gym me! gym me! gym me!

Πάντα πίστευα ότι το να τρέχεις στα γυμναστήρια είναι από κουραστικό μέχρι αδιάφορο. Μου έμοιαζε σαν καψόνι. Βαριόμουνα ρε παιδί μου να ζήσω αυτή την ταλαιπωρία. Βέβαια, όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω ότι δεν αρκεί να προσέχεις τη διατροφή σου, πρέπει να αθλείσαι κιόλας για να είσαι σε καλή φυσική κατάσταση. Είδες, πόσο ωραία έχω παπαγαλίσει την καραμέλα. Κι εκεί που λες, που έχω ψάξει πολύ να βρω ποιος γυμναστής θα μου δώσει το κίνητρο, πέφτει στα χέρια μου ένα πολύ έξυπνο φυλλάδιο από ένα γυμναστήριο μόνο για personal training. Εδώ είμαστε λέω και κλείνω το πρώτο ραντεβού. Ωραία μου τα λένε, νιώθω οικεία, γιατί όχι; Έτσι και ξεκινάω. Κι εκεί που μου φαινόταν απλό, καταλαβαίνω πως το απόλυτο σώμα μετά βασάνων και κόπων κατακτάται. Τί ποδήλατο, τι κοιλιακούς, τι power plate; Όλα στο μυαλό μου μοιάζουν τις πρώτες ημέρες σαν κακόγουστο αστείο που μου κάνει κάποιος. Ο εαυτός μου δηλαδή, παρότι η διάγνωση έλεγε ότι είμαι σε καλή σχετικά φυσική κατάσταση. Παρόλα αυτά, αναζητώντας το χαμένο μου κίνητρο, έβλεπα τον γυμναστή μου σαν μια καλή περίπτωση. Στην πορεία συνειδητοποίησα ότι δε χρειαζόμουν ένα τόσο φτιαχτό κίνητρο. Άσε που είναι married. Οι ενδορφύνες άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια, και όπως λένε οι Ψυχογιατροί βοηθάνε στην καλή διάθεση. Τώρα εγώ πώς γίνεται να βγαίνω από το γυμναστήριο-βασανιστήριο μ' ένα χαμόγελο αισιοδοξίας που ούτε στα καλύτερα μου όνειρα δεν είχα φανταστεί, απορώ. Όπως επίσης δεν είχα φανταστεί ότι τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα θα ξύπναγα και το πρώτο πράγμα που θα έκανα, θα ήταν να φορέσω φόρμα και να βγω στο δρόμο. Μη με πάρει και κανένα μάτι και με παρεξηγήσει φοβάμαι. Έχω βρει τη χαρά της ζωής. Είναι πολύ ωραίο να πηγαίνεις κόντρα στον εαυτό σου και να βρίσκεις ικανοποίηση και ασφάλεια σε πράγματα που δεν είχες φανταστεί. Άσε που το κίνητρο και ο στόχος μου έχουν βάθος χρόνου, κι αυτό με κρατά ζωντανό. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν θα δω αποτελέσματα, αλλά προσπαθώ αυτή τη σκέψη να την απομακρύνω. Μη τραβάω τόση ταλαιπωρία για το τίποτα. Βλέπεις, αυτή η ανυπομονησία μου με ταλαιπωρεί, και πρέπει να την μανιπουλάρω. Άλλες πάλι φορές σκέφτομαι ότι το gym είναι ακόμα ένας στόχος που είχε τεθεί μέσα στο therapy και νιώθω ασφαλής που τον κατακτώ. Μπορεί να μου πήρε αρκετό καιρό μέχρι να το αποφασίσω, αλλά τώρα που το αποφάσισα θέλω όλο και περισσότερο. Προλαβαίνω και τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου έχω να σου πω.

P.S. 1 Το κίνητρο για ό,τι θέλουμε να κάνουμε το έχουμε πάντα μέσα μας τελικά.
P.S. 2 Όλα στη ζωή είναι στόχος. Όλα μπορείς να τα καταφέρεις.
P.S. 3 Την ασφάλεια μας τη δίνει ο εαυτός μας και όσα κάνουμε γι' αυτόν και με αυτόν.

P.S. 4 Ta εικονιζόμενa βαράκια είναι δημιουργία των Greece is for lovers και ονομάζονται Build your myth. Ι love Greece is for lovers. Τρία παιδιά που ασχολούνται με το design έχοντας πάντα τη δική τους "ελληνική" ματιά στη δημιουργία τους.

ο χωρισμός

Απόψε γύρισα σπίτι με βαριά καρδιά. Είχα μόλις ζήσει μια προσομοίωση συναισθημάτων που είχα νιώσει πριν δύο χρόνια. Τότε που πίστευα ότι ο χωρισμός είναι θάνατος. Η Γ., που τότε στεκόταν πραγματικά δίπλα μου, με ξύπνησε το πρωί με ένα sms που έλεγε "μου ζήτησε να χωρίσουμε. Κλαίω συνέχεια". Σαφώς και δεν με ένοιαζε να κάνω κάτι glam το Σαββατόβραδο. Το έχω περάσει προ πολλού αυτό το στάδιο κι έτσι φύλαξα το βράδυ μου για εκείνη. Όχι από υποχρέωση επειδή με είχε φορτωθεί κάποτε, αλλά γιατί έτσι είναι οι φίλοι. Οι πραγματικοί φίλοι. Αυτοί που, σε όποια στιγμή και να τους πετύχεις, τα αφήνουν όλα πίσω κι έρχονται σε σένα. Ήξερα πως απόψε είχα μία και μόνη αποστολή. Να την ακούσω, γιατί εκείνη δεν θα μπορούσε να ακούσει ό,τι κι αν της έλεγα, είτε εγώ, είτε ο οποιοσδήποτε. Είναι αυτές οι στιγμές που δε θες να πιστέψεις ότι συμβαίνει σε εσένα. Που ο άνθρωπος που αγαπάς πιστεύεις ότι σε προδίδει και σε πουλάει. Που γίνεται ένας ξένος. Κι εσύ συνεχίζεις να ελπίζεις, να σκέφτεσαι πώς θα φέρεις τα πράγματα στην πρώτερη κατάσταση, πώς θα βγεις από το αδιέξοδο, τί θα γίνει αν αλλάξεις συμπεριφορά, κι αν προλαβαίνεις να διαφοροποιήσεις τη στάση σου. Κι όμως κατά βάθος ξέρεις ότι αυτό που πρέπει να σκεφτείς είναι πώς θα χωρίσεις και κινητά κι ακίνητα. Σπίτια, προικιά, δώρα και πάει λέγοντας. Επίσης σκέφτεσαι πώς θα είναι η ζωή χωρίς αυτόν. Δεν μπορείς να δεις ότι υπάρχει. Κι εγώ, κι όσοι ακόμα μπορούν να δουν την κατάστασή σου από απόσταση κατανοούν ότι αυτό που εσύ έλεγες σχέση είναι κάτι τελειωμένο. Γιατί όταν τα πράγματα φτάνουν στο αδιέξοδο, μόνο όπισθεν μπορείς να κάνεις. Όσο κι αν προσπαθήσεις να πας μπροστά, θα σε σταματήσει ο τοίχος που θα συναντήσεις. Όσο κι αν την στιγμή της κρίσης υποσχεθείς κι εσύ αλλά κι εκείνος/η ότι θα προσπαθήσετε, δε φεύγεις από το αδιέξοδο. Ειδικά όταν έχουν περάσει τα επτά χρόνια φαγούρα. Τώρα πια, αυτό που καταλαβαίνω κι αυτό που επιλέγω είναι να κλείνω την πόρτα σε οποιαδήποτε κατάσταση μοιάζει τόσο αδιέξοδη. Αυτό μπορεί πραγματικά να περισώσει τα κομμάτια σου. Κι όσο κι αν δεν μπορείς να δεις καθαρά την επόμενη μέρα, αυτό που πρέπει να ξέρεις είναι ότι χρειάζεται να μείνεις μόνος σου, να συνδιαλλαγείς με τον εαυτό σου, να κάνεις όσα εσένα σου αρέσουν και να μάθεις να ζεις με εσένα. Σίγουρα τον επόμενο άνθρωπο θα τον έχεις επιλέξει με περισσότερη συνείδηση. Ο χωρισμός τελικά δεν είναι ένας μικρός θάνατος. Είναι μια πόρτα που ανοίγει. Μια πόρτα που σε πηγαίνει κοντά στον εαυτό σου. Σε απαλλάσσει, σε απελευθερώνει, σε κινητοποιεί. Σε λυτρώνει (κι ας μην μπορείς να το δεις όταν συμβαίνει).

P.S. 1 Μη μασάς. Μη μασάω. Μη μασάμε.
P.S. 2 Όταν έρχεται η ώρα του αποχωρισμού, να φεύγεις, να φεύγω, να φεύγουμε με το κεφάλι ψηλά.
P.S. 3 Κάποια μέρα συναντάς έναν άνθρωπο, και μ΄αυτόν καταβάλεις όλο και λιγότερη προσπάθεια για να είσαι μαζί του. Μ' αυτόν τον άνθρωπο έχεις κοινούς στόχους. Μ' αυτόν και ζεις.
P.S. 4 Για το χωρισμό μπορούμε να μιλάμε ώρες. Ας μιλήσουμε όμως περισσότερες ώρες για τους εαυτούς μας και για τους ανθρώπους. Τους δικούς μας. Αυτούς που είναι πάντα δίπλα μας.

η σελίδα

Η πρώτη σελίδα του καινούριου του βιβλίου είναι λευκή. Την κοιτάζει. Ξανά και ξανά. Δεν ξέρει τί να γράψει. Έχει σημειώσει δεξιά κι αριστερά διάφορα θέματα, αλλά δεν ξέρει από πού και πώς να αρχίσει. Όλα του μοιάζουν διαφορετικά. Απαλλαγμένα. Φρέσκα. Σε μια πόλη που είναι παλιά. Είναι τόσο μεγάλα τα άλματα που έχει κάνει στη ζωή του που διαισθάνεται ότι πρέπει να φύγει. Να πάει κάπου που τα μεγέθη θα είναι πιο μεγάλα. Και ο κόσμος ώριμος. Σύγχρονος. Δημιουργικός. Θα τολμούσες, αναρωτιέται. Ναι, θα μπορούσα. Κυκλοφορεί στην πόλη. Το μάτι του πέφτει συνεχώς σε kitsch ταμπέλες. Κάποτε θέλαμε να γίνουμε Maiami, αλλά τελικά γίναμε immitation λουτρόπολη. Αυτό είναι τελικά η Αθήνα. Θα προτείνει στο Δήμαρχο να βάλει φοίνικες στο κέντρο της πόλης. Αυτό λείπει από τη Βασσιλίσης Σοφίας. Πρέπει να γίνει kitsh αυτή η μεγάλη λεωφόρος. Αλλιώς πώς θα ταιριάζει το συνολάκι σαγιονάρα-αμάνικο με τα κτίρια, σκέφτεται. Παρατηρεί και μέσα του υποφέρει. Όλοι του λένε πως η σκέψη και η νοοτροπία του είναι εντελώς ξένη. Το πνεύμα του έχει άλλες επιρροές. Και οι προθέσεις του είναι πάντα ξεκάθαρες. Κοιτάζει ξανά την λευκή σελίδα. Δεν θέλει να γράψει ακόμα μια γλυκανάλατη ιστορία. Αποφασίζει απλά να γράψει για την πρώτη του νίκη. Την πρώτη νίκη μιας καινούριας περιόδου. Για το αγόρι που, μετά από ενάμιση μήνα από τότε που μίλησαν λίγο περισσότερο, πέρασαν τρεισήμισι ώρες μαζί εκείνο το μεσημέρι και που στο τέλος το αγόρι του ζήτησε το τηλέφωνό του. Η συνέχεια άγνωστη, αλλά δεν τον απασχολούσε. Είχε πια ανέβει το σκαλοπάτι και απαλλαγμένος πια είχε γράψει ήδη την πρώτη σελίδα, εκείνο το μεσημέρι.

P.S. 1 O ελληνικός με άρωμα μαστίχα είναι μια πολύ ωραία πρώτη γεύση.
P.S. 2 Το ταξίδι με το αυτοκίνητο είναι μια πολύ ωραία πρώτη εικόνα.
P.S. 3 Η φυσικότητα των πραγμάτων είναι μια πολύ ωραία πρώτη αίσθηση.

τώρα πια

Σήμερα δε θέλω να γκρινιάξω για κάτι. Μήπως είμαι άρρωστος; Απορώ με τον εαυτό μου. Για πρώτη φορά, μετά από καιρό δεν έχω κάποιον να κράξω, ούτε κάποιον να με συγχύσει. Ακόμα και κάποια πράγματα που με ενοχλούν, τα βλέπω πια συγκαταβατικά. Και τους ανθρώπους με τα λάθη τους, τους κατανοώ. Ακόμα κι όταν με θυμώνουν, τους κατανοώ και προχωρώ. Αυτό το κατακτάς με το χρόνο και με τη δουλειά. Κι είναι ωραίο να σου αρέσεις. H Γ. μου είπε πριν λίγο ότι απορεί με την ανωτερότητά μου πια. Θα μπορούσα να ήμουν πιο πολύ. Αλλά κι αυτό θα συμβεί στο χρόνο του. Απορώ κι εγώ με μένα. Πόσο έχω αλλάξει. Πόσο καλύτερα είμαι έτσι. Πόσο μπροστά νιώθω από αυτό που βλέπω γύρω μου (Καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς έγινες έτσι. Δεν έχεις καμία σχέση μ' αυτό που ήσουν δύο χρόνια πριν. Έτσι έπρεπε να γίνω. Ώριμος, κι ας ακούγεται βαριά η λέξη). Αυτό που έχει σημασία τώρα πια είναι ότι εστιάζω στα δικά μου σχέδια, εστιάζω σε μένα. Και θέλω να δω τα σχέδια μου να πραγματοποιούνται. κι εμένα να προχωράω. Αυτό που έχει σημασία τώρα πια είναι ότι διακρίνω τι αρέσει σε μένα και πως θέλω να είμαι. Σημασία έχει ότι μ' αρέσει έτσι όπως ζω. Αυτά που ζω. Και οι έρωτες - συγγνώμη κιόλας- δεν είναι το α και το ω της ζωής μας. Η ζωή είναι ζωή. Και τώρα νιώθω συνειδητά έτοιμος να βγω (όχι ότι ήμουν έγκλειστος) έξω στο δρόμο, να χαμογελάσω και να ζήσω. Ωραία. Και ουσιαστικά. Τα σημαντικά και τα ασήμαντα της ζωής. Το παιχνίδι και την ομορφιά της. Να χορτάσω την ουσία της. Αυτή που εγώ ονομάζω ουσία.

P.S. 1 Αυτό το post γράφτηκε με background το Perduto, remixed από Inspiro (Έλληνας παρακαλώ). Αν δεν ακουστεί πολύ αυτό το καλοκαίρι στα νησιά, πάει να πει ότι είμαστε kitsch μέχρι εκεί που δεν παίρνει.
P.S. 2 Η αυτοπεποίθηση επανακτάται. Συμπέρανα ότι καμιά φορά, όταν οι άλλοι σου κόβουν τα φτερά, όσο κι αν αντιστέκεσαι αυτό περνάει στο υποσυνείδητό σου, και μετά άντε να βρεις τα ίσια σου. Ανακτάται όμως.
P.S. 3 Κι εκεί στους δρόμους που θα περπατώ, θα κοιτάζω γύρω μου και θα επιλέγω να ζω μόνο την ευτυχία.
P.S. 4 Kαι ξαφνικά θα πέσεις πάνω μου και θα περπατάμε μαζί άγνωστε.

ο κατάλογός μου

Χθες στην παραλία, κοιτάζοντας τον απέναντι λόφο με τα μικρά άσπρα σπίτια, όπου οι κάτοικοι της πόλης στεγάζουν τα όνειρα του σαββατοκύριακου, σκέφτηκα ότι υπάρχουν πράγματα που μ' αρέσουν. Με κάποια ασχολούμαι, με κάποια όχι. Αποφάσισα να τα βάλω σε έναν κατάλογο για να έχω να τα βλέπω και να θυμάμαι τα to do της ζωης μου. Μ' αρέσουν λοιπόν:

-τα εγκαταλελειμένα κτίρια.
-οι αδύνατοι άνθρωποι. Ενίοτε ξερακιανοί.
-ο ήλιος, η θάλασσα και τα αρμιρίκια.
-το Παρίσι, οι Κυκλάδες και οι Ινδίες.
-τα μεγάλα σπίτια με κήπο.
-οι βέσπες, ο παλιός σκαραβαίος και το νέο 500cc.
-η Cappellini, η Μoooi, η Magis, η Iittala και η Marimekko.
-τα στριφτά τσιγάρα.
-η 7up free.
-οι πράσινες σαλάτες και τα ντοματίνια.
-τα φρούτα του καλοκαιριού.
-η μαγειρική και η ζαχαροπλαστική.
-το sushi, τα noodles, το ψωμί naan και ο κυπριακός καφές.
-οι εναλλακτικές θεραπείες.
-το αφρόλουτρο Marseillais βανίλια.
-οι τέχνες.
-ο Margiela, ο Balenciaga, οι Girbaud και ο Bikkemberg.
-οι μεσημεριανές οινοποσίες τις Κυριακές με φίλους.
-οι έξυπνοι άνθρωποι.
-οι αγκαλιές-φωλιές.
-οι πολλοί έρωτες με τον ίδιο άνθρωπο.
-τα σπίτια με seaview στα νησιά.
-οι γονείς μου.
-τα μεγάλα ρολόγια.
-τα μαγιώ βερμούδα.
-το therapy (με την ίδια πάντα "Ψ"), το shopping therapy (στα ίδια καταστήματα) και το sex therapy (με τον ίδιο άνθρωπο).
-η αγάπη, ο έρωτας και ο ύπνος (ό,τι μου λείπει δηλαδή).
-τα έξυπνα t-shirts.
-οι κρυφοί φωτισμοί.
-τα γεμιστά, ο μακεδονικός χαλβάς, οι σούπες και τα φασολάκια.
-το συμιακό γαριδάκι, οι μαρίδες, τα καλαμαράκια και ό,τι υπάρχει στο βυθό.
-οι άνετοι καναπέδες.
-τα θερινά σινεμά.
-τα όνειρα που δεν κάνω.
-τα χρήματα (για να τα ξοδεύω χωρίς να σκέφτομαι).
-οι ζωές ανά δύο.
-τα αεροπλάνα.
-τα ταξίδια.
-οι συναυλίες.
-τα μεγάλα βότσαλα.
-τα μαύρα εσώρουχα.
-οι φιλοσοφικές συζητήσεις και οι ψυχολογικές αναλύσεις.

-...και χιλιάδες ακόμα πράγματα-καταστάσεις-σκέψεις-εικόνες. Να έρθουν όλες αυτό το καλοκαίρι. Καλές βόλτες. Δυνατές αγάπες. Πολλές αγκαλιές. Ένας άνθρωπος. Μια ζωή.