προσφέρεις. Να προσφέρεις απλόχερα αγάπη.

Σκεφτόμουν το πρωί, αν με ρωτούσε κανείς, ποιός είναι ο κύκλος που αποφάσισα να ανοίξω στη ζωή μου τώρα, θα του απαντούσα ότι είναι ίσως ο πιο ελπιδοφόρος. Εκείνος που θα ήθελα να κρύβει ένα κομμάτι από το όνειρό μου. Εκείνο που βλέπω κρυφά από όλους τα βράδια. (Εγώ κι εσύ, σ' ένα γκρι σπίτι, με μια τσιμεντένια αυλή, κι ένα κόκερ να μας ζητάει βόλτα. Εγώ κι εσύ, σ' ένα γκρι golf να φτάνουμε στον Πειραιά για να πάμε στις Κυκλάδες. Εγώ κι εσύ, να φοράμε τα γκρι ρούχα μας και να μιλάμε ατέλειωτα σ' ένα εστιατόριο κρατώντας τα μεγάλα ποτήρια του κρασιού. Εγώ κι εσύ, ξαπλωμένοι στον γκρι καναπέ μας να παίζουμε. Εγώ κι εσύ, να μοιραζόμαστε.)

Κι όμως τα όνειρα δεν ξέρω αν βγαίνουν, ξέρω όμως ότι έρχονται κι αυτά σαν τους κύκλους. Κι όταν συμπέσουν οι κύκλοι με τα όνειρα αυτό είναι ζωή.

P.S. 1 Αφορμή γι αυτό το post ένα ζευγάρι παπούτσια.
P.S. 2 Και όσο και να τα έχεις δει φορεμένα, είναι πάντα καινούρια και κρύβουν τον πόθο ότι τα επόμενα βήματα θα είναι πιο σταθερά. Πιο σίγουρα και σαφώς πιο ωραία. Πιο δικά σου.
(P.S. 3 Αυτό το post δεν συνοδεύεται από τραγούδι. Συνοδεύεται ίσως από τη σιωπή του ονείρου.)

Take care

2011-12-12T02:01:00.000+02:00

Στριφογυρίζω στο κρεβάτι. Δε με χωράει. Σηκώνομαι. Ανάβω τσιγάρο. Βάζω τα φωτάκια στην πρίζα. Έρχονται γιορτές, βλέπεις. Κοιτάζω το κινητό. Καμία ειδοποίηση. Πατάω το play στο cd player. Πηγαίνω κατευθείαν στο νούμερο 12. Το τραγούδι αρχίζει διστακτικά. Κοιτάζω την οθόνη του υπολογιστή. Μια ρουφηξιά ακόμα. Φυσάω τον καπνό. Πάει καιρός που έγραψα. Δεν κάνω δεύτερες σκέψεις. Αρχίζω να γράφω. Για τί; Για ποιόν; Για μένα. Το θύμα και το θύτη της δικής μου ζωής. Τον άνθρωπο και το τέρας. Τον καλό και τον κακό. Τον έτσι και τον αλλιώς. Μα ποιόν ενδιαφέρει; Κανέναν.

Δε σβήνω τίποτα, αφήνω τις λέξεις, τις φράσεις, τις εκφράσεις να καταγραφούν σε πραγματικό χρόνο. Πατάω το repeat. Μ' αρέσει γιατί σ' αρέσει, σκέφτομαι. Το έμαθες από εμένα, είπες. Μ' αρέσει γιατί είμαι εγώ. Λέει όσα ένιωθα και πριν και τώρα. Μπορεί η ζωή μου να χωρίζεται σε διαφορετικές περιόδους, αλλά η βάση ήταν πάντα ίδια. Να προσέχω όσους αγαπώ. Κι ας πονάει αυτό στο τέλος.

Κάνω μία παύση. Στο μυαλό μου έρχεσαι εσύ. Τέτοια ώρα θα κοιμάσαι. Στην τακτοποιημένη σου ζωή. Στην τάξη της ευταξίας που σου επιβάλλεις. Μα, πώς μπορείς; Ο κόσμος είναι ανάστατος. Εγώ είμαι ανάστατος. Μέρες τώρα.

Το τραγούδι παίζει και ξαναπαίζει και μέσα στα λόγια του αναγνωρίζω τη φιλοσοφία μου. Τη στάση μου. Εμένα. Που προσφέρω, που προσέχω, που συγκινούμαι, που τρέχω, που παλεύω, που τρώγομαι, που ξαναξεκινάω, που προχωράω. Που στο τέλος πέφτω και σηκώνομαι. Ψάχνω τη λέξη-κλειδί. Ανιδιοτέλεια. Μα στον έρωτα δεν υπάρχει, μου απαντώ. Θα ήθελα να μπορώ να τη φτάσω, να την αγγίξω. Μα δεν μπορώ ακόμη. Ίσως κάποτε. Στη θεωρία ξέρω πως παίζεται το παιχνίδι. Στην πράξη δεν τα καταφέρνω. Γι' αυτό λέω τα πράγματα με το όνομά τους. Για να κόβω δρόμο. Οι ευθείες πάντα μ' άρεσαν εξάλλου. Είναι καθαρές.

Όσο καθαρά είναι και τα συναισθήματά μου. Πάντα φανερά. Και ποιόν ενδιαφέρει; Κανέναν, απαντώ ξανά στον εαυτό μου. Κι όμως, θα συνεχίσω να σε προσέχω. Μέχρι εκεί που θα μου επιτρέπεις. Είναι το μεγαλύτερο δώρο σε μένα. Νιώθω πλήρης. Τη στιγμή που σε προσέχω, είτε είσαι δίπλα μου, είτε είσαι μακριά μου, νιώθω τί σημαίνει ευτυχία. Κι ας πληγώνομαι στο τέλος, κι ας ζητάω ανταπόκριση, κι ας στριφογυρίζω μόνος στο κρεβάτι, έτσι είμαι. Κάποιες στιγμές ευτυχισμένος.

P.S. 1 Θέλω να σε προσέχω.
P.S. 2 Θέλω να μ' αφήσεις να σε προσέχω.
P.S. 3 Μόνο που θέλω να με προσέχεις κι εσύ.
P.S. 4 Μόνο που θέλω να θέλεις να με προσέχεις κι εσύ.
P.S. 5 Και μαζί να προσέχουμε τον κόσμο μας.

Μεταβατική περίοδος

2011-08-26T01:11:00.001+03:00

Από τότε που επέλεξα να με θυμάμαι, τα τελευταία 4 χρόνια δηλαδή, αισθάνομαι τον εαυτό μου σε μια μεταβατική περίοδο. Περιμένω πως όλα θα αλλάξουν ξαφνικά. Έχω κάνει ψυχοθεραπεία, έχω προσπαθήσει, έχω βασανιστεί, έχω κινητοποιηθεί, έχω τρέξει... Κι όμως είμαι ακόμα στο ίδιο σπίτι, στην ίδια δουλειά, στην ίδια πόλη, στην ίδια χώρα, με τους ίδιους ανθρώπους δίπλα μου, κι άλλους τόσους που δεν κατάφερα να κρατήσω διότι εφησυχάζω στη ρουτίνα μου. Και η μεταβατική περίοδος συνεχίζεται. Απλά κατά περιόδους κάτι γίνεται, αλλάζουν για λίγο οι προοπτικές και μετά εγώ μάλλον σταματάω κάθε δυνατότητα αλλαγής γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι τις αλλαγές. Ή μάλλον φοβόμουν τις αλλαγές. Και τώρα που νιώθω έτοιμος όλα μπήκαν στο τέλμα τους. Και με βλέπω στο ίδιο σημείο και οι ζωές των άλλων να προχωράνε και η δική μου να είναι απλά ευχάριστα ίδια. Και βέβαια πάντα πρέπει να αντιπαρέρχομαι κριτικές του τύπου "εσύ τα έχεις όλα, μην παραπονιέσαι". Όμως εγώ δεν έχω τίποτα απ' όλα όσα ονειρεύτηκα να έχω λίγο πριν τα 35 μου. Εντάξει έχω τη σωστή μηχανή, το σωστό αυτοκίνητο, το σωστό κινητό, τον σωστό καναπέ, τη σωστή πολυθρόνα, το σωστό άνθρωπο δίπλα μου, τους σωστούς γονείς. Και τη σωστή ρουτίνα. Άλλοι θα σκότωναν γι' αυτή τη ρουτίνα. Δεν τα μηδενίζω όλα, τα εκτιμώ, αλλά... Αλλά θέλω να σπάσω αυτή τη ρουτίνα. Και τελικά όσο κι αν προσπάθησα η συνήθεια είναι πιο δυνατή από την προσπάθεια. Οπότε στην περίπτωση μου μετράνε οι ακραίες λύσεις. Φυγή. Μηδέν. Να το πιάσω από την αρχή το πράγμα και να ξεκινήσω τώρα μια νέα ζωή. Μόνο έτσι θα σπάσω το φαύλο μου κύκλο. Υπόσχεση; Μακάρι.

P.S. 1 Μετά από ένα δύσκολο οκτάμηνο με πολλές περιπέτειες σε πολλά επίπεδα άνοιξα και είδα το blog ξανά.
P.S. 2 Το Σεπτέμβρη ελπίζω να έχουν όλα ξεκαθαρίσει.
P.S. 3 Το σταυροδρόμι είναι πάλι μπροστά μου. Ποιός είναι ο σωστός δρόμος;

P.S. 4 Θα ήθελα αυτό το blog να φέρει το όνομά μου, αλλά δεν ξέρω αν οι δικοί μου άνθρωποι είναι έτοιμοι να διαβάσουν όσα γράφω.
P.S. 5 Ίσως το U-turn με σώσει.

η ρουφήχτρα

2011-03-20T17:04:00.001+02:00

Είναι μέρες τώρα που έχω μπει σε μια διαδικασία απολογισμού. Όλα μπερδεύονται στο μυαλό μου. Και έχω μια βαθιά ανάγκη να βγάλω τα συμπεράσματά μου και να προχωρήσω. Μπορεί να έφτασα ως εδώ, όπως έφτασα, αλλά τα λάθη γυρνάνε στο μυαλό και ζητούν επιδιόρθωση. Μου ζητούν να αλλάξω τα κακώς κείμενα. Να αλλάξω εγώ. Συμπέρασμα πρώτο: αποφάσισα ότι ένα από τα λάθη που κάνω (και που φαντάζομαι κάνουν κι άλλοι συναισθηματικοί τάχα μου, αλλά στο βάθος ανασφαλείς άνθρωποι που βαυκαλιζόμαστε με την ευαισθησία μας) είναι ότι αφήνομαι. Οι σχέσεις μου μοιάζουν με ρουφήχτρα. Ξεχνάω την ισχυρή μου προσωπικότητα και λέω πάντα ναι. Μ΄ ένα "Yes sir" φροντίζω να μην πληγωθεί κανείς! Αλλά πληγώνομαι εγώ. Πού πήγαν τα δικά μου θέλω; Πού πηγαίνει το δικό μου όνειρο για τη ζωή; Και καταλήγω μια μέρα να λούζομαι αυτά που κορόιδευα. Βλέπεις με μεγάλη ευκολία μπορείς να πεις κάποιον ανερμάτιστο, αλλά δύσκολα συνειδητοποιείς πόσο αφορά κι εσένα. Ανασφάλεια λοιπόν, μην πεις όχι και μείνεις μόνος. Και κάθεσαι εκεί να σε ρουφάει η καθημερινότητα των άλλων. Από τους γονείς μέχρι τους φίλους και τις σχέσεις. "Πού θέλεις να πάμε;", "Όπου θέλεις". Πόσες φορές έχω κάνει αυτόν το διάλογο. Πόσες φορές έχω πάει "όπου θες". Όχι. Η ζωή είναι μικρή. Και είναι δική μου. Δική σου. Γι' αυτό μην αφήνεις να σε ρουφάει η ανασφάλεια. Πες ένα όχι. Πες και δεύτερο. Δεν μπορεί όλοι να είναι δίπλα σου και να είναι πάντα ευτυχισμένοι. Γιατί εσύ θα είσαι ο δυστυχής.

Θα μου πεις τι με έπιασε έτσι ξαφνικά. Αυτή η αναδρομή στα τελευταία 4 σχεδόν χρόνια της ζωής μου. Είδα ανθρώπους που πέρασαν. Είδα κι άλλους που έφυγαν. Αλλά κυρίως είδα εμένα πιο μόνο απ' ότι με είχα φανταστεί. Οι άνθρωποι που αγαπώ είναι διασκορπισμένοι. Κάποιοι στην Αθήνα με παιδιά και έγγαμους βίους-δεν τους βλέπω ποτέ. Κάποιοι στην Κύπρο-να με περιμένουν. Κάποιους να έχω ξεχάσει γιατί κάπου αλλού ξημερώθηκα. Κάποιοι να θέλουν να με συναντήσουν κι εγώ να το αναβάλω. Κι έχω ανάγκη από αυτούς τους δικούς μου ανθρώπους. Και τώρα στα 34, ξέρω ότι είναι δύσκολο, αλλά θα αναγεννηθώ και θα μαζέψω πίσω τους ανθρώπους που αγαπώ. Σε μια παρέα. Στην παρέα που δεν είχα ποτέ. Τη δική μου παρέα. Όχι των άλλων.

P.S. 1 Όλα αυτά τα χρόνια γύρω μου είναι πολλοί άνθρωποι, αλλά καρδιακοί φίλοι που να είμαστε μαζί ελάχιστοι.
P.S. 2 Χθες βράδυ με τη Ν. κάναμε το γνωστό μας catch up μετά από ένα χρόνο και κάτι. Κι αυτό με έκανε να νιώσω πάλι εγώ.

το πάρτι

2011-03-16T02:04:00.002+02:00

Γύρω μου ατέλειωτα str8 ζευγάρια. Ζουμπουρλούδες γκόμενες και κάποιες άλλες καλοβαλμένες που πίσω από το make-up έκρυβαν μια δυσαρέσκεια για όσα ζουν. Μαζί τους και οι σύζυγοι. Κολλημένοι με τη μπάλα και τις μηχανές. Τίποτα το ιδιαίτερο. Αγνώστων κοινωνικο-οικονομικών στοιχείων. Σ' ένα μπαρ που μετρά περισσότερα από 20 χρόνια και κουβαλά όλη αυτή τη στόφα και την τσιγαρίλα του χρόνου. Ροκ συγκεχυμένες μουσικές που μου θύμισαν λύκειο κι ένα πάρτι σε εξέλιξη. Μια μάζωξη ενός φίλου. Και ξαφνικά εκεί, καθώς κάθομαι στο stool μου και πίνω ένα απαράδεκτο κρασί (πριν το γυρίσω σε μπύρα για πιο safe), νιώθω ξένος. Γυρίζω, κοιτάζω γύρω μου. Όλοι γελάνε. Μιλάνε. Παίζουν. Φιλιούνται. Ή μήπως κάνουν ότι περνάνε καλά; Νιώθω αόρατος. Σαν κάποιος να με τοποθέτησε εκεί για να δω όλους αυτούς τους ανθρώπους-που κάποιους έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου- να διασκεδάζουν. Ή μήπως κάνουν ότι διασκεδάζουν; Παίρνω αμέσως στροφές και το γυρίζω. Επιστρέφω στο stool μου, συνεχίζω το χαζό socializing, σχολιάζω ανούσιες πληροφορίες και στο πίσω μέρος του μυαλού μου γυρνάει η σκέψη, τί κάνουμε όλοι εμείς εδώ; Δημόσιες Σχέσεις ή επικοινωνούμε; Κι αν είναι έτσι η επικοινωνία να ακούω για τα παιδιά και τα προβλήματα των παντρεμένων τότε γιατί δεν ξαναγίνομαι αόρατος; Και θα μου πεις ότι χρειάζεται κι αυτό στη ζωή. Και θα σου πω ναι, κι εγώ το κάνω. Αλλά η επικοινωνία δεν χρειάζεται πάρτι για να επιτευχθεί. Τη φαντάζομαι πολύ πιο ουσιαστική, πολύ πιο σημαντική. Να σε πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Δεν ξέρω αν οδεύω προς την αντικοινωνικότητα, ξέρω ότι θέλω να μιλάω λιγότερο και να λέω πολύ πιο σπουδαία πράγματα. Ξέρω ότι θέλω να ακούω τον καθαρό λόγο της σκέψης των ανθρώπων. Και ξέρω ότι μόνο ό,τι κρύβει σοφία έχει αξία. Και θα ψάχνω να τo βρω.

P.S. 1 Πάντα θεωρούσα τα πάρτι αποτυχημένα ποζέ.

P.S. 2 Great thanks to D.K. για το τραγούδι που μου έμαθε και αποτέλεσε το soundtrack για το post.

P.S. 3 Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας, κι όχι τα στόματά μας.

το κλάμα

2011-03-14T22:16:00.000+02:00

Είναι μέρες τώρα που το δάκρυ ανεβοκατεβαίνει. Μία το ποτήρι είναι μισογεμάτο και μία μισοάδειο. Μία αισιοδοξία, μία απαισιοδοξία. Και να το παλεύω. Πολύ. Να μην κάνω το χατήρι στη ζωή που θέλει να με δει να πέφτω. Κι εγώ εκεί. Να μην το βάζω κάτω. Να σηκώνομαι πριν καν πέσω. Ως πότε; Και για πόσο; Πόσο μπορεί να αντέξει κανείς; Πόσο μπορώ να αντέξω εγώ; Κι όμως αντέχω πολύ. Και πολλά. Και πολλούς. Και στο πίσω μέρος του μυαλού τα λόγια της "Ψ" που λέει να κάνεις ό,τι νιώθεις. Και που κάνω ό,τι νιώθω τί αλλάζει; Στο ίδιο σημείο. Ο ίδιος τοίχος μπροστά. Και έτσι όπως είμαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σκέφτομαι κάτι από τις τόσες και τόσες συνεδρίες. "Πόσα πολλά κατάφερα μέχρι τώρα στη ζωή". Και μου φαίνεται τόσο άδειο αυτό. Το δάκρυ έρχεται και φεύγει. Όταν είσαι μπροστά στο αδιέξοδο ό,τι κι αν έχεις πετύχει στη ζωή, σου φαίνεται πολύ μικρό; Διερωτώμαι. Και αναρωτιέμαι τελικά αν έχω πετύχει κάτι ή τίποτα. Αν οι επιλογές που έκανα ήταν λάθος από την αρχή κι εγώ επειδή της στήριξα μέχρι το τέλος της βάφτισα επιτυχία. Και το θέμα είναι ότι θέλω να μπορούσα να παραιτηθώ από τη δουλειά που μέχρι τώρα υποστήριξα. Να παραιτηθώ από τη χώρα που επέλεξα. Και νιώθω ότι είναι τόσο μεγάλος ο τοίχος που είναι μπροστά μου που δεν μπορώ να τον υπερπηδήσω. Και δεν ντρέπομαι να το πω, βλέπω άλλους ανθρώπους που κατάφεραν χωρίς τόσο κόπο, τόσα πράγματα στη δουλειά τους. Εγώ γιατί; Γιατί πρέπει όλα να γίνονται τόσο δύσκολα; Με τόσο πόνο και κόπο; Και δεν τους ζηλεύω τους άλλους για να μη με παρεξηγήσεις. Αλλά αλλιώς τα είχα σχεδιάσει κι αλλιώς ήρθαν. Αλλιώς είχα ονειρευτεί ότι θα ήμουν στα 34 και αλλιώς είμαι. Και θέλω τόσο πολύ τα όνειρά μου να τα πραγματοποιήσω. Τόσο πολύ. Θα είναι άδικο να μην γίνουν πράξη. Άδικο. Γιατί έτσι με έμαθαν. Μάλλον λάθος, αλλά έτσι με έμαθαν. Να τα έχω όλα, να τα πετυχαίνω όλα. Και κάπου παραστράτησα και άφησα τον εαυτό μου στην άκρη. Και τώρα η εποχή δυσκόλεψε. Και τα αδύνατα δεν γίνονται δυνατά. Ή μήπως γίνονται; Και σφίγγω τα δόντια και πνίγω το κλάμα και ψάχνω διέξοδο.

η στιγμή

2011-03-08T22:47:00.000+02:00

Υπάρχει πάντα στη ζωή μια στιγμή που κάνει τη διαφορά. Μια στιγμή η οποία σε κάνει πιο μεγάλο. Πιο ώριμο. Πιο σπουδαίο. Πιο σημαντικό. Πιο εσένα. Ακόμα και πιο άνθρωπο. Κι αυτή δεν είναι άλλη από τη στιγμή που αποφασίζεις να μην ξεπουληθείς. Να μείνεις ακέραιος. Να είσαι εσύ. Ακόμα κι αν πρέπει να πεις όχι σε χρήμα ή/και δόξα. Αυτή η στιγμή σε ωριμάζει. Αυτή η στιγμή είναι το ζητούμενο για μένα. Να μπορώ να την διακρίνω κάθε φορά που θα έρχεται. Και όταν θα φεύγει να είμαι πιο άνθρωπος. Να είμαι εγώ. Να μπορώ να κάθομαι μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή και να γράφω ελεύθερος ένα τέτοιο post. Όπως κάνω απόψε. Να είναι λευκή η συνείδησή μου. Και να τα έχω καλά με μένα.

έξοδος κινδύνου

2011-03-05T11:48:00.002+02:00

Ζούμε την απόλυτη παράνοια. Το απόλυτο μίσος. Τη σήψη. Κανένας ηθικός φραγμός δεν υπάρχει. Μια κοινωνία που έχει τελειώσει όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να την αναστήσουν. Μόλις χθες υπέστη έναν ακόμα διωγμό. Μια δίωξη. Γιατί; Γιατί είμαι εγώ. Τόσο απλά. Γιατί κάνω καλά τη δουλειά μου, γιατί χαλάω την πιάτσα, γιατί δε ρουφιανεύω, γιατί έχω καλό βιογραφικό, γιατί δε συνδιαλέγομαι με συντεχνίες, γιατί έχω αξιοπρέπεια. Βαθιά μέσα μου ξέρω ότι αυτή η δίωξη με τιμά, γιατί δεν είμαι ένα ακόμα τομάρι. Ούτε ένας ρουφιάνος που επιζεί με πολιτικούς χαυλιόδοντες και ψέματα που θέλουν να ικανοποιήσουν τα ευήκοα ώτα των κρατούντων την εξουσία. Αλλά η αδικία πονάει. Και πληγώνει. Και αφήνει μια πίκρα στα χείλη.

P.S. 1 Δεν θα άλλαζα με τίποτα την ακεραιότητα μου. Δεν θα την αντάλλαζα.
P.S. 2 Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι δεν βλέπω έξοδο κινδύνου αυτή τη στιγμή.

hug

2011-03-04T01:41:00.000+02:00

Είναι πολύ ανθρώπινο να είσαι ευάλωτος. Εκεί μετράς τους ανθρώπους που είναι γύρω σου. Εκεί μετράς τις αγκαλιές. Είναι πολύ ανθρώπινο να αποζητάς την αγάπη. Την προσοχή και την προστασία. Εκεί μετράς τις σχέσεις που έχεις δημιουργήσει. Εκεί μετράς το ποιος είσαι.

το τέλος μιας δουλειάς

2011-03-03T01:08:00.000+02:00

Απόψε, επιστρέφοντας σπίτι μετά από ένα δημοσιογραφικό τραπέζι σκέφτηκα ότι μπήκε επιτέλους ταφόπλακα σε μια δουλειά. Στη δουλειά. Δεν ξέρω αν το έχεις νιώσει ποτέ. Ξέρω απλά ότι η σκέψη μου ξεκίνησε -καθώς οδηγούσα στους βρεγμένους δρόμους- από το πόσο δύσκολο είναι να είσαι σήμερα συντάκτης, εμπορικός ή ό,τι άλλο στα έντυπα και τα ηλεκτρονικά μέσα. Κάποτε η δουλειά είχε τα καλά της. Σαββατοκύριακα σε ακριβά ξενοδοχεία, δωρεάν εισιτήρια από αεροπορικές εταιρίες για το εξωτερικό, stylish δώρα. Από εκεί ξεκίνησε η σκέψη μου λοιπόν, και το πόσο ψεύτικα ήταν τα προηγούμενα χρόνια, αλλά κατέληξε στο γεγονός ότι έτσι όπως διαμορφώθηκε το τοπίο, τα έντυπα είναι απλά ένας κατάλογος των τελευταίων διαφημιζόμενων, το ραδιόφωνο είναι γεμάτο playlists και η τηλεόραση σφύζει από σκουπίδια. Και κάποιοι προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στο διαδίκτυο. Όμως ήρθε το τέλος μιας δουλειάς. Κι αν την αγάπησες, δεν ξέρεις πια από πού να κρατηθείς. Αλλά μήπως ήρθε μαζί με το τέλος μιας δουλειάς και το τέλος μιας δουλείας;

P.S. 1 Δουλεία=το επιβαλλόμενο life style
P.S. 2 Δουλειά=αυτό που αγαπάς, που σου δίνει ζωή

υπάρχει κι άλλος τρόπος

2011-03-01T23:04:00.001+02:00

Μετά από καιρό αποφάσισα απόψε να γράψω. Δυο λόγια. Τίποτα σπουδαίο. Νομίζω ότι είμαι από τους Αθηναίους που η κρίση του έσπασε τα νεύρα. Δε μ' αρέσει πια εδώ. Χάσαμε την ανεμελιά μας. Χάσαμε και ό,τι άλλο μας ένωνε. Βλέπουμε απίστευτα πράγματα γύρω μας. Και κυρίως βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην ενδιαφέρονται για να αλλάξει κάτι. Ίσα ίσα, όσοι έχουν την "εξουσία" μας πηγαίνουν στον πάτο, μας βουλιάζουν. Από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο. Δυο λόγια, είπα αλλά δεν το τηρώ. Κάπου ένα δάκρυ μένει κρυμμένο για την κατάντια μας. Κάπου ο θυμός μεγαλώνει. Κάπου η μιζέρια έχει απλωθεί παντού. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Τίποτα δεν έχει ξεγνοιασιά. Κι όμως κάπου θα υπάρχει ο άλλος τρόπος. Πρέπει να τον βρούμε. Πρέπει να παλέψουμε.

P.S. 1: Ακόμα δεν έφυγα. Ελπίζω να είναι οι τελευταίες μέρες εδώ.
P.S. 2: Πάντως αυτή τη φορά έφτασα μέχρι το τέρμα.
P.S. 3: Μοιάζουν όλα τόσο τελειωμένα; Ακόμα και οι άνθρωποι.
P.S. 4: Μετάνιωσα πάντως που δεν άκουσα τον μέσα μου εαυτό.
P.S. 5: Τί κάνεις όταν σε πολεμάνε στη δουλειά σου;
P.S. 6: Φεύγεις. Τρέχοντας.

το βιολογικό μου ρολόι: γκλιν γκλον

2010-12-05T16:57:00.002+02:00

Πάντα αναρωτιόμουν τί στην ευχή είναι αυτό το βιολογικό ρολόι που χτυπάει ανά τακτά διαστήματα στις φίλες μου και όλες θέλουν να γίνουν μάνες, αφού πρώτα βρουν τον πλούσιο άντρα, με την ευγενική καταγωγή και το ατελείωτο σεξ απίλ. Και να που μια μέρα χτύπησε και το δικό μου. Όχι μην ανησυχείς δεν θέλω να γίνω πατέρας. Αλλά θέλω να τα αλλάξω όλα. Εμένα το βιολογικό μου ένστικτο έχει να κάνει με τη δουλειά. Και δεν ντρέπομαι που το λέω. Γιατί τελικά ανήκω σ' αυτή την κατάπτυστη ομάδα ανθρώπων που αν δεν δουλεύουν όπως θέλουν νιώθουν νεκροί. Και στην τελική ποιος όρισε ότι για να είσαι ευτυχής πρέπει να είσαι ολιγαρκής; Να διαβάζεις όλη μέρα και να σου αρκεί να έχεις δύο παντελόνια κι ένα παλιακό μπρίκι στο ντουλάπι σου; Δηλαδή απαγορεύεται να έχεις λεφτά και να είσαι ψαγμένος; Anyway, αυτό το αντιπαρέρχομαι αν και παίζει πολύ σαν επιχείρημα τελευταία κι εμένα μου θυμίζει το όσα δε φτάνει η αλεπού... Σαφώς και τα πόδια σου φτάνουν μέχρι εκεί που πάει το πάπλωμά σου, αλλά γιατί να μην κοιτάς το μεγαλύτερο πάπλωμα στη βιτρίνα και να θες να το αγοράσεις; Γιατί να θέλεις να φορέσεις μια ταμπέλα του καλλιεργημένου κι όχι του νεόπλουτου; Αποκλείεται να κάνεις λεφτά και να είσαι καλλιεργημένος; Τέλος πάντων εμένα δεν είναι αυτό το θέμα μου, αλλά επειδή σε όποιον προσπάθησα να εξηγήσω τί λέει το δικό μου ρολόι που χτυπάει, μου το γυρνά στο οικονομικό, είπα να σου κάνω μια εισαγωγή πριν με κακοχαρακτηρίσεις.

Έτσι που λες, βαράει το ρολόι. Και στην αρχή έκανα πως δεν το άκουγα. Έλεγα τί είναι τούτο, μέχρι τη στιγμή που κάποιοι αποφάσισαν πως πρέπει να με βγάλουν σιγά σιγά από την πρίζα και να με βάλουν στο ψυγείο. Κι έτσι ξυπνάω κάθε μέρα και νιώθω πως ένα ένα τα ζωτικά μου όργαναν πεθαίνουν. Γιατί εγώ δεν πολυδουλεύω. Δεν πολυπιέζομαι. Δεν δημιουργώ. Είναι κακό να χαλάς την πιάτσα κι είναι εξίσου κακό να είσαι καλός σ' αυτή τη χώρα. Όμως εγώ αργοσβήνω. Όπως τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια. Δεν είμαι σε εγρήγορση. Το ξέρω ότι έπρεπε να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα. Μόνο που ο έξω κόσμος δεν ενδείκνυται. Γιατί σίγουρα δεν φταίνε οι άλλοι που εγώ δεν ψάχνω να διοχετεύσω αλλού τη δημιουργικότητά μου. Αλλά δυστυχώς δεν βρήκα αυτό το αλλού. Δεν μου αρέσει να κάνω κάτι άλλο. Τώρα στα 33 μου γιατί πρέπει να γίνω κάτι άλλο. Αυτή τη δουλειά ξέρω, αυτήν αγαπώ κι αυτήν εμπιστεύομαι. Και η φωνή συνεχίζει μέσα μου: "ήρθε η ώρα. τώρα είναι η ώρα". Τώρα λοιπόν είναι η ώρα να πάρω τα πράγματα στα χέρια μου. Να ανέβω το σκαλοπάτι, να μην το φοβηθώ. Τώρα έχει έρθει η δικιά μου σειρά. Αυτό λέει ο μέσα εαυτός μου και δεν ξέρω τί να τον κάνω. Γιατί έχω αυτό το chic πρόβλημα που φοβάμαι τις αλλαγές. Και πρέπει από την άλλη να ζήσω. Να πάρω οξυγόνο. Να δουλέψω. Να ανταμοιφθώ. Να δημιουργήσω. Επαγγελματικά. Να βγάλω και λεφτά, γιατί όχι; Κι έτσι σκέφτομαι να δεχτώ μια πρόταση για το εξωτερικό. Ίσως μου λείψει η urban διάστασή μου στην Αθήνα. Τα πρόσωπα, οι άνθρωποι, τα συναισθήματα, αλλά εδώ είμαι εκτός ρεύματος. Το πολύμπριζο δεν κάνει καλή επαφή.

Κι από την άλλη είναι αυτή η γαμημένη ωριμότητα που με βρήκε μετά από πολλούς μήνες αναζήτησης. Να απογαλακτιστώ μια και καλή. Να βάλω τον εαυτό μου πάνω απ' όλα. Να ζήσω τη δική μου ζωή. Και κυρίως να δω τα προσωπικά μου όνειρα στη δουλειά να βγαίνουν. Κι όταν θα υπάρχει λόγος να γυρίσω. Θέλω να πετάξω τα βαρίδια από πάνω μου. Να απελευθερωθώ. Να δω τη ζωή στις κανονικές της διαστάσεις. Και να ακούσω για μια φορά τον εαυτό μου. Για μια φορά.

Εσύ τι θα έκανες; Δεν θα σε άκουγες; Τα θέλω όλα και τα θέλω δικά μου. Και δε με νοιάζει ποιος θα καταλάβει και ποιος όχι. Δε βαριέσαι εγώ να είμαι καλά. Και να ζω...να είμαι ζωντανός. Να ζω όπως θέλω εγώ. Να έχω επιλογές. Αυτό είναι το κλειδί. Οι επιλογές.

P.S. 1 Δεν μ' αρέσει που δεν είμαι συνεπής με το blog αλλά έτσι είναι η ζωή.
P.S. 2 Υπάλληλος για πάντα ή στέλεχος; Αυτό περνάει από το μυαλό μου διαρκώς.
P.S. 3 Μισθός πείνας δημοσίου ή ρίσκο;
P.S. 4 Μήπως όποιος πάει για τα πολλά χάνει και τα λίγα;

αφιερωμένο

2010-08-24T01:33:00.000+03:00

when i m alone with you

you make me feel

when i m alone with you

you re the one...

P.S. 1 Διάβαζα πρόσφατα παλιά posts και σκέφτηκα πόσοι καμμένοι ήρωες έχουν περάσει από το blogg.
P.S.2 Κι όμως υπάρχει ένας και ποτέ δεν τον ανέφερα. Κάποιος που δεν είναι σαν όλους τους άλλους.

γύρισες χρυσή μου;

2010-08-23T01:12:00.000+03:00

Απεχθάνομαι

τις υπερβολικά ποζάτες φωτογραφίες διακοπών στο facebook. Εντάξει το καταλάβαμε καλά πέρασες.
το "καλό χειμώνα". Κακός, ψυχρός κι ανάποδος θα είναι. Χειμώνας βλέπεις.
όσους τρέχουν υπερβολικά νομίζοντας πως η Αθήνα παραμένει άδεια.
εκείνους που επιμένουν να λένε ραντεβού τον Σεπτέμβρη.
τον κακόγουστο συνδυασμό βερμούδα-σαγιονάρα-ό,τι να 'ναι, τάχα μου.
τα κοντά μπλουζάκια που "αποκαλύπτουν" μαυρισμένο αφαλό.
τις δουλειές που ξαναρχίζουν.
τους συναδέλφους μου.
το κατς απ μετά τις διακοπές.
τις εκπτώσεις που τελειώνουν.
τις καλοκαιρινές Κυριακές και ακόμα πιο πολύ τις καλοκαιριάτικες Δευτέρες.
τις διαφημίσεις για τον τουρισμό. Έχεις πάει να δεις πως είναι το γραφείο του ΕΟΤ στην Γερμανία; Κύονες, αγάλματα κι ένα υποτιθέμενο νησιώτικο σκηνικό με την Γερμανίδα υπάλληλο να λύνει σταυρόλεξο.
το mojito που μας το πουλάνε για χρυσάφι.Για 4,90 στα ξωτερικά το σερβίρουν.
και τόσα άλλα...

πάνω κάτω ή αλλιώς όταν κοιτάς από ψηλά

2010-08-21T00:59:00.001+03:00

P.S. 1 Ένα μεσημέρι Παρασκευής από το Βορρά προς το Νότο της Ευρώπης.
P.S. 2 Οι διακοπές αποφάσισα ότι δεν τελειώνουν ποτέ.Ξέρεις γιατί; Επειδή ζούμε στη χώρα των διακοπών. Κι αυτό δε μπορεί κανείς να το αλλάξει.

P.S. 3 Και ναι λοιπόν. Έκανα μία υπέρβαση. Μπήκα στην Easy που αρνιόμουν πεισματικά. Μια χαρά chic ταξιδιώτες μεταφέρει. Αστειεύομαι. Ήταν πάντως μια εμπειρία που μου έλειπε.
P.S. 4 Επίσης το πρώτο πράγμα που ακούς όταν πατάς Αθήνα είναι Χατζιδάκις στα ηχεία του Ελ. Βενιζέλος. Σόρρυ αλλά το βρήκα υπέροχο. Γκάνιαξα με την μουντρούχα frau να φωνάζει κάθε τρεις και λίγο μέσα στο αυτί μου νίξτε στασιόν και νίξτε στασιόν.

Ραντεβού σε λίγες μέρες

2010-08-12T20:43:00.000+03:00

Καλές διακοπές!

Γράψε τον κόσμο στα παλιά σου τα παπούτσια

2010-08-10T18:14:00.001+03:00

Δύο στα δύο. Μέσα σε δύο μέρες. Είναι δύσκολο να αντιλαμβάνεσαι ότι σ' έχουν στο μάτι οι άνθρωποι. Γιατί πολύ απλά είσαι εσύ. Απορώ που βρίσκουν την ενέργεια να βγάζουν την κακία και τη χολή τους. Αλλά από χθες μέχρι σήμερα βρέθηκα "κατηγορούμενος" από ανθρώπους που τους ενοχλεί η ύπαρξή μου. Αφενός στη δουλειά, αφετέρου στα κοινωνικά. Η πρώτη κακία είχε σκοπό να με διαλύσει και να με αποσυντονίσει γιατί με βλέπουν σαν ισχυρό κρίκο και αυτο τους χαλάει. Η δεύτερη κακία ήθελε να με βάλει να τσακωθώ με έναν φίλο. Το δίαιρει και βασίλευε τελικά είναι σπουδαία στρατηγική. Γιατί αυτό είναι το κοινό σημείο σε κάθε κακία. Έτσι ακριβώς σκέφτεται ο κόσμος. Μόνο που τελικά ένας έξυπνος άνθρωπος δύσκολα πέφτει στην παγίδα. Φαντάζομαι ότι πολλοί θέλουν να με καταστρέψουν αυτό το διάστημα, αλλά και ανέκαθεν, γιατί τους μπαίνω στο μάτι. Το θέμα είναι ότι δεν κάνω κάτι προς αυτή την κατεύθυνση. Απλά είμαι ο εαυτός μου. Γιατί πρέπει να το πληρώνω ακριβά; Και στη δουλειά το καταλαβαίνω, τους χαλάω την πιάτσα. Στις φιλίες όμως γιατί; Και κυρίως ποιός άνθρωπος έχει το επίπεδο να θέλει να σε βάζει να τσακώνεσαι με τους φίλους σου για να βγαίνει αυτός ο καλός; Μόνο ένας ηλίθιος που τελικά τον παίρνουν χαμπάρι όλοι.

Αυτό βέβαια που με ενοχλεί κάπως είναι αυτό που γίνεται στη δουλειά. Γιατί να πρέπει να με βρίζεις ή να κάνεις κλίκα εναντίον μου, μόνο και μόνο επειδή με φοβάσαι; Βλέπεις ότι τελικά δεν σου δίνω σημασία, ούτε εσένα ούτε στους ομοίους σου. Και αφού δεν θέλω ούτε καλημέρα να σας λέω και ακολουθώ την τακτική "κάνω τη δουλειά μου και φεύγω", τί θέλεις κι ασχολείσαι μαζί μου; Συνυπάρχουμε σε έναν χώρο μόνο και μόνο για να παίρνουμε ένα μισθό. Δεν μας ανήκει η δουλειά μας. Μήπως πρέπει να τη δείτε αλλιώς τη φάση; Γιατί αν δεν την δείτε εσείς θα χάσετε. Εγώ θα συνεχίσω να σας γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια. Κι επειδή με αηδιάζετε, κάποια στιγμή που εγώ θα επιλέξω, θα αποχωρήσω. Γιατί εγώ στην αηδία και τη συχαμάρα σας δεν είμαι μέρος.

P.S. 1 Απορία: Πώς γίνεται να έχεις περάσει επτά χρόνια με έναν άνθρωπο και αφού έχεις χωρίσει να ασχολείται μαζί σου μετά από δύομιση ολόκληρα χρόνια και να θέλει να σου κάνει κακό;
P.S. 2 Είναι μεγάλη απογοήτευση να βλέπεις τους ανθρώπους να κατρακυλούν.
P.S. 3 Είναι μεγάλη επιβεβαίωση να σε μισούν γιατί έχεις ψηλά το κεφάλι.

Ich και στα μούτρα μου!

2010-08-09T14:26:00.000+03:00

Παίζει πολύ η καρδιά. Γενικώς. Τουριστική ατραξιόν σου λέει ο άλλος. Αντιγράφεται εύκολα. Κολλάει παντού και πάντα. Σε κάθε πόλη. Σε κάθε νησί. Σε παρμπριζ αυτοκινήτων επίσης. Και σε κούπες που σου φέρνουν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού με το χαρακτηριστικό NY. Υπάρχει όμως μία καρδιά που είναι αλλιώς. Υπάρχει το Βερολίνο. Κι έχω κολλήσει. Όπως νομίζω κι ένα σωρό άλλοι που παθαίνουν υστερία σε κάθε γειτονιά, μπροστά από κάθε βιτρίνα, στη σκιά των δέντρων σε κάθε πάρκο, πάνω στους ποδηλατόδρομους, περπατώντας στα κανάλια. Μετράω αντίστροφα τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά για να είμαι πάλι εκεί. Στο καθιερωμένο ταξίδι πια. Δεν περνά ο χρόνος. Έλεος. Σπρώξε κι εσύ λίγο. Γιατί θέλω να φύγω, να πάω αλλού.

Χαμένος χρόνος; μάλλον

2010-08-09T03:37:00.003+03:00

Αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα πόσο αδίκησα κάποιους ανθρώπους. Που εδώ που τα λέμε ίσως και να μην τους αδίκησα ακριβώς, κάτι έκαναν κι αυτοί, αλλά στην ουσία τους έκρινα αυστηρά, αδικώντας έτσι τον εαυτό μου. Μη μου πεις γιατί. Διότι θα σου πω ότι έπαιρνα επάνω μου όλα τα προβλήματα θεωρώντας πως εγώ φταίω για όλα που συμβαίνουν και αντιδρούσα με γκρίνια. Ξαφνικά όμως κατάλαβα ότι αν με ζηλεύεις είναι δικό σου πρόβλημα, κι όχι δικό μου, που τυγχάνει να έχω σύμφωνα με σένα κάτι που εσύ δεν έχεις. Λέμε τώρα, ένα παράδειγμα. Αυτό που με έκανε να νιώσω όμως ότι αδικώ εμένα είναι το γεγονός ότι συνειδητοποίησα πόσο χρόνο έχασα προσπαθώντας να βρω λύση, αφού πρώτα είχα γκρινιάξει, είχα ξενερώσει, είχα χαλαστεί. Και λύση φυσικά δεν έβρισκα, γιατί δεν ήταν στο χέρι μου. Χαμένος χρόνος, ταλαιπωρία και κενό. Αυτό μένει πάντα από ένα τέτοιο λάθος. Μου πήρε καιρό και για κάποιες περιπτώσεις και χρόνια αλλά τώρα ξέρω ότι δεν φταίω εγώ. Τώρα ξέρω ότι το πρόβλημα δεν είναι δικό μου. Και μη με ρωτήσεις μα γιατί ταλαιπωριόμουν για κάτι τόσο απλό. Νομίζω ότι εκτός από το κλισέ ο καθένας θέλει το χρόνο του, θα σου απαντήσω πως μας μαθαίνουν να φορτωνόμαστε όλης της γης τα ευτράπελα και άντε να ξεμπλέξουμε μετά.

P.S. 1 Το μπλογκ έκλεισε 2 χρόνια συνεπούς ασυνέπειας.
P.S. 2 Συγγνώμη (από την Urban Tulip και όλους φυσικά) που δεν απαντώ σε όλα τα σχόλια πάντα. Αγένεια. Δεν είμαι έτσι αλλά πάσχω από αναβλητικότητα. Ουφ το είπα.
P.S. 3 Urban thanks γιατί αυτό το παράθυρο που μου άνοιξες στον καναπέ στην Λευκωσία έπιασε τόπο σε μένα. Ελπίζω και σε όλους όσοι το είδαν αυτά τα 2 χρόνια.
P.S. 4 Αισθηματική ηλικία κι εσένα ευχαριστώ. Πολύ.
P.S. 5 Και όλους εσάς που επικοινωνήσαμε αυτό τον καιρό, ευχαριστώ!
P.S. 6 Η ζωή είναι πιο ωραία όταν είσαι cool. Και ξεμπλέκεις μόνο όταν αποφασίζεις να απολαύσεις όλα όσα σου χαρίζονται και δεν τα βλέπεις συνήθως.
P.S. 7 Τα τσιγάρα που αναβόσβησαν πάνω από κάθε ανάρτηση ξέρουν καλύτερα κι από εμένα.

Welcome

2010-08-07T21:05:00.002+03:00

Δείτε αυτό το blogg. Έχει super αισθητική και είναι φιλικό. 12gv καλοτάξιδος.

Ανακαινίζω

2010-07-17T19:06:00.001+03:00

Δε βαριέσαι είπα στον εαυτό μου. Πώς θα περάσει το καλοκαίρι; Μόνο δουλεύοντας; Διάθεση για πολλά πολλά δεν έχω, οπότε είπα να γκρεμίσω και να ξαναχτίσω. Στην αρχή ήθελα να τα αλλάξω όλα. Μετά είδα ότι και αυτό το βαριέμαι. Έκανα τις σχετικές εκπτώσεις. Και τώρα αποφάσισα να προχωρήσω σε μια ανακαίνιση στα μέτρα μου. Τόσο όσο να μου φύγει ο καημός. Κι έτσι λοιπόν έχω χαθεί στον υπέροχο κόσμο του design. Δευτέρα πρωί ξεκινά η ανακαίνιση και εγώ είμαι με ένα laptop στο βομβαρδισμένο τοπίο και χάνομαι ανάμεσα σε καναπέδες, τραπέζια, χρώματα, κρεβάτια. Σχέδια στο χαρτί, μετρώντας τοίχους, αποστάσεις και λοιπές ιστορίες. Κι επειδή αυτό το βρίσκω απίθανα δημιουργικό ένιωσα για μια στιγμή μια χαρά Τη χαρά που τόσο καιρό με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου -βλ. δουλειά- έχω ξεχάσει.

P.S. 1 Τα resolutions του καλοκαιριού πάντα μου πήγαιναν καλύτερα.
P.S. 2 Θέλω κι αυτά να τα βάλω σ' ένα χαρτί επιτέλους.
P.S. 3 Ζήτω ο μινιμαλισμός. Μ' αρέσει καλύτερα άδειο το σπίτι.
P.S. 4 Γκρι στους τοίχους. Πώς σου φαίνεται;

Πες το κι έτσι

2010-06-03T23:59:00.001+03:00

Το πιο ωραίο κουλό που άκουσα τον τελευταίο καιρό. Μετά από κάτι μπύρες λέει στην παρέα "...ήπιαμε χθες στην Cambina Royale κάτι ρώσικες μπύρες...". "Στην Cantina Social βρε", του απαντούν οι υπόλοιποι με μια φωνή. Το κατοχυρώνω λοιπόν το Cambina Royale. Έτσι θα το πω το μαγαζάκι μου, όποιο κι αν είναι, αν ποτέ το κάνω...

P.S. Greek summer: στην αυλή της Cantina είναι original.

Το λες και διαστροφή...

2010-06-02T01:03:00.001+03:00

Yπάρχουν στιγμές που, όπως όλοι, θα 'θελα να ήξερα τί σκέφτονται οι άνθρωποι για μένα. Πώς με βλέπουν και τί πιστεύουν. Όχι όμως οι άνθρωποι που είναι στη ζωή μου, αλλά εκείνοι που τα μάζεψαν κι έφυγαν. Θα μου πεις πάνω απ΄όλα έχει σημασία αν με σκέφτονται. Όπως επίσης ότι αυτό είναι διαστροφικό. Γιατί στη ζωή μας μάς μεγαλώνουν με την αρχή ότι δεν πρέπει να μας νοιάζει τί σκέφτονται οι άλλοι για εμάς. Αλλά μας νοιάζει. Κι όποιος πει όχι ίσως και να πει ψέματα. Όπως επίσης μας νοιάζει να μας θυμούνται και ο τρόπος που μας θυμούνται, όσοι έφυγαν. Γιατί κι εμείς τους θυμόμαστε. Αμυδρά μεν, αλλά τους θυμόμαστε. Και όταν ο χρόνος περάσει, τα πάθη και τα μίση αμβλύνονται και μέσα μας μένουν οι καλές στιγμές. Μέσα τους όμως; Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το παρελθόν μας είναι το φορτίο μας για το σήμερα και η δύναμη για το αύριο. Δε σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν. Αλλά έχω την περιέργεια να ξέρω τί το παρελθόν μου πιστεύει για μένα. Πώς με θυμάται, βρε αδερφέ.

P.S. 1 Δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να διαγράφει.
P.S. 2 Δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να ξεχνάει.

P.S. 3 Πιστεύω όμως ότι μπορεί κάποιος να θάβει. Μέσα του.

Μαρούσι-Γκάζι σε 35 λεπτά

2010-06-01T00:00:00.010+03:00

Είμαι από κάτω, κατέβα. M' αυτή φράση ξεκίνησε η εναλλακτική διαδρομή από το Μαρούσι στο Γκάζι. Πιο εναλλακτική δεν έχεις. 35 λεπτά αγωνίας, τρόμου και νευρικού γέλιου. Πόσο θα θελα να είμαι χωμένος στη stripe, designed by bouroullec brothers, πολυθρόνα μου και να χαζεύω στον καταπράσινο κήπο μου που ευωδιάζει αντί να είμαι κολλημένος πίσω από ένα σκουπιδιάρικο στις 10.30 το βραδύ σκέφτομαι. Το κακό είχε ξεκινήσει 2 λεπτά πριν, όταν στο μικρό και cozy δρομάκι των βορείων προαστίων εμφανίστηκε κουλή που ήθελε να περάσει. Κάπως έτσι κόλλησα πίσω από το σκουπιντού, αφού πρώτα αναγκάστηκα να αφήσω ένα αυτοκίνητο στο όποιο κατά ένα περίεργο τρόπο χωρούσαν έξι Αιθίοπες. Αυτούς φυσικά τους αφήνεις να περάσουν γιατί ξέρεις ότι έχουν το κληρονομικό χάρισμα από τους Γάλλους και σταματούν άνετα επάνω σου χωρίς συστολή. Στο γύρο του τετραγώνου όλα πήγαν καλά ευτυχώς. Η κάθοδος της Κηφισιάς καλή, χωρίς καθυστερήσεις, μας βρήκε να λέμε τα νέα. Η Ν. ήταν κακοδιάθετη και προσπαθούσα να την συνεφέρω. Μέχρι που δοκίμασα το ξεμάτιασμα κι έπιασε. Δε σου λέω τίποτα. Έλιωσα. Για την ακρίβεια τα είδα όλα. Φυσικά η κουβέντα ήρθε και στη δίαιτα. Πληγώθηκα αλλά το ξεπέρασα γρήγορα. Οδηγούσα βλέπεις. Ώσπου, αφού έχουμε χωθεί πίσω από την Κηφισιάς, έχουμε ξεφύγει από ένα μποτιλιάρισμα παναγία σώσε, έχουμε ανεβοκατεβεί τα Μαυροβούνια κι ότι άλλο θες . Kαπνίζοντας κι ακούγοντας Macy Gray βγαίνουμε στο σταθμό Λαρίσης για να διασχίσουμε τις γραμμές, να τις ξαναδιασχίσουμε (γιατί έτσι είναι οι σύγχρονες πόλεις) και να πιάσουμε Παραμυθίας. Νομίζαμε ότι είχαμε γλυτώσει από την κίνηση αλλά μάταια το νομίζαμε. Μπροστά μας καμία εξηνταριά αυτοκίνητα κολλημένα στο φανάρι που άναβε κι έσβηνε πράσινο, αλλά κάνεις δεν περνούσε. Και την ώρα που άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια, να σου και οι ποδηλάτες. Πολλοί, παρά πολλοί. Κι άλλοι. "Μα που πάνε; Σφυρίζει και το τρένο. Πάει θα τους πάρει μαζί. Κι είναι κι αυτός ο μπροστινός δεν χώνεται." Γυναίκα είναι, λέει η Ν.. "Όχι μαλακός άντρας." Και ναι, ήταν άντρας και μαλάκας, αφού δέκα μετρά παρακάτω την έκανε τη μαλάκια. Δεν άφησε να στρίψει στο δρόμο μία transsexual με το αυτοκίνητό της και να τον περάσει. Και όχι μόνο δεν την άφησε αλλά κάτι της είπε και εκείνη αφού έστριψε μετά από εμάς, κι αφού πηγαίναμε σημειωτόν βγήκε από το αυτοκίνητό της, ένα cabrio αν δεν σας το είπα με ανοιχτή οροφή, και άρχισε να χτυπά το αυτοκίνητο του προπορευόμενου και να τον βρίζει. «Αν είσαι άντρας βγες έξω ρε μαλάκα» φώναζε. Κι εκείνος βέβαια δεν βγήκε παρά μόνο όταν εκείνη μπήκε μέσα και ξεκίνησε. Στο μεταξύ αυτός ήταν ένα trendy τυπάκι αλλά πολύ μαλθακό ρε παιδί μου. Από εκείνους που δεν περιμένεις να συμπεριφέρονται ρατσιστικά. Εμείς πάλι της φωνάζαμε «πάτα τον, τον μαλάκα» διότι μας είχε κάνει τα νεύρα κουρέλι. Τέλος πάντων, τα νευρικά γέλια ξεκίνησαν και φυσικά στο επόμενο φανάρι πέσαμε σε ένα γκάγκουρα που άκουγε κάτι σε τσιγγάνικα σε συνδυασμό με τούρκικα. Δεν κατάλαβα πραγματικά. Μόνο τα κλαπατσίμπανα ξεχώριζα. Κάπου εκεί, thank God, στρίψαμε για την Παραμυθίας και φτάσαμε στο Γκάζι. Και ήμασταν πραγματικά ευγνώμονες που τα καταφέραμε παρόλα τα εμπόδια. Τα κωμικοτραγικά. Το ρατσισμό. Την ασυνεννοησία. Kαι την παρακμή. This is Athens?

Down town

2010-05-21T02:02:00.002+03:00

Το πρωί βγήκα στο δρόμο γύρω στις 12.00. Μη με ρωτήσεις γιατί δεν πήγα στην πορεία. Ήταν μια ευκαιρία να κάνω κάποιες δουλειές που με κυνηγούσαν. Έμεινα στο σπίτι του κέντρου. Πάνω σε μια μεγάλη πλατεία, ένα διαμέρισμα που βλέπει Λυκαβηττό είναι ό,τι πρέπει για να ζεις τον ρυθμό και τον παλμό της πόλης. Και μετά να αποσύρεσαι στα βόρεια προάστια για τους ευνόητους λόγους. Μεγαλοαστισμός, κατάλοιπο μιας προ κρίσης εποχής. Λόγω έλλειψης πάρκινγκ αφήνω τη μηχανή πάνω στην πλατεία κοντά στο καρτοτηλέφωνο. Από αυτό το καρτοτηλέφωνο περνάνε κάθε μέρα όλοι οι αλλοδαποί της περιοχής και όχι μόνο. Άλλες φορές τα πρόσωπα είναι αγριεμένα και κάπως σε φοβίζουν. Άλλες φορές δεν καταλαβαίνεις ποια γλώσσα μιλάνε. Άλλες φορές απλά πιθανολογείς από πού μπορεί να είναι. Και σκέφτεσαι τί μπορεί να ζητούν αυτοί οι άνθρωποι εδώ. Τόσο μακριά από τις εστίες τους, τις πατρίδες τους. Και τους αρέσει εδώ. Με τα καχύποπτα βλέμματα και όλα τα άλλα συμπαραμαρτούντα που τους οδηγούν άλλες φορές στην εξαθλίωση (όχι μόνο οικονομική) και στην παραβατικότητα. Μόνο που σήμερα φτάνοντας στη μηχανή ένας έγχρωμος, που φαντάστηκα ότι ήταν από το Κονγκό, όχι πολύ ψηλός και σχετικά αδύνατος, μιλούσε στο τηλέφωνο. Μιλούσε αυτά τα γνωστά αφρο-γαλλικά. Κι αμέσως ξύπνησε αναμνήσεις μέσα μου. Τον άκουσα να λέει για τη δουλειά του αλλά και για μια κοπέλα από τη δουλειά που του άρεσε. Δεν ξέρω ποιος ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής του, ξέρω ότι ταξίδεψα στη Γαλλία. Τότε που έκανα παρέα στο πανεπιστήμιο με παιδιά από το Κονγκό, την Ακτή Ελεφαντοστού... Και κατάλαβα πως είναι ωραίο να ζεις σε μια μητρόπολη. Να ζεις στην πολυπολιτισμικότητα, τον πλουραλισμό και την tolerence. Με κοίταζε όσο μιλούσε κι αυθόρμητα ήθελα να του πω ένα bonjour για να νιώσει μια οικειότητα ένας άνθρωπος μόνος κι όχι ξένος σε μια άλλη μακρινή πατρίδα, όπως είναι γι' αυτόν η Αθήνα. Μόνο αν καταλάβει ο ένας τον άλλο ίσως αυτή η πόλη, αυτή η χώρα αλλάξει φυσικά και διασωθεί.

P.S. 1 Λίγα μέτρα πιο κάτω το βλέμμα του μαυροντυμένου νεαρού με τη Logstoff μου έδειξε ότι μπορούμε να συνεννοηθούμε.
P.S. 2 Mόνο που ακόμα είμαστε λίγοι.

σκόρπια

2010-05-19T02:03:00.002+03:00

Έμαθε η καρδιά. Ωραίο τραγούδι, φρέσκο της Δήμητρας Παπίου. Το ακούω και με συγκινεί. Το έγραψε ο Κώστας ο Λειβαδάς με τη Λίνα.
Αναρωτιέμαι συχνά τί θα γίνω όταν μεγαλώσω. Ή μήπως μεγάλωσα;
Θέλω να πάρω αυτά τα μαύρα γυαλιά που φοράς. Τα ζήλεψα.
Αηδιάζω με τη χώρα αυτή.
Στεναχωριέμαι που βλέπω ότι η Αθήνα ζει στην απόλυτη deca.
Δεν έχω διάθεση για κανένα shopping.
Δεν με αφορούν οι γιορτές και τα πανηγύρια.
Είμαστε σαν μια μικρή ανάσα που την παίρνεις και μετά έρχεται άλλη κι άλλη κι άλλη.
Μ' άρεσε η φωτογραφία μιας φίλης στο facebook που φοράει το μπλουζάκι που της χάρισα.
Μ΄αρέσει που καπνίζω.
Νιώθω ήρεμος κάποιες φορές.
Θέλω να μιλάω με ανθρώπους που δε φοβούνται τη ζωή τους και την ζουν.Οι εμπειρίες τους είναι σοφία.
Υπάρχει μια διάχυτη ματαιότητα.
Έχω πολλά νεύρα.
Και μεγάλη φρίκη. Φρίκη σου λέω.
Μ΄αρέσει το σύνθημα "Βασανίζομαι" στους τοίχους.
Βαρέθηκα τα new fusion mediterrenean menu των εστιατορίων.
Δεν αντέχω άλλο την καταστροφολογία. Παντού καταστροφή. Έρχεται, ήρθε, θα 'ρθει;
Το παγωτό είναι παρηγοριά.
Θέλω να πάρω πολλά jeans και δεν μ' αρέσει κανένα. Κουκουρούκου.
Λέω να σπουδάσω design. Φτου κι απ' την αρχή. Τέλεια.

Για να μην το κουράζουμε...

2010-05-14T20:26:00.001+03:00

Να φύγει κανείς: διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο, σε μια οργανωμένη κοινωνία, δουλεύοντας σε ένα συνεπές περιβάλλον. Και να δεχτεί και τα αρνητικά φυσικά μιας άλλης χώρας ή

Να μείνει κανείς: σ΄ ένα αβέβαιο μέλλον, χωρίς προοπτική, εγκαταλείποντας έστω την προσπάθεια να πραγματοποιήσει τα όνειρά του, αποδεχόμενος όλη αυτή την κοροϊδία που μας πλασάρουν; Αυτά για να μην το κουράζουμε...

Maman, μάμα μου, mommy, μαμά...

2010-05-10T05:07:00.000+03:00

Δεν ήσουν στο σπίτι σου το πρωί να σου πω "σ' αγαπώ". Το ξέρεις όμως. Καθ' εικόνα και ομοίωση , βλέπεις. Σου έχω θυμώσει πολλές φορές παλιά. Αλλά μεγαλώνω μαμά. Και δε με νοιάζει να σου θυμώνω. Με νοιάζει να είσαι εδώ. Δίπλα. Γιατί εσύ ξέρεις. Εσύ καταλαβαίνεις. Εσύ που μου διάβαζες πάντα το αγαπημένο σου απόσπασμα από τον Ναζίμ Χικμέτ και μου έλεγες "είσαι ελεύθερος. Δεν μου ανήκεις. Σε γέννησα, αλλά τώρα βγες και ζήσε". Σ' έχω αγαπήσει όμως συνεχώς. Γιατί έτσι είναι αυτή η σχέση μάνας - παιδιού. Έχει μέσα της το "γιατί", αλλά η αγάπη δεν ξεθωριάζει ποτέ. Ξέρεις ότι δεν πιστεύω σ' αυτές τις επετείους, τις ημέρες της μητέρας και τα λοιπά, αλλά να ρε μαμά, τελευταία είναι κάπως δύσκολα τα πράγματα. Αν μπορείς να με σπρώξεις, όπως μόνο εσύ ξέρεις, να συνεχίσω να κυνηγώ τα όνειρά μου και να τα ζω.

Summer nights

2010-05-09T13:43:00.001+03:00

I hate summer nights

Μυρίζει παντού ζελέ μαλλιών.

Τα αγόρια φοράνε αραχνούφαντα λευκά μπλουζάκια.

Κολλάς από την υγρασία.

Κολλάει στα δάχτυλα το strawberry daiquiri.

Ξεφλουδίζεις και πασαλείβεσαι με ενυδατικές.

Ακούς τους διπλανούς όταν κάνουν σεξ.

I love summer nights

Παίζει πολύ θερινό σινεμά.

Παίζει και πολύ μπαλκόνι.

Ανασαίνεις από το δροσερό αέρα που μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου.

Φοράς βερμούδα όλη νύχτα. Επιβάλλεται.

Δίνεις ραντεβού στα ανοιχτά θέατρα για συναυλία.

Ακούς ωραίες μουσικές από τις ανοιχτές πόρτες των bars.

μαύρο

2010-05-07T16:23:00.001+03:00

Πήγα. Και γύρισα. Και ξεχάστηκα. Και πέρασα ωραία. Και είδα. Και σκέφτηκα. Και κατάλαβα. Και ένιωσα. Και γέλασα. Και πάλι στο ίδιο σημείο είμαι. Γυρίζοντας πίσω, δε θέλω να σου πω ούτε για το ταξίδι, ούτε για τις εικόνες, ούτε για την παγωμένη θάλασσα και τη ραστώνη του μεσημεριού στο νησί. Θέλω να σου πω ότι ο καθένας πρέπει να κυνηγά το όνειρό του και πως σ' αυτή την πόλη δεν ζούμε πια. Αυτό κράτησα σα συμπέρασμα και τώρα σκέφτομαι ότι βρήκα τα πράγματα πιο άσχημα απ' ότι τα άφησα. Και μαύρισε η ψυχή μου. Για τη ζωή μας που είναι πια μαύρη.

καλή πρωτομαγιά

2010-04-30T22:24:00.001+03:00

Σύντροφοι, καλή Πρωτομαγιά. Μη λησμονήσουμε. Να θυμηθούμε. Να παλεύουμε.

P.S. 1 Δεν είναι αργία, είναι απεργία.

P.S. 2 Πριν δύο χρόνια ανήμερα Πρωτομαγιά απελευθερώθηκα οριστικά από τα δεσμά μιας σχέσης γι' αυτό και ήταν και λίγο γιορτή.

P.S. 3 Ο Μάης πιάνεται στους δρόμους. Άσε τα λουλούδια να ζήσουν, μην τα κόβεις. Μην τους κάνεις αυτό που σου κάνουν.

έπεσα στη λακκούβα

2010-04-30T01:10:00.000+03:00

Όσο και να ήθελα να αντισταθώ. Όσο κι αν προσπάθησα να σκεφτώ θετικά. Όσο κι αν πίστεψα ότι κάποιος από μηχανής Θεός θα μας έσωζε. Τελικά φοβήθηκα. Και φοβάμαι. Φοβάμαι για όσα θα συμβούν. Φοβάμαι. Τρομάζω. Λυπάμαι. Βουρκώνω. Θυμώνω. Στεναχωριέμαι. Και θέλω να αντισταθώ. Στον κακό μας εαυτό. Σ' αυτόν που λέει ότι οι Έλληνες κλείνουν τις τηλεοράσεις και τα ξεχνάνε όλα. Να αντισταθώ σ' αυτούς που θέλουν να μην σηκώσουμε κεφάλι. Να υποδουλωθούμε μία και καλή. Οριστικά. Θέλω το χαμόγελό μου-σου-μας πίσω. Θέλω τα δικαιώματά μας πίσω. Θέλω να μη φοβάμαι-σαι-μαστε. Καληνύχτα και καλή τύχη.

οι τελευταίες ευρωπαικές μέρες;

2010-04-28T23:10:00.000+03:00

Έκανα κλικ σήμερα σε ένα site του εξωτερικού και στα vacancies που προσέφερε το group έγραφε ότι δίδεται 13ος μισθός, ιδιωτική ασφάλεια και άλλα τέτοια. Σκέφτομαι ότι αυτά στην Ελλάδα τελείωσαν. Όσο νιώσαμε Ευρωπαίοι, νιώσαμε. Τώρα πια ήρθε η ώρα να φάμε την κατραπακιά που τόσα χρόνια αποφεύγαμε. Καλώς ήρθες άνοιξη, καληνύχτα Ευρώπη. Σήμερα ειδικά που έχει και την πανσέληνο, μας πήρε και μας σήκωσε. Κάθε μέρα και χειρότερα. Και σήμερα είμαστε εμείς, αλλά αύριο θα είναι κάποιοι άλλοι. Θα μπορούσα να σου κάνω τέτοιες αναλύσεις με τις ώρες. Βλέπεις τις σπούδασα κιόλας. Το θέμα είναι ότι σιγά σιγά παύω να νιώθω Ευρωπαίος. Μπροστά μου ανοίγεται ένας καινούριος βαλκανικός κόσμος ξανά. Φτηνό εργατικό δυναμικό. Κάτι σαν Βουλγαρία, Ρουμανία. Γι' αυτό αποφάσισα να αντισταθώ, όσο μπορώ. Και να μην αποχαιρετίσω ακόμα τον ευρωπαϊκό μου προσανατολισμό. Αποφάσισα λοιπόν να τρώω στα μικρά ασιατικά μαγαζιά του κέντρου όπου οι Ασιάτισες σερβιτόρες σου μιλάνε αγγλικά όπως Λονδίνο, να αγοράζω ψωμί από το Chez Paul που σου μιλάνε σπαστά ελληνογαλλικά, να βλέπω μόνο ισπανικό κινηματογράφο, να κοιτάζω τι προσφέρουν στα vacancies οι ξένες εταιρίες, να παίρνω αρώματα από το Sephora όπως Παρίσι και να πηγαίνω στο Ελ. Βενιζέλος να βλέπω τα αεροπλάνα που πετάνε για Βερολίνο. Κι έτσι δεν θα πω αντίο στην Ευρώπη κι ας είμαι ο πιο φτωχός συγγενής της. Χρόνια τώρα. Αυτοί δε με θέλουν, αλλά εγώ θα ήθελα να τους μοιάσω. Και τώρα που μου λένε ότι δεν θα τους μοιάσω ποτέ, θα συνεχίσω να ζω το european dream ξορκίζοντας το κακό που με βρήκε.

P.S. 1 Έτσι κι αλλιώς πάντα τους ζηλεύαμε τους Ευρωπαίους όταν ταξιδεύαμε στις χώρες τους και γυρίζαμε πίσω και λέγαμε πόσο οργανωμένοι είναι.
P.S. 2 Τώρα λοιπόν που πήραν χαμπάρι ότι δεν ανήκουμε στην οικογένειά τους και μας την έκατσαν όλοι θα πάρουν το δρόμο τους.

P.S. 3 Αλλά τους λέγαμε και ξενέρωτους επειδή τρώγανε μία χωριάτικη στα δύο.

P.S. 4 Δε νομίζω πάντως ότι αυτή η Ευρώπη είναι το όνειρο του Κολ, του Μιτεραν και όλων όσοι εργάστηκαν για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

P.S. 5 Kι επειδή κράτησε πολύ το παραμύθι, για να σοβαρευτούμε. Πιστεύεις ότι έχουμε καμία σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους; Γιατί εγώ δε νομίζω. Είμαστε από άλλο πλανήτη.

P.S.6 Γι' αυτό και μας βάζουν στη γωνία, γι' αυτό και μόνοι μας θα πρέπει να βρούμε τη λύση. Αν αλλάξουμε μυαλό. Μόνο έτσι θα ξαναγίνω κι εγώ Ευρωπαίος.

zapping; πώς τολμάς;

2010-04-27T00:39:00.000+03:00

Οι Δευτέρες είναι κάπως δύσκολες. Και φορτωμένες από δουλειά. Αλλά απόψε βαριέμαι να ανοίξω τα χαρτιά μου και να πέσω με τα μούτρα. Οπότε ανοίγω την τηλεόραση. Να παίζει στο background. Αλλάζω κανάλια. Και ό,τι βλέπω μου φαίνεται κακό. Και αναρωτιέμαι αν αυτή η οθόνη είναι ο καθρέφτης μας. Πολιτικοί βάζουν τα καλά τους και λένε με τον πιο τρυφερό τρόπο τα ψέματά τους. Δημοσιογράφοι παίζουν το σικέ παιχνίδι τους. Δημοσιογράφοι που λαϊκίζουν. Τηλεπαρουσιάστριες που κυνήγησαν το όνειρό τους και επανακάμπτουν. Κακά copy ξένων σειρών που ξέρεις ήδη το story. Τύπους που κοροιδεύουν άλλους τύπους. Άφωνα πιτσιρίκια που τα ανακυρήσσουμε σε τραγουδιστές για να γεμίσουμε τον τηλεοπτικό χρόνο. Ταινίες δεύτερης διαλογής. Κανένα ξεχασμένο ντοκιμαντέρ. Διαφημίσεις που πριν δυο χρόνια δεν υπήρχε περίπτωση να παίξουν στο prime time. Τελικά αυτή η τηλεόραση είναι ο καθρέφτης μας; Ή μήπως φταίμε εμείς που καθρεφτιζόμαστε στην οθόνη; Δεν αντέχω αυτή την κατάντια. Ή θα πρέπει να πετάξουμε τις τηλεοράσεις και να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε πού ζούμε ή θα πρέπει να κάνουμε μια άλλη, δική μας τηλεόραση να την βλέπουμε μόνο εμείς. Ή θα πρέπει να μην ξανακοιταχτούμε στον καθρέφτη. Ή τέλος να ανοίξουμε όλα τα φώτα, να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, να τρομάξουμε και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε.

P.S. 1 Μήπως γκρινιάζω πολύ;
P.S. 2 Επιτέλους πάτησα το off.

θέλω να ετοιμάσω βαλίτσες

2010-04-25T21:40:00.001+03:00

Αυτή τη φορά όχι για να πάω διακοπές. Θέλω απλά να φύγω. Μακριά από εδώ. Μακριά από την απογοήτευσή μου. Μακριά από όσα με πληγώνουν. Από τη μαυρίλα που βλέπω γύρω μου, από το σκοτάδι που θα πέσει ακόμα πιο βαρύ σε λίγο καιρό. Από όλους αυτούς που μας κορόιδεψαν. Από εκείνους που λένε ψέματα. Κι από εκείνους που τους πιστεύουν. Από τα όνειρα κι από τα σχέδια που νιώθω πως θα μείνουν στο μυαλό του καθένα και θα αργήσουμε να σκεφτούμε πως ίσως κάποτε να τα υλοποιήσουμε. Μακριά από τα ξενοίκιαστα μαγαζιά και τις κλειστές πόρτες. Μακριά από χαζούς και ανώριμους που δεν καταλαβαίνουν τί ήρθε. Τί μας βρήκε που έλεγαν και οι παλιοί. Και δεν δηλώνουν απαισιοδοξία αυτές οι γραμμές αλλά ρεαλισμό. Γιατί όλα αυτά που θελήσαμε όλοι μας, για να έχουμε ένα καλύτερο αύριο, μόνοι μας τα υποσκάψαμε επειδή δεν καταλάβαμε ότι είμαστε περαστικοί από αυτόν εδώ τον τόπο. Δεν μ' αρέσει πια αυτός ο τόπος. Δεν αγαπώ τους ανθρώπους του. Και έτσι προτιμώ να ξεχάσω τον τόπο. Γιατί τον συμπονάω και στεναχωριέμαι να τον βλέπω σε αυτά τα χέρια. Και στα ξένα χέρια. Προτεκτοράτο ξανά. Μπορεί η ψευδαίσθηση ότι μας ανήκει ο τόπος μας να κράτησε λίγο, αλλά αρνούμαι να ζω σε μια πατρίδα υποθηκευμένη. Κρατάω τη στεναχώρια μου και σκέφτομαι να φύγω. Μόνο που μεγάλωσα πια για να το παίζω άπατρις. Και τα συναισθήματα πού τα πας. Φεύγοντας ο κάθε άνθρωπος ξέρει πολύ καλά πως πρέπει να πατήσει επί πτωμάτων για να επιβιώσει. Όχι πως αν μείνει δεν θα χρειαστεί να κάνει το ίδιο. Ό,τι πει η ζωή...

Φίτνες vs apolausis!

2010-04-17T17:55:00.001+03:00

Πες μου δεν έχεις βαρεθεί πάντα τέτοια εποχή να πρέπει να μπεις σε πρόγραμμα. Διαφημίσεις στις τηλεοράσεις, κουβέντες με φίλους, ο καθρέφτης σου, τα καλοκαιρινά που σου έχουν στενέψει και η ιδέα ότι θα σε δουν σε πολυσύχναστες παραλίες το καλοκαίρι δε σου προκαλεί πανικό και αηδία μαζί; Εμένα πάλι ναι, αν και εδώ και δύο χρόνια το παίζω το παιχνιδάκι κανονικά. Δίαιτα. Γυμναστήριο. Ξανά δίαιτα και πάλι γυμναστήριο. Θα μου πεις αν βλέπω αποτελέσματα. Έλα όμως που δεν τα πιστεύω και πολύ όλα αυτά και νομίζω ότι τσάμπα βασανίζομαι; Αλλά μόλις όμως δω ότι ξεφεύγω αποφασίζω να μείνω πιστός στο πρόγραμμά μου. Και αναρωτιέμαι αφενός πως αντέχω, αφετέρου τί θα γινόταν αν δεν τα έκανα όλα αυτά μαζί με όλους τους άλλους που είναι εξίσου βαρεμένοι. Αυτό όμως που με νευριάζει είναι ότι είμαστε όλοι θύματα ενός συστήματος που από τη μια μας πουλάει ασύστολα παχυντικά φαγητά και από την άλλη μας λέει να αδυνατίσουμε. Την παθαίνεις την παράκρουση ή δεν την παθαίνεις. Κι αν οι καμπύλες γίνονταν πάλι μόδα δεν θα ήμασταν όλοι πανευτυχείς και απενοχοποιημένοι τρώγοντας σοκοφρέτες, cheese cakes και croissants; Υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το φαγητό χωρίς τύψεις; Στην εποχή μας βέβαια θέλει κότσια μια τέτοια στάση ζωής. Αλλά πες μου δεν βαριέσαι να χτυπιέσαι στο γυμναστήριο; Δεν υποφέρεις κάθε φορά που τρως έναν απαγορευμένο καρπό; Τώρα αυτό είναι ωραία ζωή;

P.S. 1 Μακάριοι όσοι πιστεύουν στα κάλλη τους και στα πάχη τους.

P.S. 2 Το personal training είναι η απόλυτη εκδίκηση του εαυτού μας.

P.S. 3 Πονάω παντού. Κι έχεις τον γυμναστή να σου φωνάζει: "κι άλλο, μπορείς".

P.S. 4 Και μην μου αρχίσεις τώρα το παραμύθι περί υγείας, γιατί δεν το αντέχω. Σωστό είναι αλλά σκέψου πόσα πράγματα βλάπτουν σοβαρά την υγεία μας κι εμείς τα κάνουμε.

P.S. 5 Βγήκαν ήδη μαγιό στα καταστήματα. Τρομάζω στην ιδέα. Δεν έχω δει ακόμα τα σωστά αποτελέσματα από την άσκηση. Κι αν δεν προλάβω το σωστό μαγιό;

P.S. 6 Λέξεις όπως: fitness, gym, αλτήρες και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο, πρέπει να απαγορευτούν.

Greece is for lovers*

2010-04-15T20:26:00.006+03:00

Ένα είναι σίγουρο με έπιασε η άνοιξη. Ποιόν εμένα που δεν πίστευα σε τέτοια φαινόμενα. Ήμουν πάντα συγκροτημένος και υπηρετούσα με μανία τους στόχους μου. Μανία σου λέω, όχι αστεία. Αλλά φέτος μία η οικονομική κρίση, μία η καταστροφολογία, μία η καταστροφή η ίδια (περπατούσα προχτές στην Κηφισιά και δεν την γνώριζα, πολλά μαγαζιά άδεια), μία που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, μία που έχω βαρεθεί τη ζωή μου στο γραφείο (είπαμε οι κύκλοι είναι για να κλείνουν), μία που και οι υπόλοιποι γύρω μου βαριούνται που ζουν αποφάσισα ότι θέλω ταξίδια. Για αρχή το έχω ρίξει στην έρευνα για να κάνω κάτι hip ταξιδιωτικά θέματα στα περιοδικά. Μετά όμως έχω και πολύ άδεια και λέω να την πάρω επιτέλους. Δεν γίνεται που δεν γίνεται τίποτα, και να λείψω πάλι ίδια θα τα βρω τα πράγματα. Το θέμα είναι πως αποφάσισα να αγαπήσω την Ελλάδα. Αναζητώντας και ανακαλύπτοντας ξενώνες, ξενοδοχεία, γωνιές γραφικές έπαθα πλάκα. Κι εκεί που εκτός από τις Κυκλάδες όλα μου έμοιαζαν ίδια, τώρα δεν ξέρω πού να πρωτοπάω. Βουνό ή θάλασσα; Στεριά ή νησί; Δυτικά, βόρεια , νότια ή κεντρικά; Θέλω να πάρω το αυτοκίνητο και να χαθώ στη φύση. Αυτό είναι το δεύτερο σοκ που περνάω, διότι έχω πάθει μια πράσινη μετάλλαξη. Είναι τώρα καμιά βδομάδα που αφού απέρριψα τα εξωτερικά προσπαθώ να αποφασίσω προς τα που να κινήσω εσωτερικώς και δεν αποφασίζω. Τα θέλω όλα. Να πάω παντού. Εσύ τι λες;

P.S. 1 Kαι πού να σφίξουν οι ζέστες...
P.S. 2 Aς αγαπήσουμε ξανά αυτή τη χώρα. Θα μας αγαπήσει κι αυτή.
P.S. 3 Ας κάνουμε μία λίστα με τα αγαπημένα μας μέρη και ας δώσουμε ιδέες ο ένας στον άλλο. Let's play that game.
P.S. 4 Και στο τέλος θα φτιάξουμε ένα post με τα go και τα don't go.

*Ο τίτλος είναι δανεικός από την ομάδα που σχεδιάζει αγαπημένα Greek Chic αντικείμενα.

τα επτά θανάσιμα αμαρτήματά μου

2010-04-14T22:04:00.002+03:00

Χθες το βράδυ είχα νεύρα. Και γκρίνια. Δεν ήθελα τίποτα. Μα τίποτα. Βγήκα να κάνω το γύρο του τετραγώνου. Δεν έπιασε. Έφαγα κάτι. Ούτε αυτό έπιασε. Τα είχα βάλει με τον εαυτό μου. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι μου φταίω εγώ. Προσπέρασα άνετα την κουβέντα της "Ψ" ότι είμαι αυστηρός με τον εαυτό μου και προχώρησα σε πιο σκληρές μεθόδους. Αν ήμουν καθολικός σίγουρα θα με είχαν κάψει στην πυρά. Γιατί είμαι βουτηγμένος μες στην αμαρτία.

Οκνηρία=η φυγοπονία, η τεμπελιά (Ενίοτε βαριέμαι τρελά να πάω από τον καναπέ στο κρεβάτι)
Αλαζονεία=το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του ανώτερο (Εγώ φταίω; Οι άλλοι είναι κουλοί)
Λαιμαργία=κατάσταση στην οποία ένας άνθρωπος τρώει πολύ, ασταμάτητα και γρήγορα (Είναι ωραία να τρως και να ξεσπάς. Σοκολάτα κι άλλη σοκολάτα)
Λαγνεία=κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος δεν ελέγχει τις σεξουαλικές του επιθυμίες (Αυτό που το πας. Σεξ, παντού σεξ)
Απληστία=πλεονεξία,αυτός που θέλει όλο και περισσότερα (Ένα ίσον κανένα)
Οργή=θυμός, μνησικακία (Η αλήθεια είναι ότι θυμώνω με τους άλλους οδηγούς, τις χαζές ερωτήσεις και τους ανώριμους ανθρώπους)
Ζηλοφθονία=Όταν κάποιος ενοχλείται με την επιτυχία των άλλων (Ε, καλά. Μήπως φταίει που είμαι φίδι στο κινέζικο ωροσκόπιο;)

Γι' αυτό σου λέω είμαι ένας άνθρωπος αμαρτωλός. Και δε νομίζω να θέλω ν' αλλάξω κιόλας. Γιατί εμένα αυτές οι αμαρτίες μου φαίνονται dépassés. Θέλω κι άλλες. Γεμάτες δυνατές συγκινήσεις.

P.S. 1 Mήπως είσαι κι εσύ τόσο αμαρτωλός;
P.S. 2 Έφυγε ο Μάνος Ξυδούς. Καλό ταξίδι.

Μια μικρή ανάσα

2010-04-13T01:29:00.002+03:00

Ίσως αυτή η πόλη να έχει μια ελπίδα ακόμα. Ίσως η παρακμή να μας κάνει καλύτερους. Να μας μάθει πως η ζωή είναι ωραία και δεν είναι εκεί που την ψάχνουμε. Θα μου πεις πως για να συμβεί κάτι τέτοιο χρειάζεται χρόνος αλλά πάνω απ' όλα δουλειά. Προσωπική και συλλογική. Δεν θα διαφωνήσω. Σωστό είναι αυτό. Όμως μια μικρή ηλιαχτίδα έχει αρχίσει να διαφαίνεται. Έστω στη σκέψη του καθενός. Ακόμα και στις μικρές κινήσεις της καθημερινότητάς του. Μόνο έτσι θα βγούμε από την χρεωκοπία στην οποία μόνοι μας πέσαμε. Γιατί βέβαια σκάψαμε το λάκκο μας και τώρα καλούμαστε να ξαναγίνουμε άνθρωποι. Θέλω να πιστεύω πάντως πως από τη χαραμάδα περνάει λίγο φως. Σήμερα μετά από πάρα πολλά χρόνια Αθηναίος, γέννημα θρέμμα, είδα ένα καλό πρόσωπο που μπορεί λοιπόν να έχει αυτή η πόλη. Παρόμοια σκηνικά όλοι έχουμε ξαναζήσει, αλλά τώρα τα αξιολογούμε αλλιώς. Αυτό που άλλοτε έμοιαζε ενοχλητικό, τώρα φαίνεται ουσιαστικό. Ένα αυτοκίνητο και μάλιστα Jeep με φιμέ τζάμια σταμάτησε την κίνηση σε μια διασταύρωση των βορείων προαστίων. Ο νεαρός οδηγός, που θα έλεγα σίγουρα ότι είναι κλασικός τύπος της περιοχής -πέρα από το αυτοκίνητο που οδηγούσε, απ' όσο πρόλαβα να τον δω αυτή την εντύπωση μου έδωσε- έκλεισε τον δρόμο και μου φώναξε από το μισοκατεβασμένο παράθυρο πόσο ωραίο στιλ έχω και ότι οδηγώ καταπληκτική μηχανή. Χαμογέλαγε με την καρδιά του. Μειδίασα και του απάντησα με ένα συγκαταβατικό νεύμα. Οι άλλοι οδηγοί προφανώς και δεν άκουσαν τι είπε οπότε δεν κόρναραν θεωρώντας ότι γνωριζόμαστε. Κι όμως δεν ήταν κάποιος γνωστός, αλλά ένας άγνωστος που εκφράστηκε ελεύθερα. Κι εγώ συνεχίζοντας αποφάσισα να εκλάβω την πράξη αυτή, σαν πράξη θάρρους και αλήθειας. Σαν μια πράξη ανθρώπινη, απελευθέρωσης από δεσμά που δεν θα ήθελα να έχει η κοινωνία τούτη. Σαν μια μικρή ανάσα. Μια πρώτη ανάσα. Να έρθουν κι άλλες στις ζωές όλων μας.

P.S. 1 Eννοείται ότι ήταν συμπαθητικός.
P.S. 2 Άντε και χαριτωμένος.
P.S. 3 Θα μπορούσα να το ξεσκίσω το θέμα για να γελάσουμε, αλλά αποφάσισα ότι σ' αυτές τις μέρες, αυτό που θα ήθελα είναι να δω τον κόσμο μας να γίνεται αυθεντικότερος.

P.S. 4 Ε, και τέλος πάντων, είναι γνωστό ότι δημιουργώ πάθη. Θυμάσαι παλιότερο κείμενο για τη φυστική βέσπα;

P.S. 5 Τα πάντα είναι θέμα στιλ. Επαναλαμβάνω.

P.S. 6 Λες να με γράψει και στο Σε είδα της Athens Voice;

P.S. 7 Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας. Ουφ!
P.S. 8 Περιττό να σου πω ότι κοιτάχτηκα μήπως κάτι είχα. Μετά κοίταξα αν υπήρχε κανείς δίπλα μου.
P.S. 9 Λες να με κορόιδευε; Ουπς!
P.S. 10 Μπα δε νομίζω.

όταν κλείνει ένας κύκλος ανοίγει ένας άλλος;

2010-04-12T04:15:00.004+03:00

Έχω περάσει αυτό βράδυ Κυριακής με την διαπίστωση ότι για κάποια πράγματα ο κύκλος έκλεισε για μένα. Όλα έχουν αρχή, μέση και τέλος. Συνήθως το ουσιαστικό τέλος έρχεται μέσα μας και πολύ καιρό μετά το ανακοινώνουμε και στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτή είναι μία λογική αντίδραση-αντιμετώπιση ή τουλάχιστον έτσι φαντάζομαι. Έτσι λοιπόν, απόψε έκλεισε για μένα ένας κύκλος διότι αντιλήφθηκα αυτό που μου έλεγε ένας πολύ δικός μου άνθρωπος κι ενώ το συνειδητοποιούσα δεν το έκανα και κτήμα μου. Μετά από τρία χρόνια παρουσίας σ΄ ένα χώρο, αφού έμαθα μια δουλειά που την ξεκίνησα pour passer le temps, αφού πέρασα καλά αλλά και κακά, ένιωσα πως ήρθε το τέλος. Γιατί πολύ απλά δεν είμαι εγώ αυτή η δουλειά. Χωρίς σνομπισμούς και υπερβολές νιώθω ότι με "υποβιβάζει" να κάνω αυτή τη δουλειά. Δεν με καλύπτει. Με κουράζει και μου στερεί. Χρόνο και διάθεση. Κι όταν μου έλεγε όλα αυτά τα χρόνια ότι "μα εσύ, δεν πρέπει να κάνεις αυτή τη δουλειά, με τόσο ιδιαίτερες σπουδές και αυτό το μυαλό" πίστευα πως υπερέβαλε. Όχι γιατί δεν πιστεύω στον επαγγελματικό εαυτό μου, αλλά γιατί εκεί έκανα μιας μορφής ψυχοθεραπεία μσα από αυτή τη δραστηριότητα εκτός από το να περνάω ευχάριστα την ώρα μου και να αμείβομαι. Σήμερα δεν συντρέχουν πια οι λόγοι αυτής της ψυχοθεραπείας. Συντρέχουν όμως οικονομικοί λόγοι, γι' αυτό φοβάμαι πως την απόφασή μου αυτή θα αργήσω να την εξωτερικεύσω. Όπως επίσης φοβάμαι τις αλλαγές. Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος μου πατάει όσο το δυνατόν σε γερές βάσεις, ενίοτε έχει και βαρίδια, και με τρομάζει η ιδέα να τα αποχωριστώ. Να αποχωριστώ ό,τι μου είναι γνώριμο. Ό,τι έχει ενταχθεί στη ρουτίνα μου. Πάντως θέλω να ανοίξω έναν καινούριο κύκλο, επαγγελματικά. Πιο ουσιαστικό που θα μου δώσει άλλες εμπειρίες και θα μου αναγνωρίσει τον πρότερο έντιμο βίο.

P.S. 1 Μήπως τελικά είμαι σνομπ;

P.S. 2 Mήπως η εσωστρέφεια που περνάω τον τελευταίο καιρό με κάνει να νιώθω έτσι;

P.S. 3 Μήπως δεν είναι εσωστρέφεια αλλά τα έχω βρει με τον εαυτό μου και μ' αρέσει πιο πολύ το σαλόνι μου απ' οποιοδήποτε άλλο μέρος;

P.S. 4 Μήπως τελικά μεγάλωσα;

deja vu

2010-04-11T01:04:00.001+03:00

Απόγευμα Σαββάτου. Έχω επισκέψεις. Καλά κατάλαβες. Που την Κύπρον! Ήρθε μία φίλη Αθηναία που ζει εκεί τα τελευταία χρόνια. Έτσι λοιπόν αποφασίζουμε να κρυφτούμε από τον πανικό της πόλης στην Πλατεία Καρύτση. Ένα από τα ανοιξιάτικα place to be μου. Old time classic και τα λοιπά, ειδικά για κάποιον που είναι επισκέπτης στην πόλη του. Κι εκεί που καθόμαστε στην αγαπημένη Πρίζα, κοιτάω απέναντι στη γωνία και νιώθω ότι είμαι στην παλιά πόλη της Λευκωσίας. Δεν είναι δυνατόν; Αθήνα είμαστε ή Λευκωσία, σκέφτομαι. Θα είναι προς τιμήν της επισκέπτριας μου, ξανασκέφτομαι και χαίρομαι. Ξανακοιτάζω και βλέπω στο γωνιακό κτίριο αυτή την καμπύλη που μου θυμίζει την κυπριακή αρχιτεκτονική. Όσο για τις σημαίες είναι χαρακτηριστικό στην Κύπρο. Από ασημί αυτοκίνητα κυκλοφορούν χιλιάδες στη Λευκωσία. Κι έτσι λοιπόν, για λίγο, μεταφέρομαι σ' αυτή την γωνιά του πλανήτη μέσα από την κουβέντα. Μαθαίνω κάποια από τα νέα του νησιού, αλλά κυρίως κρατάω την άποψη της Α. για την Αθήνα. Και η λέξη που εκφράζει την άποψή της είναι παρακμή. Καταλαβαίνω ακριβώς γιατί της φαίνεται έτσι η πόλη της. Το αναλύουμε κιόλας. Αυτό όμως που φοβάμαι είναι μήπως δούμε χειρότερες μέρες στην πόλη. Ότι θα μιλάγαμε κάποτε για την Αθήνα και την Λευκωσία και θα κέρδιζε κάποια καίρια σημεία η δεύτερη δεν το περίμενα. Γιατί τελικά αν περάσεις τα 30 και κάτι, σε νοιάζει να ζεις και οικονομικότερα και ανθρώπινα και ποιοτικότερα. Και ξέρω ότι νευριάζω πολλούς με αυτή την τελευταία φράση αλλά τελικά ας μην κρυβόμαστε. Πίσω από κάθε πόλη είναι, εξαιρώντας τους ανθρώπους, ένα ολόκληρο σύστημα που φτιάχνουν οι άνθρωποι. Και το σύστημα της Αθήνας είναι κορεσμένο, ακριβώς από τις επιλογές των διοικούντων και των παροικούντων της. Και πέρα από το τι ψάχνει ο καθένας, δε σημαίνει ότι όταν επιλέγεις να ζήσεις σε μια μεγάλη πόλη πως πρέπει να δέχεσαι εκπτώσεις στην ποιότητα της ζωής σου.

P.S. 1 Δεν τέθηκε, ούτε τίθεται θέμα σύγκρισης ανάμεσα στις δύο πόλεις. Για αποφυγή παρεξηγήσεων.
P.S. 2 Το post είναι αφιερωμένο στην Urban Tulip.
P.S. 3 Να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο αύριο παιδιά. Για την πόλη μας. Για εμάς τους ίδιους.

θέλω ονειροκρίτη

2010-04-10T18:22:00.001+03:00

Δεν μπορώ να πω ότι πάλι χτες έφαγα πολύ. Κάτι πρασινάδες βόσκησα το βράδυ που μου φέρανε από ένα ορεινό χωριό. Ρόκα, σπανάκι, πράσινη σαλάτα. Όλα μαζί στη σουπιέρα -πόσο μ' αρέσει αυτή η λέξη- και balsamico να 'ρθει να ενώσει τα λαχανικά, που παρεμπιπτόντως άκουγες τη γεύση τους και δεν ήταν ψεύτικα όπως αυτά που σερβιριζόμαστε στα δήθεν. Κατά το πρωί πάλι το ίδιο όνειρο. Και δεν ήταν από βαρυστομαχιά. Σαν προειδοποίηση ένα πράγμα. Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά. Και πριν μία εβδομάδα πάλι το είχα δει. Παρόμοιο. Κάθε φορά αλλάζει το concept αλλά τα πρόσωπα ίδια. Πρόσωπα του παρελθόντος με τα οποία δεν έχω καμία επαφή πια, εννοώ στην καθημερινότητα, και που όταν έρχονται στα όνειρά μου μετά από λίγες ημέρες, ακόμα και ώρες, εμφανίζονται στο ξύπνιο μου. Συνήθως μέσω sms ή mail. Κι είναι τόσο ωραία αυτά τα όνειρα γιατί αυτό που συμβαίνει έχει μεν διαφορετικό σκηνικό, αλλά βλέπεις δε αυτούς τους ανθρώπους να σου μιλάνε και να σου συμπεριφέρονται όπως δεν ένιωσες να σου συμπεριφέρονται ποτέ στο real life που λέει και μια φίλη μου. Άλλοι άνθρωποι σου λέω. Μετανιωμένοι, ώριμοι, κατασταλαγμένοι Τί κουλό συμβαίνει στο σύμπαν και με προειδοποιεί με αυτό τον τρόπο δεν ξέρω. Γιατί πραγματικά στο δικό μου ασυνείδητο δεν υπάρχουν. Έρχονται σαν όνειρα μόνο όταν είναι να εμφανιστούν στην πραγματικότητα. Μήπως να αρχίσω να ανησυχώ με την περίπτωση μου γιατρέ; Ή μήπως κάτι έχουν πάθει τα τέρατα και αποφάσισαν να στοιχειώσουν τον ύπνο μου, μία φορά στο δίμηνο-τρίμηνο, για να μην ξεχάσω. Να μην ξεχάσω πως όταν ανοίγω τα μάτια θυμάμαι ό,τι μου έκαναν. Και συνειδητοποιώ επίσης ότι ζω σε άλλη εποχή, άλλη στιγμή. Δεν θέλω καθόλου να σκέφτομαι το ενδεχόμενο ότι τα δικά μου όνειρα εκπέμπουν ενέργεια στο σύμπαν και έτσι εμφανίζονται. Γιατί απλά εγώ βλέπω ωραία πράσινα λειβάδια, γεμάτα ρόκα, σπανάκι και μαρούλι, όπου υπάρχουν κι αυτά τα άτομα στο σκηνικό. Τους αφήνω και μου λένε διάφορα, στο όνειρο πάντα, και μετά τους διώχνω γιατί ξυπνάει μέσα μου ο τζαναμπέτης. Λες στα όνειρα να ψάχνω τη δικαίωση; Αφού λένε πως ο νεκρός δεδικαίωται μετά θάνατον, και οι σχέσεις μου με αυτά τα άτομα, είναι πεθαμένες-έχουμε κάνει και όλα τα μνημόσυνα, ποια δικαίωση ψάχνω κι εγώ; Μπερδεύτηκα εντελώς μ' αυτά και μ΄αυτά. Άντε καληνύχτα. Λέμε τώρα.

πιο καλή η μοναξιά;

2010-04-07T10:38:00.001+03:00

Και ξαφνικά όλοι επέστρεψαν. Χαρούμενοι που πέρασαν το Πάσχα των Ελλήνων στην ύπαιθρο. Ανανεωμένοι και ευτυχείς. Εγώ πάλι που έμεινα εδώ είχα την ησυχία μου. Την απόλυτη ησυχία. Δεν χτυπούσε το τηλέφωνο. Δεν ήθελε κανείς να με δει. Δεν ήθελα κι εγώ να με δει. Δεν υπήρχαν κοινωνικές υποχρεώσεις. Δεν εκνευριζόμουν με την κίνηση. Έκανα μόνο τα απαραίτητα. Και γενικώς απολάμβανα τη σιωπή. Και ξαφνικά όλοι επέστρεψαν. Και η δική μου ησυχία πήγε περίπατο. Έτσι λοιπόν ξύπνησα σήμερα κι αναρωτιέμαι. Πιο καλή η μοναξιά; Ή είναι μία φάση που περνάω μετά από την ταλαιπώρια πολλών μηνών. Μετά από κάτι ατέλειωτα πήγαιν-έλα, που δεν έχω αντοχές να ανεχτώ τίποτα περιττό; Κι όμως πιστεύω ότι το μεγάλο μας λάθος είναι που σπαταλάμε τον προσωπικό μας χρόνο, ενίοτε και χώρο, χωρίς να υπολογίζουμε πως το μηχάνημα πρέπει να μπαίνει και στο off που και που. Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους, ούτε να κάνουμε τη ζωή μας με βάση αυτό που θα κάνει τους άλλους ευτυχισμένους και χαρούμενους. Όλα έχουν το μέτρο τους. Κι αυτό πρέπει να ξαναβρούμε, αν θέλουμε να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας. Νιώθω λίγο σαν ψυχολόγος του εαυτού μου, είναι που έφυγε διακοπές και η αγαπημένη μου "ψ".

έχω συμπέρασμα

2010-04-04T22:38:00.006+03:00

Είχα σκεφτεί ένα κείμενο για τη χημεία των ανθρώπων που λες. Για το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να κάνεις sex με έναν άγνωστο. Για το πώς μπορεί να μη σου πάει η μυρωδιά του, μια φράση που μπορεί να πει και να σε ξενερώσει, ή ακόμα και το accent στον τρόπο που μιλά. Αλλά για ακόμα μία φορά το θράσος-το προσφιλές θέμα- επιστρέφει. Ξέρεις γιατί; Επειδή το πήρα απόφαση ότι οι άνθρωποι έχουν πολύ θράσος. Μόνο που έτσι γελοιοποιούνται και δεν το καταλαβαίνουν. Το θράσος πάει σύννεφο κι εγώ βαρέθηκα να στεναχωριέμαι για τους άλλους που μπορούν και συμπεριφέρονται τόσο εγωιστικά. Χωρίς να συμβαίνει τίποτα. Κυρίως γιατί υπάρχει μια κατηγορία θρασυτάτων που κάνει την εμφάνισή της μόνο τις γιορτές. Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο. Και όχι με ευχετήριο μήνυμα. Αλλά ζητώντας κάτι. Μα ένα τραγούδι, ένα φιλί, λίγο sex. Ούτε αυτοί ξέρουν τί θέλουν. Αλλά πάντως κάτι θέλουν. Ή μήπως θέλουν λίγο απ΄όλα; Και τελικά καταλήγω ότι πρώτον πρέπει να τους έχω μείνει αλησμόνητος (Μη γελάς σε βλέπω). Επίσης ότι είναι αβάσταχτα μόνοι (Προβληματίστηκες;). Επιπλέον μπορώ να τους στολίσω και με άλλα ωραιότατα κοσμητικά επίθετα (Το 'πιασες το υπονοούμενο). Ότι ο χρόνος είναι σχετικός, π.χ. τα δύο χρόνια είναι κάτι σαν προχτές (Θύμησέ μου να τους αγοράσω επιτοίχιο ημερολόγιο). Και άλλα τέτοια τα οποία δεν οδηγούν πουθενά γιατί όπως λέει κι ένας αγαπημένος στίχος "κοίτα πως έρχεται καπάκι και γυρίζει, αυτός που γέλαγε στο τέλος να δακρύζει, κι αυτός που πόναγε να μην ξαναγυρνά". Γι' αυτό λοιπόν το συμπέρασμα είναι ένα. Όποιος έχει κότσια -για να μην το γράψω αλλιώς- ή όπως λέγανε οι παλιές καραβάνες, όποιος φοράει παντελόνια ό,τι θέλει, να έρθει να το πει. Αλλά ποιος τολμάει;

P.S. 1 Ουδείς.
P.S. 2 Ψιτ, πειρατή;
P.S. 3 Αφιερωμένο: Θ' αλλάξω τακτική αν δεν σε βρω εκεί και πάει λέγοντας.
P.S. 4 Case closed.
P.S. 5 Το άσμα ταιριάζει με το μεταπασχαλινό happy mood.

χωρίς πρόγραμμα

2010-04-02T14:49:00.005+03:00

Πρωινό Μεγάλης Παρασκευής. Ωραία μέρα. Συννεφιασμένη. Ακόμα μια μέρα χωρίς κανένα πρόγραμμα. Αρνούμαι πεισματικά τον τελευταίο καιρό να βάλω τη ζωή μου σε πρόγραμμα, τάξη, χρονοδιαγράμματα και άλλα τέτοια. Φέτος αποφάσισα να διατηρήσω αυτό το mood γενικά. Δεν κανόνισα τίποτα και ξαφνικά έμεινα σχεδόν μόνος στην Αθήνα. Οι τελευταίες αναχωρήσεις οικείων θα γίνουν το Μεγάλο Σάββατο. Και εγώ εδώ, μόνος στην πόλη μου. Αυτή την πόλη που προσφάτως αρνήθηκα να εγκαταλείψω για μια πιο λουσάτη ζωή. Λέμε τώρα. Κι όμως αυτό μου έχει λείψει. Να είμαι με τον εαυτό μου. Να μην πρέπει να είμαι χαρούμενος κι ευτυχισμένος επειδή είναι Πάσχα. Να μην βλέπω αρνιά να σφαγιάζονται και να ψήνονται με περισσή ιεροτελεστία τριγύρω μου. Να νιώθω την ησυχία στα Βόρεια Προάστια. Να είμαι στο κέντρο σε 10 λεπτά. Να φοράω τα vintage γυαλιά μου και να μην με νοιάζουν τα σχόλια του κόσμου, που θα τους φαίνονται ακαταλαβίστικα. Να μην χτυπάει το τηλέφωνο. Να ακούω κλασική μουσική αντί για κλαρίνα. Να είμαι εδώ, εγώ. Χωρίς πρόγραμμα. Να βάλω τη σκέψη μου και τις προτεραιότητες μου σε τάξη. Να μαζέψω δυνάμεις. Να θέσω τους νέους μου στόχους. Να ανακαλύψω τα mid year resolutions μου. Καλή ανάσταση σύντροφοι. Ανά(σ)ταση στις καρδιές.

P.S. 1 Περίεργη τελικά που είναι η ζωή. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ εμένα να γράφω ένα τέτοιο post.
P.S. 2 Πάντα πίστευα ότι το Πάσχα αλλιώς είναι ωραίο σε ένα χωριό. Από το Σάββατο του Λαζάρου να ακολουθήσεις τα έθιμα και να νιώσεις την κατάνυξη. Γιατί αυτό είναι Πάσχα. Πάσχα δεν είναι να μαζευόμαστε την Κυριακή και να τρώμε ατελείωτα λες και θα μας κλέψουν το φαΐ.

το όνειρο

2010-03-28T20:35:00.004+03:00

Σε μια παραλία, κοντά στην Αθήνα, είδα ένα όνειρο. Είδα ότι είχα ένα σπίτι κρεμασμένο στο βράχο και μπροστά μου απλωνόταν το πέλαγος. Είχα μια μεγάλη βεράντα που έβλεπε την ατέλειωτη παραλία με τη σκούρα γκρι άμμο και τα βότσαλα. Τα αρμυρίκια και τα λιγοστά δέντρα. Την ερημιά το χειμώνα και τους λιγοστούς λουόμενους το καλοκαίρι. Το βαθύ μπλε να ανοίγεται μπροστά και να συναντά το γαλάζιο του ουρανού. Και το παιχνίδι που κάνουν τα λίγα ολόλευκα σύννεφα να ξετυλίγεται αποκαλυπτικά. Οι τοίχοι από πέτρα και τα γκρι παράθυρα να ενώνουν την παράδοση με το τοπίο και τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Μια καρέκλα κι ένα τραπέζι στο μπαλκόνι κι ένα laptop για να γράφω τις ιστορίες μου. Και μετά να έρχονται, εκείνος, οι φίλοι και οι γνωστοί από την Αθήνα και να γελάμε, να μιλάμε, να υπάρχουμε. Αυτό ήταν ένα ωραίο όνειρο κι είχα πολύ καιρό να δω ένα πραγματικά ωραίο όνειρο.

P.S. 1 Καλή άνοιξη!
P.S. 2 Mακάρι τα όνειρα να βγαίνουν αληθινά.

από την αρχή

2010-03-27T15:50:00.004+02:00

Αν μου έλεγες το καλοκαίρι του 2008 ότι θα συνέβαιναν όσα συμβαίνουν θα σου έλεγα πως βλέπεις πολύ σινεμά, πως είσαι φαντασιόπληκτος και πως πρέπει να αρχίσεις αμέσως συνεδρίες. Τουλάχιστον δεν θα συνέβαιναν σε μένα όλα αυτά. Ποια; Χαζά πράγματα που εμένα μου φαίνονται βουνό επειδή μάλλον δεν έχω μάθει να ζορίζομαι. Ή καλύτερα δεν έχω μέτρο όταν ζορίζομαι. Αλλά επίσης δεν μπορώ να ζήσω και χωρίς προβλήματα. Αυτό νομίζω είναι επίκτητο μετά από εκείνον τον χωρισμό του 2007 που κράτησε μέχρι το 2008. Δημιουργώ προβλήματα για να είμαι σε εγρήγορση. Ακόμα και τα καλά που συμβαίνουν τα βλέπω αρνητικά. Τρελό κάψιμο, μην το γελάς. Και ρουτίνα μαζί. Επέτρεψα στον εαυτό μου να ζήσει μερικούς μήνες μέσα στη ρουτίνα. Κι ένα σαββατιάτικο μεσημέρι ξυπνώ και θέλω να κλάψω με λυγμούς. Να μηδενίσω ξανά το κοντέρ και να βγω στην πόλη που εδώ και κανένα μήνα ήθελα να αποποιηθώ. Αλλά μ' αρέσει και η μοναξιά του σπιτιού μου. Η ασφάλειά του. Εκεί έξω πια δεν ξέρεις τί θα συναντήσεις. Και κυρίως, δεν ξέρεις πως θα σου συμπεριφερθούν. Και μην μου πεις ότι εσύ τους επιτρέπεις να σου συμπεριφέρονται άσχημα. Χάθηκε η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός και μην μου σφυρίζεις αδιάφορα τώρα. Είναι επίπονη διαδικασία να σε πληγώνουν οι άνθρωποι. Έφτασα 33 και ακόμα δεν το αποδέχτηκα. Όχι την ηλικία μου, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα Τέλος πάντων, σκέφτομαι πως ήρθε η στιγμή τελικά να αφήσω πίσω πολλά από εκείνα που ήξερα, πολλά από εκείνα που συνήθιζα, πολλά από εκείνα που πίστευα. Περίοδος αλλαγών, το είπε και το ζώδιο μου. Στο τέλος της χρονιάς θα είμαι ένας άλλος. Κι αυτό το βλέπω σιγά σιγά να γίνεται. Γυρίζω πίσω στην αρχή μου. Σε όσα έχουν ουσία. Κι αυτή τη στιγμή μου λείπει ένας μικρόκοσμος γιατί τελικά ίσως δεν αντέχω τη μεγάλη πόλη με τα ελλείμματά της. Πάσης φύσεως. Γυρίζω και κοιτάζω μέσα μου και βλέπω στη μοναξιά μου τη φόρα που πρέπει να πάρω στη ζωή μου. Δεν θα ξανακαώ υπόσχομαι στον εαυτό μου και βάζω στο cd player ένα τραγούδι της Μποφίλιου. Και μετά οι αναμνήσεις. Τότε που η γιαγιά έφτιαχνε τα κουλουράκια με τη μαρμελάδα, ο παππούς μου αγόραζε παιχνίδια. Κόσμος μπαινόβγαινε. Το σπίτι μοσχοβολούσε πασχαλιά κι εγώ έπαιρνα το ξύλινο αυγό για το μαντάρισμα και έβγαινα νικητής. Αυτό το Πάσχα που όλοι θα λείπουν θα κοιτάξω πάλι πίσω και θα πάρω τα πράγματα από την αρχή. Και θα φτιάξω τον κόσμο μου, έτσι όπως θέλω να είναι. Τρυφερός κι ανθρώπινος. Δεν θα παραδώσω τα όπλα ποτέ ξανά. Υπόσχομαι. Σε μένα.

P.S. 1 "...όλες οι σχέσεις μου μια τρυφερή ρετροσπεκτίβα..."

P.S. 2 "...μα μπερδεύονται συχνά στις υποθέσεις μου..."

P.S. 3 Καλή κατάνυξη!

# 5

2010-03-25T15:55:00.000+02:00

Τελικά, σήμερεα πιστεύω πως οι άνθρωποι έχουν πολύ θράσος. Ατελείωτο. Για ευγένεια, καλή συμπεριφορά και άλλα τέτοια ούτε λόγος. Τί έχω ζήσει κι εγώ; Τόσα bar έχει η Αθήνα, γιατί έρχεστε εκεί που είμαι εγώ και χαμουρεύεστε -με τα συγχωρήσεως- μπροστά μου; Έλεος. Βαρέθηκα.

P.S. 1 Kαι το πιο αστείο είναι να στέλνεις τον νυν να μου ζητάει κάτι, χωρίς να ξέρει ποιος είμαι.

P.S. 2 Γελοίο.

#4

2010-03-20T19:13:00.000+02:00

Γιατί οι πρώην κολλάνε όταν στη ζωή σου μπαίνει κάποιος νυν; Θα μου λύσεις αυτή την απορία; Γιατί χαλιούνται τόσο πολύ; Επειδή εκείνοι είναι μπουκάλα ή επειδή έχασαν εσένα και βλέπουν κάποιον άλλο να σε επιλέγει;

#3 αλλιώς αθωός ή ένοχος;

2010-03-19T11:01:00.000+02:00

Πρώτη φορά σε δικαστήριο. Χτυπάνε ακόμα το κουδούνι; Κι όμως. Η ελληνική κοινωνία περνάει από εκεί. Και ποιά είναι; Μια κοινωνία γεμάτη από ανερμάτιστους. Θα μπορούσα να πω και χειρότερα. Αλλά για ποιο επίπεδο μιλάμε; Σε μια εποχή κατάντιας, η δικαστική αίθουσα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Μόνο που η ενοχή δεν κρύβεται πίσω από μια απόφαση, αλλά μας πιάνει όλους ακριβώς γιατί μας αφήσαμε να γίνουμε έτσι.

P.S. 1 Έχεις καταλάβει ότι τον τελευταίο καιρό αγαπώ τα λίγα λόγια, αγαπώ τα σχόλια.

P.S. 2 Έχεις καταλάβει ότι τον τελευταίο καιρό αυτός ο τόπος μοιάζει ερείπιο.

#2

2010-03-18T14:31:00.004+02:00

Η επέλαση της Κίνας. Άνοιξε και στο Χαλάνδρι ένα τεράστιο κινέζικο κατάστημα. Η άλωση των βορείων προαστίων ξεκίνησε. Και η κρίση τα χτυπά αλύπητα. Απίστευτo πόσα μαγαζιά κλείνουν αθόρυβα και πόσα μένουν άδεια για πολύ καιρό.

#1

2010-03-17T19:49:00.001+02:00

Δε μπορώ να χαμογελάσω πια. Έχω μπλοκάρει. Δεν ξέρω αν έκανα το σωστό και πέταξα μια επαγγελματική πρόταση στο εξωτερικό έτσι, για να μείνω σ' αυτή τη χαβούζα. Με παίρνει από κάτω. ΚΙ άλλοτε κάπως το παλεύω. Αυτή είναι η κατάστασή μου εδώ κι ένα μήνα. Χαίρετε.

Aυλαία

2010-02-25T16:40:00.000+02:00

Ευχαριστώ όποιον το έφτιαξε
http://www.youtube.com/watch?v=GXSgmTdh4cw

2 0 1 0

2009-12-31T21:07:00.000+02:00

2010...ας είναι αυτό το δέκα το καλό επιτέλους....

P.S. 1 Τους άσσους στο μανίκι να βγάλεις
P.S. 2 Να κυριαρχήσει η αγάπη

anti-stars

2009-12-28T23:44:00.002+02:00

Λίγο πριν εκπνεύσει το 2009, μια χρονιά με πολλές ανακατατάξεις, διαβάστε τις προβλέψεις για το 2010 έτσι όπως τις οραματίστηκε και θα τις ήθελε ο one of the people, που ουδεμία σχέση έχει με το θέμα, αλλά είπε να δοκιμάσει την τύχη του, όπως και τόσο άλλοι starολόγοι. Έχουμε και λέμε:

Κριός: Κανονικά σας αξίζει ένα γερό μάθημα για να μάθετε να χαλιναγωγείται τα μοιραία πάθη σας αλλά μάλλον είστε γενικά κωλόφαρδοι, οπότε δεν... Ωστόσο είναι μια χρονιά ριζικών αλλαγών, αφού θα κάνετε απολογισμό και θα αποφασίσετε να αλλάξετε πορεία. Επιτέλους μπας και δουν οι γύρω σας μία άσπρη μέρα.
Ταύρος: Καλοί αλλά αργοί αδερφάκι μου. Το 2010 καλούνται να τρέξουν για να προλάβουν το τρένο, πράγμα αμφίβολο. Πάντως η σταθερότητα της ζωής τους φαίνεται στη νέα εποχή να μην έχει αντίκτυπο, καθώς όλα μπαίνουν στο fast forward.
Δίδυμος: Αγαπημένη μου φίλη Γ. το 2010 είναι η χρονιά των τελικών εκκαθαρίσεων. Ένα καινούριο κεφάλαιο στα προσωπικά και στα συναισθηματικά ανοίγεται μπροστά σου και επιτέλους μετά από δύο χρόνια που βασανίζεσαι θα δεις κι εσύ μια άσπρη μέρα. Στο εύχομαι ολόψυχα.
Καρκίνος: Έλεος, έλεος, έλεος. Αυτό αναφωνεί κάποιος μετά από ένα 24ωρο μαζί σας. Λοιπόν, το 2010 θα αλλάξουν όλα για εσάς. Νέα εποχή, τέλος οι εξαρτήσεις. Τ' ακούς Σ., επιτέλους θα ξεκολλήσεις μετά από τις 15 Σεπτεμβρίου και θα βρεις αλλού ασφάλεια. Από το στόμα μου και στου Θεού τ' αφτί.
Λέων: Α πα πα. Τόσο ψηλά τον αμανέ κανένας άλλος. Εσύ κανονικά έπρεπε να μπεις σε καραντίνα αλλά την γλύτωσες και ανοίγονται νέοι ορίζοντες για εσένα.Αν είσαι καλός μαθητής θα ανταμειφθείς. Σταμάτα πάντως να παίζεις με τα νεύρα του ανθρώπου που σε ενδιαφέρει.
Παρθένος: Καλά τα πράγματα για τους Παρθένους που θα ζήσουν τον έρωτα το 2010. Επίσης οι κόποι τους επαγγελματικά θα ανταμειφθούν. Σκληρή δουλειά σας περιμένει, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι καλό.
Ζυγός: Επιτέλους έρχεται η θεία δίκη. Ο Κρόνος σας χτυπά την πόρτα κι έρχεται να σας πει ότι όλα όσα κάνατε και δεν είχαν στέρεη βάση, υποχωρούν. Λυπάμαι που πρέπει να σας το πω αλλά αν φοβάστε τις αλλαγές την έχετε πατήσει. Θα τις δείτε από την καλή και την ανάποδη. Αν είστε έξυπνοι θα ξεκινήσετε από την αρχή, αλλά δεν σας το έχω.
Σκορπιός: Λένε ότι είναι η χρονιά σας. Σας το εύχομαι ολόψυχα. Ερωτικά στο τελευταίο τετράμηνο, θα με θυμηθείτε. Προσοχή λίγο στην πόση και την βρώση. Καλή τύχη.

Τοξότης: Εσείς κάντε υπομονή μέχρι το 2011. Τότε θα την δείτε εσείς την άσπρη μέρα. Κατά τα άλλα, πολύ δουλειά, αυτογνωσία, αυτοκριτική, πισώπλατα μαχαιρώματα και δύσκολα οικονομικά. Κρίμα γιατί πολύ συμπαθώ τους Τοξότες.

Αιγόκερως: Ψυχραιμία σύντροφοι. Όλα αλλάζουν. Ό,τι ξέραμε για τους εαυτούς μας πριν, το 2010 το ξεχνάμε. Πιο σοφοί να το πω, πιο γκουρού να το πω, πιο αμπέχωνο να το πω. Πάντως αλλάζουμε θεωρία και στρατόπεδο. Την ακούμε κάπως ζεν αλλά περνάμε δια πυρός και σιδήρου. Να θυμάστε φέτος χτίζουμε το μέλλον.

Υδροχόος: Κανονικά για εσάς δεν ξέρω τι να πω. Λίγο απ' όλα έχει ο μπαξές. Προς την άνοιξη καλύτερα. Σε γενικές γραμμές σχετικά καλά έως αδιάφορα είναι τα πράγματα. Σιγά μην ερωτευτείτε εσείς ποτέ. Επίσης σιγά μην ξεσκιστείτε στη δουλειά. Γενικώς πάντως είστε τυχεροί.

Ιχθύς: Αυτογνωσία είναι το κλειδί της ιστορίας. Επειδή καλή είναι η χρονιά για εσάς και τα επαγγελματικά θα σας προσφέρουν ανακούφιση, πρέπει να κάνετε μια ενδοσκόπηση για να αποφύγετε τις κακοτοπιές ξανά. Όλα καλά και ευαίσθητα όπως πάντα για εσάς.

P.S. 1 Αφορμή γι' αυτό το post, ένα θέμα σε περιοδικό όπου έγραφε ότι το '10 μοιάζει πολύ με το 1930 γιατί έχουμε αυτό το Ταυ μεταξύ των πλανητών και ότι τα παρορμητικά ζώδια τα σηκώνει και τα παίρνει.
P.S. 2 Τί να την κάνεις την ζώνη ασφαλείας αγάπη μου, εδώ έρχονται κοσμοιστορικές αλλαγές. Κριοί, Καρκίνοι, Ζυγοί και Αιγόκεροι θα πουν τον δεσπότη Παναγιώτη. Όσο για τους υπόλοιπους θα υποφέρουν κι αυτοί, αν δεν αλλάξουν πλευρό.
P.S. 3 Επίσης αν δεν αλλάξουμε κοσμοθεωρία θα μπούμε σε μια σκοτεινή περίοδο, σύμφωνα πάντα με το συγκεκριμένο άρθρο σε περιοδικό.
P.S. 4 Είδες που τόσο καιρό το λέω ότι πρέπει να αλλάξει αυτός ο κόσμος, μέχρι και η αστρολογία το παραδέχεται ή μήπως είμαι αστρολόγος και δεν το ξέρω;
P.S. 5 Αυτό το post είναι just for fun.
P.S. 6 Οποιαδήποτε πρόβλεψη είναι ανυπόστατη και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.Aλλιώς θα ήμουν μάντης και θα είχα χεστεί στο τάλιρο.

quiz

2009-12-27T04:53:00.003+02:00

Tί θα μπορούσε να πειράξει περισσότερο κάποιον; Ένα μικρό βαθούλωμα στην οροφή του καινούριου του αυτοκινήτου ή η υποκρισία ενός ανθρώπου που θεωρεί φίλο;

P.S. 1 Μόλις έχασες. Μάντεψες λάθος.
P.S. 2 Η σωστή απάντηση είναι το ένα.
P.S. 3 Το βαθούλωμα, γιατί από τους ανθρώπους όλα πρέπει να τα περιμένεις.
P.S. 4 Και ξέρεις το ξεκαθάρισμα είναι υγεία. Στο τέλος μένεις μόνος και ησυχάζεις. Τί μένεις δηλαδή, αφού μόνος είσαι. Κι όταν νομίζεις ότι δεν είσαι, είναι γύρω σου οι λάθος άνθρωποι. Kι αν είναι κάποιος ο σωστός, δεν μπορείς να τον διακρίνεις, επειδή έχεις κάψει τη γούνα σου.
P.S. 5 Απλά πιστεύεις ότι είναι ο σωστός. Εύχεσαι να είναι ο σωστός. Εκτιμάς το ξεροκόμματο που σου πετάνε. Στους τυφλούς ο μονόφθαλμος, και πάει λέγοντας.
P.S. 6 Γι' αυτό σου λέω πιάνουμε πάτο σε λίγο, να συσπειρωθούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, δεν έχουμε άλλη επιλογή.

romantic is fantastic

2009-12-26T11:07:00.001+02:00

Κι επειδή το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι πάντα εδώ και επειδή με έπιασαν οι καλοσύνες μου σκέφτομαι πως είναι δυνατόν οι άνθρωποι να έχουμε αναπτύξει τέτοιες συμπεριφορές. Συμπεριφορές που μόνο στριμάδα, εγωκεντρισμό και κακία υποδηλώνουν. Λες και κάποιος μας έχει δώσει το αλάθητο και ό,τι κάνουμε το θεωρούμε και σωστό. Θα ήθελα πάρα πολύ ο κόσμος αυτός να είναι πιο ρομαντικός. Όχι με την ροζουλί έννοια. Αλλά με μια πιο ουσιαστική επαφή. Αυτό το γράφω για να θυμάμαι κι εγώ ο ίδιος πως αν κάτι εύχομαι στη ζωή μου -κι αν μια ευχή στέλνω στους άλλους- είναι η σχέση με τους ανθρώπους να είναι ουσίας κι όχι προβολής ενός σαπισμένου εγώ. Σχέση συμπόρευσης. Κι αυτό δεν είναι υπεράνω, είναι επιθυμία και προσπάθεια και αξία.

P.S. 1 Xρόνια Πολλά σε όλους. Με το καλό να ορίσει η νέα δεκαετία.
P.S. 2 Καλές ζωές.

Ανήμερα Χριστούγεννα

2009-12-25T21:12:00.008+02:00

Δεν είναι πολύ ξεπερασμένη τελικά αυτή η γιορτή στην Ελλάδα; Δεν έχει το σωστό καιρό. Δεν έχει τα σωστά λεφτά. Δεν έχει το σωστό κόσμο. Ούτε καν τη σωστή μελαγχολία δεν έχει. Ξέρεις, αυτήν την δημιουργική. Τίποτα δεν είναι όπως στη Νέα Υόρκη. Λέμε τώρα. Τέλος πάντων, έχω παλέψει πολύ για να μην αφήσω την καντίφλα να με επηρεάσει. Από χθες δηλαδή που βρέθηκα ένα βήμα πριν την οριστική υπερκόπωση και αναγκαστική απόσυρση. Στο μεταξύ όποιον κι αν παίρνω (στο τηλέφωνο) μου λέει ότι όλη μέρα είναι σπίτι με πυτζάμες. Χριστούγεννα με πυτζάμες; Περί ορέξεως... Anyway, αυτό που διαπίστωσα πάντως είναι ότι τα Χριστούγεννα είναι μια κουλή γιορτή, όπου ο καθένας ό,τι θυμάται χαίρεται. Σα να κολλάει το μυαλό από το πολύ μελομακάρονο. Γιατί, πες μου εσύ πως γίνεται να πιστεύει κάποιος ακόμα ότι έχω τη σχέση, από την οποία χώρισα πριν δύομιση χρόνια Εντάξει, το ομολογώ τους τελευταίους μήνες δούλευα 20 ώρες την ημέρα, και έχασα κάθε επαφή με τους ανθρώπους, αλλά όχι κι έτσι. Τόσο εύκολα ξεχνιέμαι; Επίσης πες μου πως γίνεται να με βλέπεις, να με έχεις απορρίψει στο παρελθόν και τώρα να μου κωλοτρίβεσαι. Μετά συγχωρήσεως. Και τέλος, γιατί πάντα το κακό τριτώνει, να έχεις το θράσος να μου στέλνεις sms μετά από ενάμιση χρόνο, κι ενώ έχουμε χωρίσει με σκοτωμό, να μου πεις ότι τα τραγούδια που παίζω είναι όλα για σένα. Κι αυτό το τρίτο, κάπως μου 'κατσε. Γιατί, με θες και το καταλαβαίνω, αλλά δε θες να ρίξεις και τα μούτρα σου. Και καλά μέχρι εδώ το μεταφράζω το μήνυμα. Θα μου πεις όμως γιατί με πιάνει η ανθρωπιά μου και σου απαντώ, επειδή γιορτάζεις κιόλας, και αντί να πεις ευχαριστώ για το χρόνια πολλά να μου λες πως τα τραγούδια λένε την αλήθεια. Τί νομίζει καλέ ο άνθρωπος; Ότι δεν έχω τίποτα άλλο στη ζωή μου παρά να παίζω τραγουδάκια γι΄αυτόν; Πόσο εγωιστές και κακοί μπορεί να γίνουμε οι άνθρωποι; Μου έχεις πετάξει πριν ενάμιση χρόνο όλη την κακία σου και τώρα συνεχίζεις; Ψιτ κύριος; Πάρτο αλλιώς. Γι' αυτό σας λέω τί τα θέλουμε τα Χριστούγεννα και τις λοιπές αργίες; Άσε που αύριο δεν είναι ανοιχτά τα καταστήματα να πάμε για shopping therapy. Γιατί εκτός του ότι είναι το μόνο Σάββατο που έχω χρόνο μετά από τόσο καιρό, μετά από τόσο κουλά Χριστούγεννα δε βρίσκω άλλο τρόπο να ξεσπάσω. Αχ, αυτή η ζωή, πότε θα στρώσει επιτέλους;

P.S. 1 Επέστρεψα
P.S. 2 Θέλω Galette de roi
P.S. 3 Και Xmas cake
P.S. 4 Kαι ένα μίξερ σαν κι αυτό που έχει ο Παρλιάρος
P.S. 5 Και μια άλλη ζωή για το 2010
P.S. 6 Καλό δωδεκαήμερο σε όλους
P.S. 7 Το τραγουδάκι είναι άσχετο αλλά είναι πολύ δακρύβρεχτο και μ' αρέσει

διαμαρτυρία

2009-11-14T01:37:00.004+02:00

Αν η σιωπή θεωρείται διαμαρτυρία, τότε διαμαρτύρομαι γιατί οι άνθρωποι -της δουλειάς και στη δουλειά- με έκαναν να νιώθω απέχθεια, αηδία και αποστροφή.

P.S. 1 Urban Tulip μου έλειψες.
P.S. 2 Και τελικά έχω θέμα με την ανωνυμία. Ο κάθε παπάρας κάνει ένα blog και γράφει όποια παπαριά θέλει. Ανώνυμα. Οι παρόντες εξαιρούνται. Μην παρεξηγηθώ. Απλά διαμαρτύρομαι.

αν τα πέταξες σίγουρα σήμερα λυπάσαι γιατί θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά statements

2009-10-10T01:47:00.008+03:00

Το απόλυτο gadget των 80's. Χωρίς walkman δεν μπορούσες να πας πουθενά. Πόσα ακουστικά χάλασες εσύ, γιατί εγώ σίγουρα κατέστρεψα καμιά τριανταριά. Και άλλα τόσα walkman. Πολύ high το walkman.

Αν δεν χρησιμοποιούσες tdk τότε δεν ήσουν in. Και ξέρεις πόσες κασέτες ανταλλάσσαμε εκείνες τις εποχές που η κασέτα γραφόταν κασσέττα; Πού πήγαν όλες αυτές; Σε καμιά σοφίτα τις έχω ξεχάσει.

Και μαυρόασπρη μια χαρά τα βλέπαμε όλα. Άσε που σήμερα γίνεται ωραιότατο φωτιστικό. Σε κανένα χωριό σίγουρα θα υπάρχει κάποια ξεχασμένη σε αποθήκες. Αν έχεις στείλε οπωσδήποτε μήνυμα.

Είναι ακριβώς το ίδιο. Όσα χρόνια και να περάσουν πάντα θα θαυμάζω εκείνους που ήταν προνοητικοί και δεν τα πέταξαν από τη ντουλάπα τους. Γιατί αλλιώς είναι να έχεις το φθαρμένο των 80's κι αλλιώς το σημερινό. Είχε άλλη χάρη το πεζοδρόμιο του αείμνηστου Τρίτση.

Κανονικά ο ΟΤΕ πράσινα τηλέφωνα έπρεπε να μοιράζει. Και με το γκρι πάντως βολευόμασταν. Προς τα τέλη της δεκαετίας το καντράν αντικαταστάθηκε από κουμπιά. Τί λες τώρα;

P.S. 1 Και μετά μου λες δεν ήταν ωραία τα 80's.
P.S. 2 Αφορμή για το post η επίσκεψη μου στο μουσείο DDR στο Βερολίνο, όπου παρουσιάζεται η ζωή των ανθρώπων στην Ανατολική Γερμανία. Εκεί λοιπόν βλέπεις όλη τη ζωή μιας οικογένειας στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Δεν ξέρω τί τηλέφωνο είχαν στα 80's οι Δυτικοί, αλλά εμείς εδώ στην ψωροκώσταινα μια χαρά τα παίζαμε τα πράγματα του ανατολικού μπλοκ. Θυμάσαι κάτι Dacia που κυκλοφορούσαν και τα λεωφορεία τα Icarus; Sorry, αλλά με ενοχλεί που το έχουν κάνει attraction για τουρίστες λες και ξέχασαν πως ζούσαμε εμείς οι λεγόμενοι Δυτικοί.

make love not sex

2009-10-09T23:53:00.007+03:00

Ο Κολωνακιώτης γκόμενος: το παίζει αλλά δεν είναι. Μοιάζει ατσαλάκωτος αλλά σίγουρα είναι ανέραστος. Η σεξουαλική του ζωή έχει μείνει στην ηλικία των 15.
Ο Θεσσαλονικιός γκόμενος: εκτός από τη βαριά προφορά έχει και μια τάση να ωραιοποιεί τα πράγματα. Είναι αυτό που λέμε "τί σου κάνω μάνα μου;" "χαλαρά τίποτα" του απαντάς εσύ.
Ο Πόντιος: Αυτό είναι μια κατηγορία από μόνη της που περικλείει κι άλλες πολλές. Μπορεί να σου πιάσει κουβέντα για την Παναγία τη Σουμελά, για τον τραχανά και τον Χρύσανθο (παλιός σπουδαίος Πόντιος τραγουδιστής, Θεός σ'χωρέστον)
Ο Πειραιώτης: Είναι βαριά, είναι βαριά...του τσολιά. Μπορεί να κάνει τσιγάρο στο κρεβάτι, αλλά θέλει και μια Πέγκυ μετά, οπότε δεν ξέρεις από πού να φύγεις.
Ο Χιώτης: Θυμάται το εφοπλιστικό του παρελθόν και σου αρχίζει τις ιστορίες μέχρι που σε παίρνει ο ύπνος.
Ο Κύπριος: Δεν ξέρει τί να κάνει. Δεν το έχει ο κακομοίρης. Ενώ φαίνεται ότι έχει τα προσόντα, του λείπουν οι τρόποι.
Ο Ολλανδός: Δεν του το έχεις. Δεν του το έχεις. Κι όμως ξέρει.
Ο Γάλλος: Καλή η παρέα σου αλλά εκτός από το πατσουλί υπάρχει και σαπούνι. Α, και που τα μαθες εσύ τόσα kinky; Είμαστε συντηρητικοί εμείς στο νότο.
Ο ομογενής: "Παπούτσι από τον τόπο σου". Με τη greeklish προφορά νομίζεις ότι πρωταγωνιστείς σε ταινία με τη Νία Βαρντάλος.

P.S. 1 Το κείμενο είναι εντελώς χιουμοριστικό και δεν θέλει να θίξει πρόσωπα και υπολήψεις.
P.S. 2 Μπορείτε να συμπληρώσετε τον κατάλογο με τους δικούς σας αγαπημένους γκόμενους.

σιγήν ιχθύος

2009-10-02T23:51:00.007+03:00

-Μη με ρωτήσεις που είχα χαθεί. Δουλειές με φούντες Λούλα μου.
-Σε καταλαβαίνω Κατινάκι μου.
-Είχα να παρακολουθήσω όλη την προεκλογική περίοδο.
-Δεν ξέρεις πόσο κουράστηκα εγώ. Ευτυχώς τελείωσε, γιατί αν κρατούσε λίγο ακόμα θα χτύπαγα τατουάζ με τις λέξεις κρίση, φορολογία, οικονομία.
-Γιατί εγώ; Σήμερα είδα μέχρι και τον Πρετεντέρη με την Τρέμη που έκαναν πανηγυρικό κλείσιμο. Όταν τελείωσε η εκπομπή άνοιξα μια Moet που μου είχε ξεμείνει στο ψυγείο.
-Πάντως αν εξαιρέσεις τις κουλαμάρες που έλεγαν όλοι, είχε ένα επίπεδο η προεκλογική περίοδος.
-Είδαμε πάλι τα απίστευτα Λούλα μου. Πού τις βρήκαν όλες αυτές και τις έβγαζαν στα παράθυρα;
-Να τις εκπαραθυρώσω ήθελα.
-Ευτυχώς Λούλα μου, έχω κι εκείνο το χρυσό παιδί στην εταιρία δημοσκοπήσεων και μου λέει τα ποσοστά.
-Για πες καλέ Κατίνα;
-Αχ, δεν μπορώ, μην με πιέσεις. Ο νόμος το απαγορεύει. Ένα ταψί μουσακά του φτιάχνω για να τον καλοπιάσω να μου τα πει.
-Δε μου λες κουκλίτσα μου, εσύ τί θα ψηφίσεις;
-Κοίτα να δεις. Έχω πολύ αμφιταλαντευτεί πού πρέπει να την ρίξω...
-Στην τρύπα να την ρίξεις. Θα σου κάνει νόημα ο δικαστικός αντιπρόσωπος.
-Βρε ναι. Αλλά τί να έχει μέσα δεν ξέρω.
-Ε, καλά τόσο καιρό τί παρακολουθούσες;
-Την προεκλογική περίοδο.
-Ναι, την προεκλογική περίοδο βρε Κατίνα, αλλά δεν αποφάσισες τί θα ψηφίσεις;
-Ε...αποφάσισα.
-Και γιατί δε μου το λες;
-Εκτός του ότι είναι μυστικό, με πονοκεφαλιάσανε τόσο πολύ όλοι και βαρέθηκα τη ζωή μου...
-Εγώ να δεις.
-Λούλα;
-Κατινα;
-Ένα θα σου πω. Νομίζω ότι ζούμε σε μια χώρα χωρίς επίπεδο.
-Με πολλούς ανεγκέφαλους, απαίδευτους και άξεστους.
-Αχ...
-Και βαχ.
-Τί να πω;
-Τίποτα. Να ψηφίσεις αυτό που σου λέει η συνείδησή σου και το μυαλό σου.

P.S. 1 Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι φανταστική.
P.S. 2 Επιτέλους σιγή μέχρι την κάλπη.
P.S. 3 Αναρωτιέμαι αν αυτή η χώρα έχει συνείδηση. Ναι, ρητορική είναι η αναρώτηση.

5+1 σκέψεις εν μέσω προεκλογικής περιόδου

2009-09-14T23:12:00.004+03:00

1. Θέλω να τραβήξω τα μαλλιά μου. Δεν μπορώ να βλέπω άλλους ηλίθιους, προπαγανδιστές της καταπάτησης κάθε νοημοσύνης, να περνάνε από μπροστά μου στο χαζοκούτι.
2. Θέλω να τραβήξω το χαλί κάτω από τα πόδια μου. Πριν προλάβει και μου το τραβήξει κάποια ηλίθια μοντέλα που πολιτεύεται, επειδή θα πρέπει να το τινάξει.
3. Θέλω να κλειστώ σπίτι μου. Δε μπορώ να βλέπω άλλους κιτσάτους βλάχους να με κυβερνάνε.
4. Θέλω να τους γυρίσουμε όλοι την πλάτη. Δεν μας αξίζει να μας κοροϊδεύουν μες στη μούρη μας. Από 170 ευρώ, είπε κάποιος, αύξησαν τη σύνταξη του ΟΓΑ σε 240. Τον τσουρομαδάς ή δεν το τσουρομαδάς;
5. Θέλω να χαστουκίσω όλους τους αριστερούς που μου στερούν το δικαίωμα να έχω κάτι να ψηφίσω.
+
1. Δεν έχω χειρότερο από την βλακεία, το ψέμα και την ηλιθιότητα. Και όλα αυτά που ζούμε είναι απαράδεκτα. Αλήθεια, όλες αυτές τις μ_ _ _ _ _ _ς που μας λένε τις πιστεύουν;

i love kitsch? no never

2009-09-05T01:48:00.004+03:00

Μόνο σαν παρωδία μπορεί να δει κανείς όσα συμβαίνουν στη χώρα εδώ και μέρες. Γιατί αν τα δει σοβαρά θα αρχίσει να τρέχει. Στεναχωριέμαι πολύ που αυτός ο τόπος κατάντησε έτσι. Και ξέρεις κάτι, φταίμε εμείς που επιτρέπουμε την κατρακύλα στην αποθέωση του kitsch. Όταν ήμουν μικρός δεν είχα φανταστεί ότι θα έβλεπα διαφήμιση στην τηλεόραση που θα μου έλεγε κάποιος ότι το όνειρό του είναι να γνωρίσει την Βίκυ Καγιά, ούτε ότι η αριστερά θα ενταφιαζόταν από μόνη της, ούτε ότι θα ήμασταν ένα βήμα πριν τη διάλυση και για να το ξεχάσουμε θα κάναμε εκλογές. Και μπορώ να σου λέω χιλιάδες τέτοια αλλά ποιό το νόημα; Όταν ήμουν μικρός δεν ήθελα να βλέπω ανθρώπους να πεινάνε, ούτε γέρους να ζητιανεύουν. Δεν ήθελα επίσης να βλέπω τεράστια τζιπ να με περιτριγυρίζουν, ούτε ανθρώπους να λυμαίνονται αυτό που δεν τους ανήκει, τον τόπο μας. Και από αυτά μπορώ να σου πω χιλιάδες αλλά ποιό το νόημα; Ή μένεις ή φεύγεις σε αυτό τον τόπο. Και μπορεί από επιλογή να γύρισα και τώρα να πρέπει να υπερασπιστώ την απόφασή μου αυτή, αλλά η απογοήτευση είναι μεγάλη και ο κατήφορος δε σταματά. Έχω την αίσθηση ότι αυτό που γίνεται στον τόπο μας σήμερα είναι η απόλυτη παραδοχή της παρακμής. Μοιάζει σαν ένα μεταμοντέρνο μεσαίωνα του kitsch. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σου δώσει μια μικρή ελπίδα. Τόση δα για να μπορέσεις να υπάρξεις σ' ένα σύνολο που αυτοκαταστρέφεται και σε συμπαρασύρει κι εσένα μαζί, χωρίς να μπορείς να αντισταθείς. Απλά γιατί δεν έχεις το κουράγιο. Νιώθεις τη ματαιότητα σε όλο της το μεγαλείο. Δεν ξέρω αν κι εσύ νιώθεις έτσι, δεν ξέρω αν κι εσύ θες να αντισταθείς, δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Ξέρω όμως ότι κάποτε θα έρθει η αναγέννηση και θέλω να τη ζήσω για να μπορέσω να αναπνεύσω ξανά.

P.S. 1 Όπου kitsch, σκέψου τον πιο σαρκαστικό χαρακτηρισμό καταστάσεων λύπης που βλέπεις πολύ εύκολα γύρω σου.
P.S. 2 Κι ο έρωτας μοιάζει να μην είναι αρκετός να σε κάνει ευτυχισμένο.
P.S. 3 Καλή kitschάτη προεκλογική περίοδο.

οι ορμόνες μου δεν πάνε καλά

2009-08-28T14:46:00.004+03:00

Είναι οι μέρες κάπως μετά τις διακοπές. Ξαφνικά λες και κάποιος άνοιξε την πόρτα κι άρχισαν να μπαίνουν προβλήματα. Σκοτούρες. Πολλές. Γιατί έχω τρύπιες τσέπες και ξοδεύω ένα σκασμό λεφτά, γιατί μου είχαν υποσχεθεί ένα αυτοκίνητο δώρο και τώρα παπαλα, γιατί θέλω να αγοράσω ακόμα ένα σπίτι, να φύγω από αυτό που μένω τώρα και δεν ξέρω αν θα μου δώσουν το δάνειο, γιατί βλέπω την άλλη όψη των σχέσεων-αυτή που ρολάρει και με τρομάζει ότι αυτό δεν είναι φυσιολογικό γιατί έχω μάθει στα βασανιστήρια εγώ- και γιατί πρέπει επιτέλους να κάνω ένα κάρο δουλειές για να βγάζω αυτά τα χρήματα που ξοδεύω ελαφρά τη καρδία και τώρα που τα χρειάζομαι δεν τα έχω. Να μου πεις πόσα να είχα αποταμιεύσει; Δεν θα σωνώμουν. Κι όλα αυτά γιατί η αγία οικογένεια περνάει κλημακτήριο σε συνδυασμό με γαμήλιες χαρές. Κι εγώ τί φταίω για όλα αυτά; Πόσο τελικά βαριέμαι τις ελληνικές οικογένειες κάτι τέτοιες στιγμές. Μαζί και τη δικιά μου, που τόσα χρόνια ήξερε να είναι ευρωπαϊκής κατεύθυνσης, αλλά ξαφνικά αποφάσισε να μην πάει κόντρα στα κοινωνικά στερεότυπα του τόπου και να ικανοποιήσει το αστικό της υπόβαθρο. Τέλος πάντων. Όλα λοιπόν γυρνάνε στο μυαλό μου. Αλλά αποφάσισα να πάρω παράταση από μόνος μου. Γιατί κάθομαι και αγχώνομαι; Γιατί πρέπει πάντα κάτι να μου φταίει; Γιατί αν δεν μου φταίει κάτι δεν περνάω καλα; Ε λοιπόν θα πάρω μόνος μου το αυτοκίνητό μου. Και δεν θα φύγω από το σπίτι μου -εκτός αν ξυπνήσω κανένα πρωί και μου τη βαρέσει. Και θα δώσω βάρος στη δουλειά μου και θα αποταμιεύσω τα ωραία μου λεφτά και πάνω απ' όλα θα φροντίσω να περνάω καλά. Χωρίς σκοτούρες. Αυτό είναι το στοίχημα του Σεπτέμβρη, μη σου πω και όλης μου της ζωής. Να μπορέσω με κάποιο τρόπο να πάψω να τρώγομαι, να γκρινιάζω και να θέλω να μου φταίνε πράγματα για να νιώθω ότι όλα πάνε καλά. Ψυχανωμαλία σου λέω. Γιατί στην πραγματικότητα αυτά δεν είναι προβλήματα που έχω εγώ. Αυτά.

P.S. 1 Α, και αν όλα πάνε καλά και συνεχίσουμε να μην έχουμε προβλήματα, μπορούμε να ζήσουμε μαζί.
P.S. 2 Ουφ, ένιωθα σα να είχα ορμονικές διαταραχές. Τα είπα και ξαλάφρωσα.

ο,τι να 'ναι

2009-08-25T23:27:00.004+03:00

1. Είναι μέρες τώρα που βλέπω εφιάλτες. Μέχρι και ταινία τρόμου είδα στον ύπνο μου. Μήπως το υποσυνείδητό μου μού λέει ότι πρέπει να γίνω σκηνοθέτης; Σε γενικές γραμμές βλέπω τους πρώην μου. Η Γ. μου είπε πως ένας Ψ. της είπε κάποτε πως ότι περνά από το υποσυνείδητο στο όνειρο είναι γιατί ο οργανισμός ξερνάει. Υπάρχει και το άλλο σενάριο. Μάλλον το έριξα στο φαγητό αργά το βράδυ.
2. Δε θέλω να δουλεύω. Ή καλύτερα θέλω να αλλάξω δουλειά. Την βαρέθηκα βρε αδερφέ. Κάθε μέρα εκεί. Να εκτίθεσαι. Θα ήθελα πολύ να κάνω κάτι δικό μου. Άσε που έχουν αρχίσει και μου το λένε κι άλλοι αυτό. Τι τα ήθελα κι εγώ τα πολλά ταλέντα;
3. Έχω καταλάβει πως ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας μου. Τότε κάνω τις μεγάλες αλλαγές. Έ έ έ έ έρχεται. New home.
4. Δεν θέλω να ξανασχοληθώ με facebook, myspace, twitter. Και γενικώς βαριέμαι και όσους ασχολούνται. Η ζωή ειναι αλλού.
5. Θέλω να δροσίσει κι άλλο. Να φορέσω το καινούριο μου ρούχο. Και το έχουν ζωγραφίσει οι Nepomuk. Ούτε εγώ είχα ξανακούσει γι' αυτή τη βερολινέζικη ομάδα καλλιτεχνών, αλλά τους λάτρεψα.
6. Μποϊκοτάρω επώνυμους σχεδιαστές και ακριβά labels. Επιστροφή στις κλασικές αξίες της νιότης μας. Και look ο,τι να 'ναι.
7. Λατρεύω ξανά τα authentic μέρη. Τα ταϊλανδέζικα εστιατόρια. Και τον ελληνικό καφέ.
8. Θέλω την ησυχία μου. Να μην τρέχω. Και επίσης να μην με ενοχλούν οι άλλοι, όπως δεν τους ενοχλώ εγώ.
9. Ανακάλυψα ξανά τη χαρά του ταξιδιού.
10. Μου συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Η ζωή μου άλλαξε γιατί άλλαξα εγώ. Εντάξει, είπαμε βαριέμαι τη ρουτίνα της δουλειάς, αλλά επιτέλους μετά από τρία χρόνια νιώθω ήρεμος. Αυτό είναι δώρο για μένα. Το είχα τόσο ανάγκη. Είναι μεγάλη αυτή η κουβέντα. (Ίσως σε επόμενο post) Αλλά η ηρεμία είναι σπουδαία ιστορία.

P.S. 1 Νέοι στόχοι από Σεπτέμβρη. Μη ξεχνιόμαστε. Mid year resolutions στο πιο γκλάμουρ του.
P.S. 2 Τέλεια ατάκα. Ποιά είναι η Κόκο Τσάνελ; Ατάκα φίλου που είδε αφίσσα για την ταινία. Βλ. Coco Chanel. Έγινε κι αυτή ταινία όπως κατάλαβες με την Audrey Totou. Στην Ελλάδα ανάθεμα πότε θα την δούμε.

στάχτη

2009-08-23T17:14:00.003+03:00

Απλά στάχτη. Αυτό θα μου μείνει από τις διακοπές που μόλις τελείωσαν. Όλα μαύρα. Αλλοφροσύνη. Πίσω στην ανοχύρωτη πολιτεία. Καπνός. Μας αρέσει εδώ που ζούμε; Μας αρέσει η παιδεία των συγκατοίκων μας; Εμένα πολύ με ανησυχεί ο κόσμος αυτός. Ας σκεφτούμε όλοι πως την φτιάξαμε αυτή την κοινωνία και αν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι.

P.S. 1 Καλό χειμώνα, λένε όταν τελειώνουν οι διακοπές.
P.S. 2 Πάμε γι' άλλες πολιτείες...

άτυχ(αι)ες συναντήσεις

2009-08-08T21:08:00.004+03:00

Σάββατο πρωί στο Κολωνάκι. Είχα πολύ καιρό να βρεθώ εκεί. Δε βαριέσαι. Διάφορες συναντήσεις για καφέ με ανθρώπους που είναι ακόμα εδώ. Όμως δεν υπολόγισα ότι με τόσο λίγο κόσμο στην πόλη μπορείς να πέσεις πάνω σε ανθρώπους που δεν θες να δεις. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα ούτε εκείνοι θέλουν να σε δουν. Πού να φανταστώ ότι θα ήταν και αυτοί εδώ. Το θέμα είναι ότι ο καφές του Σαββάτου έγινε από σκέτος, πικρός. Ξέρεις γιατί; Γιατί δε μπορείς να βλέπεις έναν άνθρωπο που θεωρούσες πολύ καλό σου φίλο να κυκλοφορεί με τον πρώην σου. Κι εσύ να μην ξέρεις ότι είναι στην Ελλάδα, και ενώ στο παίζει κολλητός. Κι αυτό να σου πω δε με πειράζει. Μπορεί να μην του κάνω σαν φίλος. Το δέχομαι. Μπορεί να άλλαξαν οι προτεραιότητες του. Χίλια δύο μπορεί, όλα αποδεκτά. Στεναχωρέθηκα, σκέφτηκα ότι δεν του έχω κάνει κάτι κι έτσι αποδέχτηκα ότι δεν είμαστε πια φίλοι. Γιατί δε μπορεί να βρίζεις τον πρώην μου και να τον κάνεις παρέα. Είπαμε, αυτό είναι δικό του θέμα. Όταν όμως με βλέπεις, δεν είναι λογικό να με χαιρετήσεις; Κι όμως έβαλαν και οι δύο το κεφάλι κάτω και προχώρησαν λες και δεν ήμουν εγώ. Κι εκεί που νόμιζαν ότι δεν θα τους μιλούσα και ανακουφίστηκαν, έκανα την κίνηση να τους φωνάξω. Να τους χαιρετήσω με ένα φαρδύ πλατύ χαμόγελο και να ευχηθώ καλές διακοπές. Και ένιωσα μια ανωτερότητα από την ανακούφιση που μου προξένησε η κίνησή μου. Γιατί δεν έχω τίποτα πια να χωρίσω. Κι αμέσως μετά ήρθε πίκρα και δάκρυα. Γιατί με αυτόν τον άνθρωπο ζήσαμε επτά χρόνια μαζί. Διατυμπανίζει σε όλους τους τόνους πόσο θα ήθελε να ήμασταν φίλοι. Κι όμως οι πράξεις του δείχνουν το αντίθετο. Και αναρωτιέμαι απλά, γιατί δεν είπε ένα γειά. Ρητορικό είναι το ερώτημα. Είναι pathetic όμως μετά από τόσο καιρό μακριά, κι ενώ του έχω ξηγηθεί πολύ ντόμπρα, να μην τολμά να λέει ένα γειά. Προσπάθησα πριν κάποιους μήνες να του δείξω ότι εγώ alt+ctrl+del δεν κάνω. Μαζί μεγαλώσαμε κατά επτά χρόνια. Δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι διαγράφω το παρελθόν μου. Απλά σήμερα πάτησε μόνος του τα πλήκτρα. Πια δεν μετράει. Δεν υπάρχει. Να μου φύγει κι εμένα η πίκρα.

P.S. 1 Πρώην να σου πετύχει.
P.S. 2 Φίλος στον κόρφο σου επίσης.
P.S. 3 Κι άλλα τέτοια κομψά.

γιατί σας αρέσει ο Αύγουστος στην Αθήνα;

2009-08-05T16:32:00.005+03:00

Μόλις ανέβηκα στο γραφείο μου από το καπνιστήριο-εσωτερική αυλή του κτιρίου που εργάζομαι. Δε συνάντησα κανέναν στο διάδρομο. Κανέναν και στο καπνιστήριο. Μόνο άδεια γραφεία, σαν να βρίσκομαι σε εμπόλεμη ζώνη, σε βομβαρδισμένη πόλη που όλοι κρύβονται, σαν να είμαι σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο.
Έξω από το σπίτι μου βρίσκονται παρκαρισμένα τα δύο αυτοκίνητά μας. Κανένα άλλο όχημα δεν παρκάρει, ούτε περνάει.
Κλειδώνω την πόρτα της αυλής. Μόνο τον Αύγουστο κλειδώνει αυτή η πόρτα.
Ταΐζω τα ζώα που έμειναν στο σπίτι γιατί οι άνθρωποι διακοπεύουν. Και αυτά έχουν πάθει μελαγχολία γιατί όλο το χρόνο δε με βλέπουν με τόσο τρέξιμο που ρίχνω. Νομίζουν ότι είμαι ξένος.
Όλοι στους δρόμους τρέχουν σαν τρελοί προσπαθώντας να κάνουν ρεκόρ χρόνου στις μετακινήσεις τους. Χτες παραλίγο να με χτυπήσει μία βλαμμένη. Κι όχι τίποτε άλλο, ήμουν αμέριμνος πάνω στη βέσπα μου.
Δεν κυκλοφορούν ούτε free press. Διαβάζω ακατάπαυστα ειδήσεις και σχόλια στα διάφορα site που ακόμα λειτουργούν.
Λιώνω στις επαναλήψεις από τις Θανάσιμες Πεθερές. Θέλω κι άλλη επανάληψη, να έρθω να αποστηθίσω όλους τους διαλόγους.
Στο mail account μου δεν ακούγεται το μπιπ. Κανένας δεν μου στέλνει ηλεκτρονική αλληλογραφία.
Στα καταστήματα έχουν αναρτηθεί ταμπελίτσες που γράφουν "ο φούρνος θα παραμείνει κλειστός μέχρι τις 23 Αυγούστου".
Το bartessera ήταν άδειο την Παρασκευή. Έλεος.
Το κινητό μου δε χτυπάει. Κανείς δεν θέλει να μου μιλήσει. Είναι όλοι ξαπλωμένοι σε μια παραλία. Κι όταν χτυπάει είναι για να με ρωτήσουν πότε φεύγω και πότε γυρίζω γιατί στις 24 Αυγούστου θα επιστρέψουν όλοι καυλωμένοι.

P.S. 1 Αλήθεια, γιατί σας αρέσει ο Αύγουστος στην Αθήνα;
P.S. 2 Αλήθεια, δεν θα μου φτάσουν δύο βδομάδες διακοπές. Στις 24 Αυγούστου θα τα βαριέμαι όλα σαν τις αμαρτίες μου.
P.S. 3 Αλήθεια, του χρόνου θα φύγω από τον Ιούλιο (γιατί ήταν ωραία στο νησί τον Ιούλιο) και θα γυρίσω Σεπτέμβριο (γιατί είναι ωραία να μη βαριέσαι στην Αθήνα τον Αύγουστο).
P.S. 4 Βαριέμαι. Αφόρητα. Τον Αύγουστο. Και τα κλισέ ότι είναι ωραία να μένεις στην πόλη. Κάνεις τάχα μου εύκολα ο,τι κάνεις δύσκολα τον υπόλοιπο χρόνο.
P.S. 5 Μετράω μέρες.

ένα χρόνο μετά

2009-07-31T13:28:00.000+03:00

Πριν ακριβώς ένα χρόνο, τέτοια μέρα ήμουν στην Κύπρο χαμένος στον κόσμο μου γιατί τα πράγματα δεν είχαν βγει όπως θα ήθελα. Εκεί που λέτε, μία φίλη, πάνω σε μία κουβέντα, μου είπε να φτιάξω ένα blog για να εκτονώσω όλη την ένταση που ένιωθα. Έτσι λοιπόν, ξεκίνησα να γράφω ο,τι νιώθω, χωρίς να σκέφτομαι αν κάποιος θα με διαβάσει ή να θέλω κάποιος να με διαβάσει. Ξεκίνησα να γράφω αναζητώντας τη λύτρωση. Και συνέχισα να γράφω με αφορμή διάφορες προσωπικές ιστορίες. Ό,τι μου συνέβαινε ένα χρόνο τώρα και δεν είχα τρόπο να το εκτονώσω αλλού, το κατέγραφα. 31 Ιουλίου του 2009 η ζωή μου είναι πια εντελώς διαφορετική. Ένα κεφάλαιο έχει κλείσει οριστικά. Οι δυο σχέσεις που είχα κάνει, μπήκαν στην παλιά βαλίτσα που όλοι φυλάμε με τις αναμνήσεις σε κάποιο πατάρι και μαζί έκρυψα και την περίοδο της απόλυτης ανεξαρτησίας. Γιατί τώρα πια κρατάω στα χέρια μου ένα καινούριο σημειωματάριο ζωής. Ένα χρόνο λοιπόν και θέλω να πω από καρδιάς ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εσάς που τελικά με διαβάσατε. Και ήσασταν δίπλα μου με έναν πολύ ιδιαίτερο και καθόλου κλασικό τρόπο. Ευχαριστώ λοιπόν, και να είμαστε καλά να μοιραζόμαστε ό,τι μας ενώνει. Καλό Αύγουστο.

P.S. 1 Την 1η Ιουλίου συμπληρώθηκαν 2 χρόνια από το τότε που ξεκίνησα ψυχοθεραπεία. Αυτό τον δεύτερο χρόνο, στο παιχνίδι μπήκε και το blog. Νιώθω την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και στην Ψ. μου που με βοήθησε με τον δικό της τρόπο να βρω το δρόμο για το παρακάτω.
P.S. 2 Πέρασα δύσκολες στιγμές και καταστάσεις και κατάφερα να προχωρήσω στη ζωή, να πάω μπροστά. Έμαθα λοιπόν ότι τα πάντα κρύβονται μέσα μας. Τη δύναμη την έχουμε μέσα μας.
P.S. 3 Ένα ευχαριστώ στη Γ. γιατί ήταν πάντα εκεί. Και σε όλους όσοι περάσαμε ώρες, μέρες μαζί. Στους φίλους μου που ήταν δίπλα.
P.S. 4 Ένα ευχαριστώ και σε σένα που ήρθες και πορευόμαστε μαζί. Τόσο καθαρά και απλά. Σω! (Ξέρεις εσύ).

οι δικοί μου ξένοι

2009-07-30T14:54:00.002+03:00

Επειδή γίνεται πολύς λόγος τελευταία για τους ξένους, ναι αυτούς τους κατάπτυστους οικονομικούς μετανάστες που ήρθαν στη χώρα μας και μας δημιουργούν προβλήματα, εμάς των ξενοφοβικών Ελλήνων που παραλίγο να αναφωνήσουμε ξανά πας μη Έλλην βάρβαρος, σκέφτηκα να καταθέσω μια πρόσφατη εμπειρία μου, για να πω ότι κι εμείς, οι Έλληνες κάποτε υπήρξαμε μετανάστες και μας φέρθηκαν κι εμάς με αντίστοιχο τρόπο, αλλά τα καταφέραμε να επιβιώσουμε και να ενσωματωθούμε στις κοινωνίες που μας φιλοξένησαν. Σε μία χώρα λοιπόν που δεν έχει καμία πολιτική υποδοχής και φιλοξενίας των "ξένων", μια κοπέλα που συνάντησα μου έδειξε ότι ήταν πιο επαγγελματίας από τους Έλληνες, έγραφε απόλυτα ορθογραφημένα ελληνικά και ο γραφικός χαρακτήρας της ήταν πιο ελληνικός από τον δικό μου. Η κοπέλα αυτή ήταν από την Αλβανία και είχε μεγαλώσει στη χώρα μας. Φαντάζομαι, από το λίγο που μίλησα μαζί της, ότι δεν είχε βοήθεια ούτε υποστήριξη από την ελληνική πολιτεία, κι όμως κατάφερε να φτιάξει μια ζωή εδώ. Αυτό έκαναν χιλιάδες Έλληνες πριν κάποιες δεκαετίες και μετά επέστρεψαν στην πατρίδα και αγόρασαν με τα λεφτάκια που έβγαλαν το όνειρο του μετανάστη. Θέλω να πω ότι χωρίς κανένα προγραμματισμό και καμία πολιτική οι μετανάστες της δεκαετίας του '90 κατάφεραν να φτιάξουν τις ζωές τους και τις ζωές των παιδιών τους στην Ελλάδα. Αλλά για εμάς πάντα θα είναι οι κακοί Αλβανοί που ήρθαν εδώ και φτιάχτηκαν. Το ίδιο θα κάνουν βέβαια και οι υπόλοιποι μετανάστες αν είναι έξυπνοι. Χωρίς καμία μεταναστευτική πολιτική τούτη η χώρα γίνεται η γη της επαγγελίας για όποιον θέλει και προσπαθεί. Και οι πολίτες της, ρατσιστές και ξενοφοβικοί, δίνουν λεφτά στους μετανάστες για να τους δουλεύουν και μετά τους βρίζουν γιατί είναι ξένοι. Αυτός ο φαύλος κύκλος φτάνει. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να προσπαθήσουμε να εντάξουμε στην ελληνική κοινωνία τους μετανάστες, αφού η πολιτεία αγρόν ηγοράζει. Και να πάψουμε να τους φοβόμαστε επειδή είναι διαφορετικοί. Κι αν η πολιτεία ευαισθητοποιηθεί θα μπορέσει να περιόρισει την εγκληματικότητα που εισάγουν οι μετανάστες, αφού πρώτα τους ταΐσει. Νιώθω πάντως ότι σαν την κοπέλα που συνάντησα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μας "βάζουν τα γυαλιά" και χαίρομαι που από το τίποτα πρόκοψαν. Ας κοιτάξουμε να προκόψουμε και εμείς χωρίς να φοβόμαστε τους ανθρώπους.

σ' ερωτεύομαι θα πει

2009-07-25T18:36:00.003+03:00

Ακούω και ξανακούω το τραγούδι του Σταύρου. Το έγραψε μαζί με τον Φίλιππο Γράψα για το νέο του δίσκο που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο. Ακούω και ξανακούω το σ' ερωτεύομαι θα πει. Αν υπάρχει ένα τραγούδι για αυτές τις μέρες του Ιούνη, του Ιούλη και του Αυγούστου...είναι αυτό. Γιατί ο έρωτας τελικά είναι να νιώθεις γεμάτος μέσα σου. Με τον άνθρωπό σου να γράφεις το πεπρωμένο.

P.S. 1 Αυτό το τραγούδι αφιερώνεται στον άνθρωπο που μου μαθαίνει τί θα πει πραγματική ζωή.

P.S. 2 Αυτό το τραγούδι ας ταξιδέψει στις καρδιές των ανθρώπων που αγαπάμε, να γλυκαθούν οι ψυχές, να βουρκώσουν τα μάτια, να ζήσουν οι άνθρωποι.

προσεχώς

2009-07-21T18:29:00.003+03:00

Μετά από μια μεγάλη και τυχαία, όχι και τόσο βέβαια, απουσία γυρίζω στην πόλη. Το αυτοκίνητό μου μέσα στην άμμο και στο λιμάνι του Πειραία πολύς κόσμος. Χαμός. Ζέστη, κόρνες, ιδρώτας, άσχημα κτίρια, σύγχρονη Ελλάδα, τουρίστες, εγώ ηλιοκαμένος. Να μην ξέρω από που να ξαναφύγω. Πού ζούμε; Γιατί δεν τα παρατάω να φύγω; Γιατί; Πίσω στο σπίτι. Όλα τακτοποιημένα. Πολλές ημέρες μακριά από υπολογιστές και λοιπές τεχνολογικές ανοησίες. Ήμουν εγώ και η θάλασσα. Τώρα πάλι πίσω. Ανοίγω τον υπολογιστή. Ξεκινάω να γράφω...Προσεχώς. Ακόμα ένα καλοκαίρι αλλαγών, αποφάσεων, σκέψεων. Κι αυτό το: η θάλασσα κι εγώ και η άμμος ανάμεσά μας πολύ θέλω να το ζω. Για να πάρεις μια ιδέα για τα προσεχώς. Τώρα βέσπα, κέντρο πόλης, χρωστάω ένα χαμόγελο κι ένα φιλί, γιατί όταν φεύγεις κάποιος πάντα σε περιμένει.

εκδίκηση;

2009-06-30T00:07:00.002+03:00

Αυτό το κλισέ ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο πάντα με άφηνε παγερά αδιάφορο. Γιατί όταν σου έχει έρθει ο ουρανός με τ΄άστρα στο κεφάλι, δε σου λέει τίποτα η φράση, περίμενε και θα δεις, γιατί θα έρθει και η σειρά σου. Με τον καιρό συνειδητοποίησα επίσης πως δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να έχεις εκδικητικά συναισθήματα για κάποιον, όποιος κι αν είναι αυτός, ό,τι κι αν σου έχει κάνει. Και κυρίως αναφέρομαι στα ερωτικά, διότι άμα σου σκοτώσει τη μάνα και τον πατέρα, αλλάζει το πράγμα. Αν και εδώ πάλι χωράει κουβέντα, αν δεχθούμε και τα χριστιανικά μας ήθη. Τέλος πάντων, σημασία έχει ότι παρότι μου δόθηκε η ευκαιρία να νιώσω τη γλυκιά αμαρτία της εκδίκησης που η ίδια η ζωή τελικά φέρνει στους ανθρώπους, αρνήθηκα πεισματικά. Και αρνήθηκα γιατί ήταν θέμα ηθικής. Επίσης πήρα κι ένα μάθημα, πως όταν οι άνθρωποι χάνουν, επειδή δεν ξέρουν να χάνουν δίκαια, μπορούν και μετατρέπουν την ήττα τους σε νίκη. Νίκη υποτιθέμενη για τους εαυτούς τους. Χρυσώνουν το χάπι. Βρε άνθρωπε του Θεού, αφού την έχασες τη δουλειά, γιατί δεν το παραδέχεσαι και λες με πομπώδες ύφος ότι σκόπευες να τα παρατήσεις; Επειδή στην πήρα εγώ. Ο πρώην σου. Και ένιωσες ξανά την ανάσα μου στο σβέρκο σου. Αλλά όχι όπως παλιά. Την ένιωσες απειλητικά. Και να φανταστείς πως είναι το τελευταίο πράγμα που με απασχολεί. Απλά η ίδια η ζωή τα φέρνει έτσι τα πράγματα. Ξέρω, σήμερα μετανιώνεις και που με γνώρισες. Αλλά εγώ τη συνείδησή μου την έχω ήσυχη. Γιατί για ακόμα μία φορά εισέπραξες μια στάση ώριμη και έντιμη. Τρίψε τα μάτια σου καλά, λοιπόν, και σκέψου πως θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι ένας άνθρωπος που του "χρωστάς'' σου φέρεται τίμια. Αλλά κι αυτό αμφιβάλλω αν το μετέφρασες σωστά ή θα ψάξεις τρόπο να με εκδικηθείς για κάτι που δεν έκανα, ούτε έχω καμία ανάμειξη. Τουλάχιστον κοιμάμαι ήσυχος, κι ελπίζω να μην θελήσεις να με πολεμήσεις. Διότι τη δουλειά δεν στην έκλεψα, την έχασες. Μόνο που έτυχε να εκτιμούν και τη δική μου δουλειά οι άνθρωποι. Ουφ, τα είπα και ησύχασα.

P.S. 1 Τώρα έχω και εσάς μάρτυρες. Αν με εκδικηθεί να ξέρετε ότι είναι από κακία.
P.S. 2 Ποτέ μην επιλέξετε σύντροφο από το εργασιακό σας περιβάλλον. Θα τον βρίσκετε μπροστά σας και δεν θα θέλετε κιόλας.

μα γιατί να νιώθω τύψεις;

2009-06-27T16:36:00.003+03:00

Είναι ένα βασανιστικό ερώτημα αυτό. Σε κάθε περίπτωση και για κάθε λόγο. Συνήθως οι τύψεις έρχονται όταν έχουμε κάνει κάποιο λάθος. Δεν ξέρω αν μπορεί να θεωρηθεί λάθος η απόρριψη ενός ανθρώπου βέβαια. Τον τελευταίο χρόνο η αλήθεια είναι ότι έχω απορρίψει πολλούς ανθρώπους. Στην αρχή ένιωθα άσχημα για πέντε λεπτά και μετά το ξέχναγα. Όμως, τώρα που ωρίμασα, μη γελάς εσύ, νομίζω ότι αυτή η διαδικασία του να συνειδητοποιείς ότι γνωρίζοντας τον άλλο, δεν σου κάνει, με φέρνει σε δύσκολη θέση. Περισσότερο από πέντε λεπτά. Και πώς βγαίνουν από αυτή τη θέση; Δεν μπορώ να κάνω σχέση με όποιον με θέλει, μόνο και μόνο επειδή ζορίζομαι να πω όχι. Είπα πολλά όχι σε μια περίοδο προσωπικής αναζήτησης. Μη φανταστείς, είπα όχι με το δικό μου διακριτικό τρόπο. Δε μ' αρέσει να απορρίπτω ανθρώπους, αλλά τελικά αυτό είναι μέσα στη ζωή. Μόνο έτσι μπορείς και προχωράς. Μόνο έτσι μπορείς και αντιλαμβάνεσαι τί θέλεις, γιατί το θέλεις. Μόνο έτσι πορεύεσαι. Και για να πορεύεσαι πρέπει να γνωρίζεις τους ανθρώπους. Κι αν σου κάνουν και τους κάνεις να προχωράς μαζί τους. Και οι απορριφθέντες, που δεν θα μάθουν ποτέ για τις τύψεις που με διακατείχαν, ας κατανοήσουν πως έτσι είναι η πορεία μας στη ζωή.

P.S. 1 Αυτό το κείμενο γράφτηκε πριν 15 ημέρες και αναρτήθηκε σήμερα.
P.S. 2 Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όσους πέρασαν και δεν έμειναν.
P.S. 3 Αυτό το κείμενο είναι το τέλος μιας εποχής.
P.S. 4 Και αφού η εποχή άλλαξε. Και όσα έμαθα, ζήτησα, επέλεξα, τα εφαρμόζω.

τακτ τακτ είσαι εδώ;

2009-06-15T16:01:00.005+03:00

Έχω θέμα με το θράσος. Αυτό που το νιώθεις σαν να σε τσιμπάει κουνούπι. Ή ακόμα χειρότερα, αυτό που αντιλαμβάνεσαι ότι διαθέτουν οι άνθρωποι και στο πετάνε στα μούτρα. Γιατί στο πετάνε; Μα γιατί είναι απλώς περιορισμένης ευθύνης. Νομίζουν ότι μπορούν να άγονται και να φέρονται χωρίς οι πράξεις τους να έχουν καμία επίπτωση. Και σαφέστατα δεν έχουν καμία επίπτωση, αν καταφέρνεις και αποκρούεις την μπάλα την κατάλληλη στιγμή, πριν καρφωθείς μαζί της μέσα στα δίχτυα. Το θέμα όμως είναι γιατί πρέπει να γινόμαστε αποδέκτες αυτών των συμπεριφορών, γιατί όπως και να το κάνεις, μπορεί να αποκρούεις αλλά κάθε απόκρουση χρειάζεται να βάλεις δύναμη. Δεν κάθεσαι άπραγος και σου έρχεται η μπάλα στα χέρια. Και σε ρωτάω κυρία Τένια μου, πού χάθηκε το τακτ; Ε; Γιατί εκεί που κάθομαι και παίζω το αγαπημένο της Monika, Over the hill, και πίνω υποβρύχια (έλεος κι εγώ, γιατί πίνω λαϊκά σφηνάκια;) πρέπει να βλέπω τρεις ανθρώπους που μου άρεσαν και τους άρεσα (last year) να φιλιούνται με τους καινούριους τους γκόμενους; Τί αμαρτίες έχω κάνει; Ή μήπως δεν έχω κάνει και απλά όλα γίνονται για να γίνω πιο σκληρός. Και τέλος πάντων, δεν είναι ότι με ενοχλεί, είναι ότι βρίσκω αυτή τη συμπεριφορά άκομψη. Και προδίδει πολλά για τους ανθρώπους, για την ουσία τους.

P.S. 1 Εγώ ξέρω ότι όταν δύο άνθρωποι θέλουν, γνωρίζονται κι αν μπορούν είναι, μαζί.
P.S. 2 Επίσης ξέρω ότι όλα είναι θέμα κλικ.
P.S. 3 Και τέλος ξέρω ότι δεν θέλω να βλέπω να εκφυλίζονται έτσι οι ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων. Γιατί εκφυλισμός είναι κάθε βράδυ να φιλιέσαι με άλλον, όπως εκφυλισμός είναι να μη στεριώνεις πουθενά από φόβο.
P.S. 4 Σήμερα όλα μου φαίνονται τελειωμένα. Νομίζω ότι είναι μάταιες οι προσπάθειες γιατί οι άνθρωποι είναι απογοητευτικά φτηνοί.

το καλοκαίρι είναι...

2009-06-11T01:27:00.003+03:00

-παγωμένες μπύρες σε κήπους και βεράντες κάτω απ' τ' άστρα.
-θερινό σινεμά.
-ένας κουβάς παγωτό σοκολάτα.
-ατέλειωτες βόλτες με βέσπα.
-συζητήσεις τις μεταμεσονύχτιες ώρες με φίλους.
-να σιγοψήνεσαι κάτω από τον ήλιο.
-διακοπές στη Σέριφο, τους Παξούς και την Πάτμο.
-να ερωτεύεσαι.
-να νιώθεις τον αέρα στο ηλιοκαμμένο κορμί.
-να σβήνεις ό,τι έζησες το χειμώνα και να προχωράς.

P.S. 1 Δέκα conceptual πράγματα που χαρακτηρίζουν το φετινό καλοκαίρι.
P.S. 2 Δέκα πράγματα που κάνουν τις θερινές νύχτες να είναι σημαντικές.
P.S. 3 Το καλοκαίρι είναι παιχνίδι.

εγώ πότε θα γίνω μάνα;

2009-06-10T00:02:00.002+03:00

Αυτή η τηλεοπτική ατάκα σημάδεψε πολλές παρέες και πολλά βράδια, για πολύ καιρό. Τότε που οι φίλες μου έμπλεκαν με λάθος ανθρώπους και τους χώριζαν, την επόμενη μέρα έκαναν σε μένα αυτή την ερώτηση που μόνο ως ρητορική μπορούσα να την εκλάβω. Και τα χρόνια πέρασαν και οι εγκυμοσύνες άρχισαν, μη σου πω και τα γεννητούρια. Πριν δύο μήνες η Μ. μου ανακοίνωσε ένα ωραίο ανοιξιάτικο μεσημέρι στο Κολωνάκι ότι είναι έγκυος. Η Α. γέννησε πριν λίγες ημέρες και η Ο. σήμερα μου είπε ότι είναι έγκυος και μάλιστα ο πατέρας αντιστέκεται στην ιδέα του γάμου. Εκείνη πάντως είναι αποφασισμένη. Η αλήθεια είναι πως στη θέση της κι εγώ θα κρατούσα το παιδί. Όταν άρχισα να σκέφτομαι τί ακριβώς συμβαίνει στις φίλες μου τρόμαξα. Σκέφτηκα πως τελικά η ζωή μας αλλάζει οριστικά. Δεν θα βγαίνουμε πια βράδυ, ούτε απογεύματα γιατί θα πρέπει να διαβάσουν το παιδί, να το πάνε για μπαλέτο και μαθήματα πιάνου. Θα είναι αφοσιωμένες στην οικογένειά τους και στις υποχρεώσεις της. Κι όμως η ζωή προχωράει. Δεν ξέρω αν εκπληρώνουν ένα όνειρό τους και έτσι ολοκληρώνουν τη ζωή τους οι φίλες μου..., ξέρω πως μπορώ πια να κατανοήσω τη φάση τους. Αν μπορούσα να βρεθώ στη θέση του γονέα, νομίζω ότι θα ήθελα να υιοθετήσω ένα παιδί. Και μαζί του να πορευτώ σ' αυτή τη ζωή. Μέχρι που να ανοίξει τα φτερά του έχοντας όλα τα εφόδια για να αντιμετωπίσει αυτό τον άδικο κόσμο. Κι όχι επειδή μου λένε όλες ότι θα με ήθελαν για πατέρα του παιδιού τους, αλλά επειδή υπάρχουν στιγμές που ρωτάω τον εαυτό μου, εγώ πότε θα γίνω πατέρας;

P.S. 1 Πιστεύω ότι ένας gay μπορεί να είναι πατέρας.
P.S. 2 Εύχομαι στη Γ. να καταφέρει να υιοθετήσει εκείνο το κορίτσι. Το θέλει πολύ.
P.S. 3 Το να είσαι γονέας είναι μεγάλη υπόθεση. Το να είσαι καλός γονέας είναι αυτοθυσία.
P.S. 4 H σχέση γονέων - παιδιών καθορίζει πραγματικά τη ζωή όλων. Για πάντα.
P.S. 5 Γιατί les hommes passent maman, αλλά η αγάπη η ανιδιοτελής μένει. Και μ' αυτό τον τρόπο μόνο πρέπει να αγαπάμε.
P.S. 6 Μόνο αν λύσεις τα θέματα με τον εαυτό σου, μπορείς να πεις ότι είσαι ώριμος. Ίσως τότε και να προχωρήσεις αληθινά. Ουσιαστικά.

o χωρισμός ΙΙ ή αλλιώς συγνώμη κύριε ποιος είστε;

2009-06-06T00:51:00.004+03:00

Όπως καταλαβαίνεις το σίριαλ χωρισμός κολλητής συνεχίζεται. Με αφορμή αυτό το γεγονός, σκέφτηκα σήμερα πως δεν θέλω να το ξαναζήσω. Όχι μόνο γιατί πονάει, αλλά γιατί κατά βάθος κατάλαβα ότι ο πραγματικός χαρακτήρας μιας σχέσης στον χωρισμό βγαίνει. Αν κάνω λάθος να με διορθώσεις, αλλά συνειδητοποιώ μετά από μερικές μέρες που αναβιώνω αυτό το μακάβριο συναίσθημα -γιατί όταν χωρίζει η κολλητή σου είναι σα να χωρίζεις κι εσύ- ότι οι άνθρωποι στα δύσκολα φαίνονται. Και στα δύσκολα πρέπει κύριε να μπορείς να υποστηρίξεις τις επιλογές σου, με τρόπο ευθύ και αξιοπρεπή. Γιατί βγάζουν όλοι τον κακό τους χαρακτήρα όταν χωρίζουν; Γιατί όποια σαβούρα έχουν μέσα τους στην φτύνουν στη μούρη; Γιατί αντί να χειρίζονται τα πράγματα με σύνεση, προβάλλουν πάνω σου, λες κι είσαι ο χειρότερος εχθρός, όλους τους εγωισμούς τους; Επειδή σε έχουν χωρίσει και δεν τους νοιάζεις πια; Αλίμονο. Με έναν άνθρωπο που μοιράζεσαι επτά χρόνια φαγούρας από τη ζωή σου, συγνώμη κιόλας αλλά δεν σε τιμά καθόλου να του πετάς βελάκια (με δηλητήριο). Είναι σαν να αναιρείς την πρότερη επιλογή σου. Μπορεί κύριε να σου τελείωσε, αλλά δεν παύεις να είσαι άνθρωπος. Δεν παύει και ο άλλος που είναι απέναντί σου να είναι άνθρωπος. Δεν χρειάζεται να του τρίψεις στα μούτρα τα λάθη του, ούτε την κακία σου. Δεν θα νιώσεις καλύτερα έτσι. Δεν θα σε βοηθήσει να ξεκόψεις κάθε δεσμό αυτή η συμπεριφορά. Απεναντίας θα σε κάνει πιο αντιπαθητικό. Τελικά αποφάσισα πως ο εγωισμός τόσο του χωριζόντος όσο και του χωρισμένου κάνουν το παιχνίδι. Όμως ο εγωισμός είναι (αυτο)καταστροφικός. Ξέρω, δεν μπορείς να τον αντιληφθείς εκείνη τη στιγμή, αλλά αν το έχεις ξαναδεί το έργο, μπορείς να φροντίσεις να μην το επαναλάβεις. Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι ο άνθρωπος που επιλέγεις να ζεις μαζί του, είναι τόσο κακός, όσο τη στιγμή του χωρισμού. Δεν μπορεί να κρύβει κανείς τόσο έντεχνα κάτι τέτοιο. Κι όμως τη στιγμή του χωρισμού γίνεται ο πιο κακός άνθρωπος του κόσμου. Είναι αυτός ο πραγματικός του χαρακτήρας; Πόσο βασανιστικό είναι αυτό το ερώτημα. Πολλές φορές θύμωσα με τον εαυτό μου που διάλεξε έναν άνθρωπο τόσο κακό και δεν το ήξερε. Αλλωστε, ποτέ δεν το ξέρεις, και δεν έχει και σημασία τελικά. Εξάλλου σκέφτηκα πως όσο κακός και να ήταν, στην προηγούμενη φάση της ζωής μου, πάτησα την μπανανόφλουδα και φέρθηκα κι εγώ άσχημα. Είπα πράγματα που τώρα όταν τα σκέφτομαι μου φαίνονται τόσο αλλόκοτα για μένα. Όσο αλλόκοτος και ο χωρισμός της κολλητής μου. Μου θυμίζει τον πόλεμο των Ρόουζ. Φοβάμαι πως κάποια μέρα θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα μου πουν ότι τον καθάρισε με καλάζνικωφ, αφού πρώτα τον κρέμασε ανάποδα από τον πολυέλαιο και του έκανε ηλεκτροσόκ. Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος να θολώσει. Όπως επίσης αυτό το συγνώμη κύριε ποιος είστε που σε κάνουν να αισθανθείς οι χωρισμοί, καθόλου δεν ταιριάζει πια με την ιδιοσυγκρασία μου.

P.S. 1 Αγαπημένη μου "Ψ" αναρωτιέμαι αν φοβάμαι το χωρισμό, γι' αυτό και δεν κάνω σχέση.
P.S. 2 Αγαπημένη μου κολητή αναρωτιέμαι πότε θα βγάλεις την κατινιά από μέσα σου και θα τον τσουρομαδίσεις.
P.S. 3 Έχω ένα μυστικό. Δεν το ήξερε κανένας μέχρι σήμερα. Μ' αρέσει ένας συνάδελφος. Δεν ξέρω πως τον λένε. Σε κάτι μπες-βγες τον βλέπω και με βλέπει. Δεν ξέρω καν το όνομά του. Ούτε αυτός το δικό μου μάλλον. Δε γελάει ποτέ. Χαμηλώνει πάντα το βλέμμα, κι αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές μάλλον είναι παντρεμένος. Μπες-βγες. Κοιταζόμαστε σα να σνομπάρουμε ο ένας τον άλλο. Σήμερα έκανε πως δεν υπήρχα. Μιλησε σε κάποιον δίπλα μου, και δεν γύρισε καν να δει ποιος είναι δίπλα. Νεύρα εγώ. Κάποιος πρέπει επιτέλους να μιλήσει πρώτος. Και δεν θα είμαι εγώ αυτός; Τώρα που το είπα κι αυτό το μυστικό, ας πω και το άλλο.
P.S. 4 Σήμερα γνώρισα τον τέλειο γκόμενο. Επίσης παντρεμένος, και με παιδί, 35αρης-γυμνασμένος-πονηρό βλέμμα-επικοινωνιακός-έξυπνος. Από εκείνους που ενώ ξέρεις ότι σε ξεγελάνε, τον θέλεις τον Γερμανό σου.
P.S. 5 Γιατρέ μου δεν είμαι καλά. Μου αρέσουν οι str8. Ή όσοι δηλώνουν str8. Και είχα και την άλλη, την γραμματέα τσακάλι, που μου έλεγε, έπρεπε να δεις πως σε κοίταζε όταν έκανες κάποιες δουλειές κι εκείνος σε περίμενε απλωμένος στην καρέκλα του επισκέπτη.
P.S. 6 Γιατρέ μου, θα στο πω κι αυτό και θα σκάσω. Επειδή εγώ είμαι αλλουνού παπά ευαγγέλιο, δεν μπορώ να σου περιγράψω ποιοι μου αρέσουν, μάλλον εναλλακτικοί αντρουά πρέπει να λέγονται με μια δόση σιγουριάς, μια δόση ομορφιάς και άλλη μία σεξουαλικότητας. Δε μπορώ να στο περιγράψω όμως. Μήπως δεν υπάρχουν; Μήπως δεν είναι έτσι όπως τους φαντάζομαι κι έχουν ένα σωρό κουσούρια;
P.S. 7 Πως είπες γιατρέ; Δεν υπάρχουν; Ε, όλο το πακέτο δεν υπάρχει, αλλά και αυτοί που καλύπτουν ένα μεγάλο ποσοστό του, είναι str8. Ή έτσι λένε οι κακές γλώσσες.
P.S. 8 Θα σου θυμίσω πάντως γιατρέ πως ο πρώην Νο2 έτσι ήταν. Οπότε κάποια στιγμή θα φανεί και ο πρώην Νο3. Τϊ ποιος; Ο επόμενος τρελός έρωτας. Έχω μια έφεση σ' αυτούς και στους intellectuals επίσης. Προτιμώ αυτούς βέβαια γιατί έχουν μια αυθεντική brutalité στο τέλος της μέρας που σε εξιτάρει όσο δεν παίρνει. Αλλά και οι άλλοι έχουν κρυμμένες πτυχές. Και οι δύο αυτές κατηγορίες με βλέπουν σαν ξερολούκουμο. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

δεν τρέχει τίποτα όπως λέμε δεν είναι αυτό που νομίζεις*

2009-06-05T00:52:00.006+03:00

Μόλις γύρισα στο σπίτι, μετά από μια μέρα δύσκολη, από εκείνες που φεύγοντας από το γραφείο θες να πετάξεις το κινητό σου στη μέση της Κηφισίας, να το δεις να γίνεται χαλκομανία. Και να μη σε νοιάζει που δεν θα ξανακούσεις τον διευθυντή σου, την ξανθιά prίστα, και τον πρώην σου. Ναι τον πρώην σου. Γιατί μέσα στον πανικό, με πήρε τηλέφωνο (και ήταν η ώρα που έβαζα ένα αθώο κριτσίνι στο στόμα μου-κατάλαβες ότι μου κόπηκε κάθε όρεξη). Η αφορμή ασήμαντη. Δεν έχει καμία σημασία για μένα. Θα μπορούσες να την εντάξεις στο πλαίσιο μιας εθυμοτυπίας. Θα μπορούσες να πεις ότι ανταπέδωσε σε μια prίστικη κίνησή μου. Γιατί, κάποτε -τότε που πάθαινα πανικούς- για καλή μου τύχη άκουσα τους γύρω μου που μου είπαν να μην παραιτηθώ από μια συνεργασία. Κι έτσι σήμερα, κάνω κάτι που μου αρέσει, χωρίς βέβαια να έχω κάποιον πάνω από το κεφάλι μου, και χωρίς να έχω καμία επαφή με τον πρώην μου. Κάτι σαν το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Βέβαια, επειδή ένα κομμάτι της φραντζόλας μου το βγάζω από αυτή τη δουλειά, κι επειδή ψύλλοι στ΄αυτιά μου μπήκαν (κυκλοφόρησε μια φήμη), σκέφτηκα καθαρά το επαγγελματικό μου συμφέρον και με μια απλή κίνηση, έκανα ότι δεν τρέχει τίποτα και έτσι εξασφάλισα τη βιωσιμότητά μου για λίγο ακόμα. Η αλήθεια είναι πως εντυπωσιάστηκα από την άμεση ανταπόκριση. Αν και αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι πως δεν προσποιήθηκα ότι δεν τρέχει τίποτα. Γιατί πραγματικά κατάλαβα πως δεν τρέχει τίποτα. Δεν τρέχει τίποτα να μιλάς με τον άνθρωπο που σε λύγισε. Όταν έχεις φύγει με φόρα πολύ μακριά από ό,τι έζησες, όταν έχεις κάτσει κι έχεις δει ποιός ήσουν, όταν έχεις γίνει αυτό που θες, όταν έχεις προχωρήσει, απλά λυπάσαι γιατί σκέφτεσαι πως αν είχες το μυαλό που έχεις σήμερα ίσως να μην είχες λυγίσει. Αλλά και πάλι αυτό δεν ισχύει, γιατί αν δεν είχες ζήσει ό,τι έζησες δεν θα είχες αυτό το μυαλό σήμερα. Μοιάζει κάπως με γόρδιο δεσμό, i know. Οι δεσμοί όμως είναι για να τους λύνουμε. Και εγώ νιώθω ότι τον έκοψα, μια και καλή. Απλά σήμερα το έμαθα και οριστικά. Η αλήθεια είναι πως τα μαθήματα της ζωής είναι πολλά. Αναρωτιέμαι, αν θα μου χρειαστούν όλα στο μέλλον. Ελπίζω. Όπως ελπίζω την επόμενη φορά που θα μου μιλήσει να μη νιώσω πως ζει μέσα στη στασιμότητα που τον άφησα, όπως μου δήλωσε. Και μπορεί οι "Ψ" να το λένε αυτό δικαίωση, εγώ τώρα πια το λέω λύπη. Όσα λεφτά και να βγάζεις, και τον καλύτερο γκόμενο να έχεις, και τίποτα να μη σου λείπει, εάν με τον εαυτό σου δεν ταιριάζεις, κι αν δεν προσπαθείς να ζήσεις τη ζωή που θέλεις και ονειρεύεσαι, τότε θα είσαι πάντα δυστυχής. Κι αυτό δεν θα -μου- το επιτρέψω να ξανασυμβεί.

* Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Η πιο κλισέ ατάκα που μπορεί να σου πει κάποιος που τον κάνεις τσακωτό. Δεν υπάρχει normal ανθρωπος που να μην το άκουσε έστω μία φορά στη ζωή του.

P.S. 1 Ώρες ώρες θα ήθελα να τηγάνιζα ψάρια σε ένα παραλιακό ταβερνάκι στη Σίφνο.
P.S. 2 Κι άλλες ώρες θα ήθελα να είμαι βλάκας. Να μην σκέφτομαι και να μη μου ζητάει κανένας να σκεφτώ. Και κυρίως να μην σκέφτομαι πριν από αυτόν γι' αυτόν.
P.S. 3 Και τις ώρες πάλι που νυχτώνει, σκέφτομαι πως θέλω να περάσουν σαν νερό οι επόμενες ημέρες, να γυρίσεις στην Αθήνα, να με πάρεις τηλέφωνο, να δούμε τί θα δούμε. Θρίλερ θα είναι μου το είπες. I do.
P.S. 4 Να ξεκλειδώσουν οι καρδιές. Να τις φωτίσει μια καλοκαιρινή ηλιαχτίδα. Να έρθουν να ακουμπήσουν τα βλέμματα. Και τα στόματα. Να αρχίσει το παραμύθι.

το γράμμα

2009-06-04T01:52:00.007+03:00

Πόσες φορές, κάνοντας μια απλή και φαινομενικά αθώα πράξη, έχουμε θέσει εν αγνοία σε λειτουργία ένα συμπαντικό μηχανισμό που θα οδηγήσει σε περίεργες καταστάσεις; Τι μπορεί να γνωρίζει ένα απλό e-mail aπό συμπτώσεις, συγκυρίες και υπεραστικά τηλεφωνήματα; Κι όμως, κάπως έτσι μπορεί να ξεκινήσει μια γνωριμία, μια συνάντηση, μια επικοινωνία: με το πάτημα του κουμπιού “send”.

Fast forward 3 μήνες και πολλές, πολλές ώρες video κλήσεων στο skype: o one of the people είναι απο τους ανθρώπους που ενώ δεν μπαίνουν εύκολα σε κατηγορίες είναι γρήγορα αναγνωρίσιμοι. Δεν μπορώ να σου δώσω με ακρίβεια επίθετα που τους χαρακτηρίζουν, αλλά μπορώ με σιγουριά να σου πω το εξής: είναι ‘τύποι’. Πάρε τον one of the people για παράδειγμα. Είναι από τους ανθρώπους που θα βρεις Κυριακή μεσημέρι στο αγαπημένο του καφέ να διαβάζει εφημερίδα. Δεν χρειάζεται να έχει παρεα, έτσι κι αλλιώς όλο και κάποιος γνωστός θα περάσει. Βλέπεις ο one of the people ξέρει τους πάντες γιατί είναι παντού. Τον έχεις δει σε ψαγμένα καφέ, σε δυνατά μπαράκια, σε παραδοσιακά εστιατόρια, ακόμα και στα μπουζούκια. Αν τον ρωτήσεις θα σου πει ότι είναι εκεί για δουλειά. Και λέει αλήθεια. Αυτή είναι η δουλειά του, να ξέρει τα που, τα πότε και τα πως αυτής της πόλης. Μιας πολης που την γυρνάει με την αγαπημένη του βέσπα - αλήθεια, θα μπορούσε να οδηγάει οτιδήποτε άλλο; Δεν το κάνει από ψώνιο, αλλά από άποψη. Μια άποψη που τον χαρακτηρίζει από την κορφή μέχρι τα νύχια, ή καλύτερα, από το κράνος μέχρι τα παπούτσια. Μη σε τρομάζουν ονόματα όπως τα Balenciaga, Cappellini και Margiela. Αν τα ξεπεράσεις θα δεις ότι απλά ειναι θέμα στυλ. Κάτι το DNA, κάτι τα χρόνια στο Παρίσι, πολύ θέλει; Πρόκειται για ένα στυλ που θα το βρεις στο σπίτι του, στα γραπτά του, στις μουσικές του. Κι αν στην αρχή σου φανεί ψωνίστικο, στο ξαναλέω, αν τον ζήσεις θα δεις ότι είναι τρόπος ζωής.

Κι αυτή η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να χαθούμε. Με διαφορετικούς ρυθμούς και σε διαφορετικό time zone η επικοινωνία μας έχει αρκεστεί σε posts και comments. Σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που άρχισε. Και παρόλο που δεν μπορώ να πω, “we’ll always have Paris”, θα σου πω απλά αν τον πετύχεις κάπου, να του δώσεις τα φιλιά και τα χαιρετίσματά μου.

P.S. 1 Μετά το σκίτσο, ήρθε το γράμμα. Ένα γράμμα που έγραψε ο writersblokc για τον υπογράφοντα.
P.S. 2 Το δημοσιεύω, μετά από την έγγραφη άδεια του συντάκτη του, για να πω ότι είναι πολύ συγκινητικό να μιλά κάποιος για σένα, χωρίς να σε χαϊδεύει, με λέξεις λίγες, γεμάτες ουσία. Η ουσία άλλωστε είναι να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις.
P.S. 3 Και τέλος πιστεύω πως we always have Paris. Γιατί όλα αλλάζουν. Σχήματα. Μορφές. Χρώματα. Και τίποτα δε χρειάζεται ταμπέλα στις μέρες μας, ούτε καν η φιλία. Όλα είναι τόσο ρευστά. Γι' αυτό ας τα ζήσουμε.
P.S. 4 Να προσέχεις εκεί στο time zone σου, αγαπητέ Μ..
P.S. 5 Απόψε η γνωστή κοσμική παρέα μ' άρεσε. Είχε avant-garde διαθέσεις κι επίσης με αναγόρευσε στον απόλυτο gentlemen. Αυτό συμπληρώνει το γράμμα.
P.S. 6 Απόψε κατάλαβα πως είμαι μακριά. Γενικά μακριά.

το σκίτσο

2009-06-03T19:22:00.003+03:00

Χθες το απόγευμα, μεταξύ ενός καλέσματος (από εκείνα που δεν έχεις επιλογή να αποφύγεις), ενός προξενιού (από εκείνα που σε τρώει κιόλας η περιέργεια να δεις τί είναι) και μιας αφαγίας (από εκείνες που ψωμολυσσάς γιατί έχεις βάλει τον εαυτό σου σε αυστηρή διατροφή) κάποιος έκανε μια κίνηση τόσο συγκινητική. Με έκανε σκίτσο. Αλήθεια, σκίτσο. Και με το δίκιο του ο άνθρωπος, αφού μόνο με cartoon μπορώ να παρομοιαστώ με την τόση ενέργεια που με διακατέχει τελευταία. Η αλήθεια είναι πως το ανθρωπάκι που ζωγραφίζει ο φίλος-καλλιτέχνης προσαρμόστηκε σ' αυτό που είμαι. Δηλαδή, το ανθρωπάκι λειτουργεί όπως κι εγώ. Δείχνοντας, μ' έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, τη ματιά του για μένα, ο δημιουργός έφτιαξε ένα ανθρωπάκι που να μου ταιριάζει. Ίσως κάποια στιγμή να το δεις να κυκλοφορεί σε κάποια έκθεση. Και θα είναι το δικό μου ανθρωπάκι. Επίσης το ανθρωπάκι-εγώ θα μπορούσε να παίξει και σε συνέχειες. Θα μπορούσε να γίνει κάτι σαν την κυρία Τεπενδρή. Διότι η αλήθεια είναι πως ζω στο δικό μου κόσμο. Κι αυτό ξέρεις πού το καταλαβαίνω; Στις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω μου. Νιώθω ότι κάτι τους κάνω και κάπως γοητεύονται από την παρουσία μου. Νομίζω τα κατάφερα και πλέον απελευθερώθηκα. Απελευθερώθηκα από δεσμά που με κρατούσαν εγκλωβισμένο στα κλισέ του μυαλού μου. Σ' αυτό το ένα και μοναδικό κλισέ. Πως πρέπει να έχω σχέση για να είμαι καλά. Ήταν που τράκαρα με το τρόλεϋ και μου πήρε χρόνο να το ξεπεράσω. Τώρα πια, που κυκλοφορώ και σε σκίτσο-εικαστικό έργο κανονικά- νιώθω τόσο γαλήνια. Γαλήνια. Τίμια. Ανεπιτήδευτα. Αυτές είναι οι λέξεις μου.

P.S. 1 Έχει δίκιο ο αγαπημένος ομοιοπαθητικός. Εκεί που τα βλέματα συναντιούνται, εκεί και να πηγαίνεις. Όσο το σκέφτομαι, το δέχομαι. Διότι δεν είδαμε και κανένα χαΐρι από τους μεγάλους κεραυνοβόλους έρωτες και τα μοιραία πάθη.

P.S. 2 Apple mojito. Αποφάσισα ότι είναι το cocktail του καλοκαιριού.

P.S. 3 Θα ήθελα πολύ να δείτε κι εσείς αυτό το εικαστικό, αλλά δεν θα ήθελα ο καλλιτέχνης να με κρεμάσει ανάποδα.

άτακτες καταστάσεις

2009-06-02T01:06:00.002+03:00

Πίστευα ότι σήμερα θα έπαιρνες τηλέφωνο. Πέντε ημέρες πέρασαν. Και ήρθε η απογοήτευση. Γιατί εσένα σε πίστεψα αλλιώς; Κανείς δεν ξέρει και δεν θα μάθει τί μεσολαβεί. Αν με ρωτάς, ξέρω πως θα προσπαθήσω μία τελευταία φορά. Έτσι, για την τιμή των όπλων.

Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο δύσκολοι όταν συνεργάζονται; Γιατί κοιτάνε μόνο το συμφέρον τους; Γιατί δεν εκτιμούν τη δουλειά του άλλου; Και κυρίως γιατί λατρεύουν την εξουσία;

Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να πάω τριήμερο και να μην ψηφίσω. Γυρίζεις την πλάτη στην πολιτική και τους τιμωρείς τάχα μου απέχοντας; Μάλλον έτσι τους αφήνεις ελεύθερους, αφού δεν ασχολείσαι μαζί τους, να αλωνίζουν και να κάνουν ό,τι θέλουν. Πέστε μου, τα έχετε λύσει όλα τα βιοποριστικά σας θέματα που δεν σαν ενδιαφέρει ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω σας;

Βαριέμαι αύριο βράδυ να κάνω pr στον εαυτό μου. Και μετά έχω κι ένα προξενιό. Γιατί να μην φάμε ένα πιάτο φαΐ χωρίς να πρέπει να είμαστε κάπως; Είναι αυτό το άγχος που με πιάνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Έφτασα μάλλον σε ηλικία γάμου, και οι φίλοι μου, μου το λένε με τον τρόπο τους. Μου κάνουν προξενιά. Και το ράφι ρε παιδιά άδειο θα μείνει;

Σήμερα παίχτηκε μαλακία. Με πήρε ο ύπνος και δεν πήγα προπόνηση.

Αν πάει έτσι το καλοκαίρι, την κάτσαμε τη βάρκα.

Θα ασκήσω αυστηρή οικονομική πολιτική στον εαυτό μου. Όσο σκέφτομαι τα κερατιάτικα που θα μου πάρει πάλι η Εφορία, φρικάρω. Θα πάω στις Σεϋχέλλες. Τέρμα.

Η απογοήτευση και η ευτυχία είναι δύο άκρες στο ίδιο τεντωμένο σχοινί.

Νιώθω μία στασιμότητα.

Δεν μ' αρέσει να βλέπω τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη να υποδύεται τον πολιτικό. Ένας πολιτικός δεν είναι jeun premier. Κι ένας jeun premier δε μπορεί να είναι πολιτικός. Ομορφόπαιδο Αρίστο μπες στο μαγαζί και κλείστο.

Και στο τέλος χάλασα και τη διατροφή. Έφαγα super chocolat Fauchon. Καλύτερο κι από το sex.

P.S. 1 Είδες τί μπορεί να σκεφτεί και να κάνει κάποιος την 1η Ιουνίου;
P.S. 2 Και τόσα άλλα που δεν θυμάμαι.
P.S. 3 Τϊποτα δεν είναι στεγανό σ' αυτή τη ζωή. Το νέο μου moto. Όλα γίνονται για να ανατρέπονται. Από τους ανθρώπους και τη ζωή τους.
P.S. 4 Κι είναι ωραίες οι ανατροπές. Αλλά πού είναι οι ρημάδες;

καλοκαίρι

2009-06-01T04:27:00.008+03:00

Να ξυπνήσεις το πρωί και πλάι σου να κοιμάται εκείνος.
Να του φτιάξεις καφέ. Να βάλει μέλι σε μια φρυγανιά και να στη δώσει.
Να καπνίσετε μαζί το πρώτο τσιγάρο.
Να σε φιλήσει στο στόμα.
Να τον δεις γυμνό στο μπάνιο.
Να στρώσει το κρεβάτι όταν εσύ κάνεις ντους.
Να βάλει ένα cd με jazz να παίζει.
Να κάνετε έρωτα. Να ξανακάνετε έρωτα.
Να κάνετε ντους μαζί.
Να πάτε για φαγητό σ' ένα μικρό εστιατόριο.
Να σε φιλήσει στο στόμα την ώρα που θα μπαίνετε στο αυτοκίνητο.
Να ονειρευτείτε.
Να γυρίσετε σπίτι και να σχεδιάσετε διακοπές. Στα νησιά.
Να φάτε καρπούζι στον καναπέ, μέσα από το μεγάλο μπολ.
Να αγκαλιαστείτε.
Να γελάτε. Να παίζετε. Να είστε μαζί. Ασφαλείς.
Να βγείτε για θερινό σινεμά στη γειτονιά.
Να περπατήσετε δίπλα δίπλα. Ευτυχισμένοι.
Να τον φιλήσεις.
Να του πάρεις παγωτό ξυλάκι από το περίπτερο.
Να σε φιλήσει.
Να γυρίσετε σπίτι. Να βάλει πρώτος το κλειδί στην πόρτα.
Να κάνετε έρωτα.
Να σου πει σ΄αγαπώ.
Να του πεις κι εγώ.
Να σου πει κι εγώ πιο πολύ.
Να κοιμηθείς στην αγκαλιά του.
Να κοιμηθεί στην αγκαλιά σου.
Να ξυπνήσετε μαζί.
Καλό καλοκαίρι.

P.S. 1 Αυτές οι στιγμές, αυτές οι ώρες της καλοκαιρινής ραστώνης, ας μας βρουν όλους αυτόν τον Ιούνιο.

P.S. 2 Ομολογώ πως θέλω να τις ξαναζήσω. Ομολογώ. Ξανά και ξανά.

P.S. 3 Tο εικονιζόμενο πατίνι είναι δημιουργία των Greece is for lovers και ονομάζεται Tougher than leather. Ι love Greece is for lovers. Τρία παιδιά που ασχολούνται με το design έχοντας πάντα τη δική τους "ελληνική" ματιά στη δημιουργία τους.

gym me! gym me! gym me!

2009-05-31T14:05:00.004+03:00

Πάντα πίστευα ότι το να τρέχεις στα γυμναστήρια είναι από κουραστικό μέχρι αδιάφορο. Μου έμοιαζε σαν καψόνι. Βαριόμουνα ρε παιδί μου να ζήσω αυτή την ταλαιπωρία. Βέβαια, όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω ότι δεν αρκεί να προσέχεις τη διατροφή σου, πρέπει να αθλείσαι κιόλας για να είσαι σε καλή φυσική κατάσταση. Είδες, πόσο ωραία έχω παπαγαλίσει την καραμέλα. Κι εκεί που λες, που έχω ψάξει πολύ να βρω ποιος γυμναστής θα μου δώσει το κίνητρο, πέφτει στα χέρια μου ένα πολύ έξυπνο φυλλάδιο από ένα γυμναστήριο μόνο για personal training. Εδώ είμαστε λέω και κλείνω το πρώτο ραντεβού. Ωραία μου τα λένε, νιώθω οικεία, γιατί όχι; Έτσι και ξεκινάω. Κι εκεί που μου φαινόταν απλό, καταλαβαίνω πως το απόλυτο σώμα μετά βασάνων και κόπων κατακτάται. Τί ποδήλατο, τι κοιλιακούς, τι power plate; Όλα στο μυαλό μου μοιάζουν τις πρώτες ημέρες σαν κακόγουστο αστείο που μου κάνει κάποιος. Ο εαυτός μου δηλαδή, παρότι η διάγνωση έλεγε ότι είμαι σε καλή σχετικά φυσική κατάσταση. Παρόλα αυτά, αναζητώντας το χαμένο μου κίνητρο, έβλεπα τον γυμναστή μου σαν μια καλή περίπτωση. Στην πορεία συνειδητοποίησα ότι δε χρειαζόμουν ένα τόσο φτιαχτό κίνητρο. Άσε που είναι married. Οι ενδορφύνες άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια, και όπως λένε οι Ψυχογιατροί βοηθάνε στην καλή διάθεση. Τώρα εγώ πώς γίνεται να βγαίνω από το γυμναστήριο-βασανιστήριο μ' ένα χαμόγελο αισιοδοξίας που ούτε στα καλύτερα μου όνειρα δεν είχα φανταστεί, απορώ. Όπως επίσης δεν είχα φανταστεί ότι τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα θα ξύπναγα και το πρώτο πράγμα που θα έκανα, θα ήταν να φορέσω φόρμα και να βγω στο δρόμο. Μη με πάρει και κανένα μάτι και με παρεξηγήσει φοβάμαι. Έχω βρει τη χαρά της ζωής. Είναι πολύ ωραίο να πηγαίνεις κόντρα στον εαυτό σου και να βρίσκεις ικανοποίηση και ασφάλεια σε πράγματα που δεν είχες φανταστεί. Άσε που το κίνητρο και ο στόχος μου έχουν βάθος χρόνου, κι αυτό με κρατά ζωντανό. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν θα δω αποτελέσματα, αλλά προσπαθώ αυτή τη σκέψη να την απομακρύνω. Μη τραβάω τόση ταλαιπωρία για το τίποτα. Βλέπεις, αυτή η ανυπομονησία μου με ταλαιπωρεί, και πρέπει να την μανιπουλάρω. Άλλες πάλι φορές σκέφτομαι ότι το gym είναι ακόμα ένας στόχος που είχε τεθεί μέσα στο therapy και νιώθω ασφαλής που τον κατακτώ. Μπορεί να μου πήρε αρκετό καιρό μέχρι να το αποφασίσω, αλλά τώρα που το αποφάσισα θέλω όλο και περισσότερο. Προλαβαίνω και τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου έχω να σου πω.

P.S. 1 Το κίνητρο για ό,τι θέλουμε να κάνουμε το έχουμε πάντα μέσα μας τελικά.
P.S. 2 Όλα στη ζωή είναι στόχος. Όλα μπορείς να τα καταφέρεις.
P.S. 3 Την ασφάλεια μας τη δίνει ο εαυτός μας και όσα κάνουμε γι' αυτόν και με αυτόν.

P.S. 4 Ta εικονιζόμενa βαράκια είναι δημιουργία των Greece is for lovers και ονομάζονται Build your myth. Ι love Greece is for lovers. Τρία παιδιά που ασχολούνται με το design έχοντας πάντα τη δική τους "ελληνική" ματιά στη δημιουργία τους.

ο χωρισμός

2009-05-31T02:11:00.009+03:00

Απόψε γύρισα σπίτι με βαριά καρδιά. Είχα μόλις ζήσει μια προσομοίωση συναισθημάτων που είχα νιώσει πριν δύο χρόνια. Τότε που πίστευα ότι ο χωρισμός είναι θάνατος. Η Γ., που τότε στεκόταν πραγματικά δίπλα μου, με ξύπνησε το πρωί με ένα sms που έλεγε "μου ζήτησε να χωρίσουμε. Κλαίω συνέχεια". Σαφώς και δεν με ένοιαζε να κάνω κάτι glam το Σαββατόβραδο. Το έχω περάσει προ πολλού αυτό το στάδιο κι έτσι φύλαξα το βράδυ μου για εκείνη. Όχι από υποχρέωση επειδή με είχε φορτωθεί κάποτε, αλλά γιατί έτσι είναι οι φίλοι. Οι πραγματικοί φίλοι. Αυτοί που, σε όποια στιγμή και να τους πετύχεις, τα αφήνουν όλα πίσω κι έρχονται σε σένα. Ήξερα πως απόψε είχα μία και μόνη αποστολή. Να την ακούσω, γιατί εκείνη δεν θα μπορούσε να ακούσει ό,τι κι αν της έλεγα, είτε εγώ, είτε ο οποιοσδήποτε. Είναι αυτές οι στιγμές που δε θες να πιστέψεις ότι συμβαίνει σε εσένα. Που ο άνθρωπος που αγαπάς πιστεύεις ότι σε προδίδει και σε πουλάει. Που γίνεται ένας ξένος. Κι εσύ συνεχίζεις να ελπίζεις, να σκέφτεσαι πώς θα φέρεις τα πράγματα στην πρώτερη κατάσταση, πώς θα βγεις από το αδιέξοδο, τί θα γίνει αν αλλάξεις συμπεριφορά, κι αν προλαβαίνεις να διαφοροποιήσεις τη στάση σου. Κι όμως κατά βάθος ξέρεις ότι αυτό που πρέπει να σκεφτείς είναι πώς θα χωρίσεις και κινητά κι ακίνητα. Σπίτια, προικιά, δώρα και πάει λέγοντας. Επίσης σκέφτεσαι πώς θα είναι η ζωή χωρίς αυτόν. Δεν μπορείς να δεις ότι υπάρχει. Κι εγώ, κι όσοι ακόμα μπορούν να δουν την κατάστασή σου από απόσταση κατανοούν ότι αυτό που εσύ έλεγες σχέση είναι κάτι τελειωμένο. Γιατί όταν τα πράγματα φτάνουν στο αδιέξοδο, μόνο όπισθεν μπορείς να κάνεις. Όσο κι αν προσπαθήσεις να πας μπροστά, θα σε σταματήσει ο τοίχος που θα συναντήσεις. Όσο κι αν την στιγμή της κρίσης υποσχεθείς κι εσύ αλλά κι εκείνος/η ότι θα προσπαθήσετε, δε φεύγεις από το αδιέξοδο. Ειδικά όταν έχουν περάσει τα επτά χρόνια φαγούρα. Τώρα πια, αυτό που καταλαβαίνω κι αυτό που επιλέγω είναι να κλείνω την πόρτα σε οποιαδήποτε κατάσταση μοιάζει τόσο αδιέξοδη. Αυτό μπορεί πραγματικά να περισώσει τα κομμάτια σου. Κι όσο κι αν δεν μπορείς να δεις καθαρά την επόμενη μέρα, αυτό που πρέπει να ξέρεις είναι ότι χρειάζεται να μείνεις μόνος σου, να συνδιαλλαγείς με τον εαυτό σου, να κάνεις όσα εσένα σου αρέσουν και να μάθεις να ζεις με εσένα. Σίγουρα τον επόμενο άνθρωπο θα τον έχεις επιλέξει με περισσότερη συνείδηση. Ο χωρισμός τελικά δεν είναι ένας μικρός θάνατος. Είναι μια πόρτα που ανοίγει. Μια πόρτα που σε πηγαίνει κοντά στον εαυτό σου. Σε απαλλάσσει, σε απελευθερώνει, σε κινητοποιεί. Σε λυτρώνει (κι ας μην μπορείς να το δεις όταν συμβαίνει).

P.S. 1 Μη μασάς. Μη μασάω. Μη μασάμε.
P.S. 2 Όταν έρχεται η ώρα του αποχωρισμού, να φεύγεις, να φεύγω, να φεύγουμε με το κεφάλι ψηλά.
P.S. 3 Κάποια μέρα συναντάς έναν άνθρωπο, και μ΄αυτόν καταβάλεις όλο και λιγότερη προσπάθεια για να είσαι μαζί του. Μ' αυτόν τον άνθρωπο έχεις κοινούς στόχους. Μ' αυτόν και ζεις.
P.S. 4 Για το χωρισμό μπορούμε να μιλάμε ώρες. Ας μιλήσουμε όμως περισσότερες ώρες για τους εαυτούς μας και για τους ανθρώπους. Τους δικούς μας. Αυτούς που είναι πάντα δίπλα μας.

η σελίδα

2009-05-29T12:03:00.005+03:00

Η πρώτη σελίδα του καινούριου του βιβλίου είναι λευκή. Την κοιτάζει. Ξανά και ξανά. Δεν ξέρει τί να γράψει. Έχει σημειώσει δεξιά κι αριστερά διάφορα θέματα, αλλά δεν ξέρει από πού και πώς να αρχίσει. Όλα του μοιάζουν διαφορετικά. Απαλλαγμένα. Φρέσκα. Σε μια πόλη που είναι παλιά. Είναι τόσο μεγάλα τα άλματα που έχει κάνει στη ζωή του που διαισθάνεται ότι πρέπει να φύγει. Να πάει κάπου που τα μεγέθη θα είναι πιο μεγάλα. Και ο κόσμος ώριμος. Σύγχρονος. Δημιουργικός. Θα τολμούσες, αναρωτιέται. Ναι, θα μπορούσα. Κυκλοφορεί στην πόλη. Το μάτι του πέφτει συνεχώς σε kitsch ταμπέλες. Κάποτε θέλαμε να γίνουμε Maiami, αλλά τελικά γίναμε immitation λουτρόπολη. Αυτό είναι τελικά η Αθήνα. Θα προτείνει στο Δήμαρχο να βάλει φοίνικες στο κέντρο της πόλης. Αυτό λείπει από τη Βασσιλίσης Σοφίας. Πρέπει να γίνει kitsh αυτή η μεγάλη λεωφόρος. Αλλιώς πώς θα ταιριάζει το συνολάκι σαγιονάρα-αμάνικο με τα κτίρια, σκέφτεται. Παρατηρεί και μέσα του υποφέρει. Όλοι του λένε πως η σκέψη και η νοοτροπία του είναι εντελώς ξένη. Το πνεύμα του έχει άλλες επιρροές. Και οι προθέσεις του είναι πάντα ξεκάθαρες. Κοιτάζει ξανά την λευκή σελίδα. Δεν θέλει να γράψει ακόμα μια γλυκανάλατη ιστορία. Αποφασίζει απλά να γράψει για την πρώτη του νίκη. Την πρώτη νίκη μιας καινούριας περιόδου. Για το αγόρι που, μετά από ενάμιση μήνα από τότε που μίλησαν λίγο περισσότερο, πέρασαν τρεισήμισι ώρες μαζί εκείνο το μεσημέρι και που στο τέλος το αγόρι του ζήτησε το τηλέφωνό του. Η συνέχεια άγνωστη, αλλά δεν τον απασχολούσε. Είχε πια ανέβει το σκαλοπάτι και απαλλαγμένος πια είχε γράψει ήδη την πρώτη σελίδα, εκείνο το μεσημέρι.

P.S. 1 O ελληνικός με άρωμα μαστίχα είναι μια πολύ ωραία πρώτη γεύση.
P.S. 2 Το ταξίδι με το αυτοκίνητο είναι μια πολύ ωραία πρώτη εικόνα.
P.S. 3 Η φυσικότητα των πραγμάτων είναι μια πολύ ωραία πρώτη αίσθηση.

τώρα πια

2009-05-26T01:24:00.008+03:00

Σήμερα δε θέλω να γκρινιάξω για κάτι. Μήπως είμαι άρρωστος; Απορώ με τον εαυτό μου. Για πρώτη φορά, μετά από καιρό δεν έχω κάποιον να κράξω, ούτε κάποιον να με συγχύσει. Ακόμα και κάποια πράγματα που με ενοχλούν, τα βλέπω πια συγκαταβατικά. Και τους ανθρώπους με τα λάθη τους, τους κατανοώ. Ακόμα κι όταν με θυμώνουν, τους κατανοώ και προχωρώ. Αυτό το κατακτάς με το χρόνο και με τη δουλειά. Κι είναι ωραίο να σου αρέσεις. H Γ. μου είπε πριν λίγο ότι απορεί με την ανωτερότητά μου πια. Θα μπορούσα να ήμουν πιο πολύ. Αλλά κι αυτό θα συμβεί στο χρόνο του. Απορώ κι εγώ με μένα. Πόσο έχω αλλάξει. Πόσο καλύτερα είμαι έτσι. Πόσο μπροστά νιώθω από αυτό που βλέπω γύρω μου (Καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς έγινες έτσι. Δεν έχεις καμία σχέση μ' αυτό που ήσουν δύο χρόνια πριν. Έτσι έπρεπε να γίνω. Ώριμος, κι ας ακούγεται βαριά η λέξη). Αυτό που έχει σημασία τώρα πια είναι ότι εστιάζω στα δικά μου σχέδια, εστιάζω σε μένα. Και θέλω να δω τα σχέδια μου να πραγματοποιούνται. κι εμένα να προχωράω. Αυτό που έχει σημασία τώρα πια είναι ότι διακρίνω τι αρέσει σε μένα και πως θέλω να είμαι. Σημασία έχει ότι μ' αρέσει έτσι όπως ζω. Αυτά που ζω. Και οι έρωτες - συγγνώμη κιόλας- δεν είναι το α και το ω της ζωής μας. Η ζωή είναι ζωή. Και τώρα νιώθω συνειδητά έτοιμος να βγω (όχι ότι ήμουν έγκλειστος) έξω στο δρόμο, να χαμογελάσω και να ζήσω. Ωραία. Και ουσιαστικά. Τα σημαντικά και τα ασήμαντα της ζωής. Το παιχνίδι και την ομορφιά της. Να χορτάσω την ουσία της. Αυτή που εγώ ονομάζω ουσία.

P.S. 1 Αυτό το post γράφτηκε με background το Perduto, remixed από Inspiro (Έλληνας παρακαλώ). Αν δεν ακουστεί πολύ αυτό το καλοκαίρι στα νησιά, πάει να πει ότι είμαστε kitsch μέχρι εκεί που δεν παίρνει.
P.S. 2 Η αυτοπεποίθηση επανακτάται. Συμπέρανα ότι καμιά φορά, όταν οι άλλοι σου κόβουν τα φτερά, όσο κι αν αντιστέκεσαι αυτό περνάει στο υποσυνείδητό σου, και μετά άντε να βρεις τα ίσια σου. Ανακτάται όμως.
P.S. 3 Κι εκεί στους δρόμους που θα περπατώ, θα κοιτάζω γύρω μου και θα επιλέγω να ζω μόνο την ευτυχία.
P.S. 4 Kαι ξαφνικά θα πέσεις πάνω μου και θα περπατάμε μαζί άγνωστε.

ο κατάλογός μου

2009-05-24T18:54:00.004+03:00

Χθες στην παραλία, κοιτάζοντας τον απέναντι λόφο με τα μικρά άσπρα σπίτια, όπου οι κάτοικοι της πόλης στεγάζουν τα όνειρα του σαββατοκύριακου, σκέφτηκα ότι υπάρχουν πράγματα που μ' αρέσουν. Με κάποια ασχολούμαι, με κάποια όχι. Αποφάσισα να τα βάλω σε έναν κατάλογο για να έχω να τα βλέπω και να θυμάμαι τα to do της ζωης μου. Μ' αρέσουν λοιπόν:

-τα εγκαταλελειμένα κτίρια.
-οι αδύνατοι άνθρωποι. Ενίοτε ξερακιανοί.
-ο ήλιος, η θάλασσα και τα αρμιρίκια.
-το Παρίσι, οι Κυκλάδες και οι Ινδίες.
-τα μεγάλα σπίτια με κήπο.
-οι βέσπες, ο παλιός σκαραβαίος και το νέο 500cc.
-η Cappellini, η Μoooi, η Magis, η Iittala και η Marimekko.
-τα στριφτά τσιγάρα.
-η 7up free.
-οι πράσινες σαλάτες και τα ντοματίνια.
-τα φρούτα του καλοκαιριού.
-η μαγειρική και η ζαχαροπλαστική.
-το sushi, τα noodles, το ψωμί naan και ο κυπριακός καφές.
-οι εναλλακτικές θεραπείες.
-το αφρόλουτρο Marseillais βανίλια.
-οι τέχνες.
-ο Margiela, ο Balenciaga, οι Girbaud και ο Bikkemberg.
-οι μεσημεριανές οινοποσίες τις Κυριακές με φίλους.
-οι έξυπνοι άνθρωποι.
-οι αγκαλιές-φωλιές.
-οι πολλοί έρωτες με τον ίδιο άνθρωπο.
-τα σπίτια με seaview στα νησιά.
-οι γονείς μου.
-τα μεγάλα ρολόγια.
-τα μαγιώ βερμούδα.
-το therapy (με την ίδια πάντα "Ψ"), το shopping therapy (στα ίδια καταστήματα) και το sex therapy (με τον ίδιο άνθρωπο).
-η αγάπη, ο έρωτας και ο ύπνος (ό,τι μου λείπει δηλαδή).
-τα έξυπνα t-shirts.
-οι κρυφοί φωτισμοί.
-τα γεμιστά, ο μακεδονικός χαλβάς, οι σούπες και τα φασολάκια.
-το συμιακό γαριδάκι, οι μαρίδες, τα καλαμαράκια και ό,τι υπάρχει στο βυθό.
-οι άνετοι καναπέδες.
-τα θερινά σινεμά.
-τα όνειρα που δεν κάνω.
-τα χρήματα (για να τα ξοδεύω χωρίς να σκέφτομαι).
-οι ζωές ανά δύο.
-τα αεροπλάνα.
-τα ταξίδια.
-οι συναυλίες.
-τα μεγάλα βότσαλα.
-τα μαύρα εσώρουχα.
-οι φιλοσοφικές συζητήσεις και οι ψυχολογικές αναλύσεις.

-...και χιλιάδες ακόμα πράγματα-καταστάσεις-σκέψεις-εικόνες. Να έρθουν όλες αυτό το καλοκαίρι. Καλές βόλτες. Δυνατές αγάπες. Πολλές αγκαλιές. Ένας άνθρωπος. Μια ζωή.

το τέλος και η αρχή

2009-05-24T08:38:00.003+03:00

Πρώτη φορά ξυπνά τόσο νωρίς. Είχε κοιμηθεί με τα ρούχα, ένα λίτρο αλκοόλ στο αίμα του και τα αλάτια της θάλασσας, τέσσερις ώρες πριν. Ξυπνά και κοιτάζει γύρω του. Όλα μοιάζουν ίδια. Όλα έχουν φτάσει στο τέλος τους. Είναι ακόμα dizzy και η μυρωδιά από το λάδι μαυρίσματος στο σώμα του, του θυμίζει ότι πρέπει να ξεπλύνει οτιδήποτε χθεσινό από πάνω του. Είναι στο δικό του τέλος. Στην ώρα της μεγάλης αλλαγής. Στη στιγμή της αλήθειας με τον εαυτό του. Την προηγούμενη νύχτα κάποιος του είχε τρίψει στη μούρη το ψέμα του. Δεν το άντεχε το ψέμα. Δεν άντεχε τους ανθρώπους πια. Τον είχαν αγριέψει πολύ. Αυτή η συμπεριφορά "κάνω ό,τι γουστάρω και δεν με νοιάζουν οι συνέπειες" τον εξαγρίωνε. Ένιωθε σα φυλακισμένος. Ήθελε να φωνάξει, να ουρλιάξει, να τρέξει μακριά. Και δεν το έκανε. Απλά ήπιε ό,τι βρήκε μπροστά του. Να ξεχάσει, να διαγράψει. Τώρα πια μπορούσε. Τώρα πια έπρεπε. Δεν είχε άλλη επιλογή. Δεν ήταν παιχνίδι για κανέναν. Δεν θα έπαιζε ποτέ ξανά αυτό το ρόλο, όσο κι αν ακόμα ένας ήθελε. Είχε φτάσει στο τέλος του. Ένιωθε το παρελθόν του να ενταφιάζεται. Δεν έχω παρελθόν, είπε στον εαυτό του. Αρκετό πόνο και καταστροφή είδε. Έριξε λίγο χώμα πάνω στα εναπομείναντα συναισθήματά του, υπολείμματα του παρελθόντος. Ποτέ ξανά, καμία κουβέντα. Στο τέλος. Εκεί κρυβόταν η αρχή. Εκεί κρύβεται κάθε αρχή. Άφησε τα δάκρυά του να τρέξουν. Ξέρει πως θα ξεχάσει ό,τι απέμεινε στο μυαλό του από την καταστροφή. Θα προχωρήσει. Όρθιος. Μόνος. Δυνατός. Θα προχωρήσει στον ακαταλαβίστικο κόσμο για να βρει ξανά το τέλος.