O νόμος του dating

Αν είσαι οκτώ κοίτα από επτά μέχρι εννιά. Αν είσαι πέντε κοίτα από τέσσερα μέχρι έξι, κι αν είσαι ένα, τότε μην κοιτάς καθόλου. Δεν ξέρω ποιανού ιδέα είναι αυτοί οι νόμοι, αλλά εμένα πάλι δεν μ' αρέσουν καθόλου. Δεν καταλαβαίνω γιατί βάζουμε σε καλούπια το που και το ποιους θα κοιτάμε. Πού πήγε ο αντικομφορσμισμός μας; Τον εκπαραθυρώσαμε μαζί με τα συναισθήματα, κι έτσι στο τέως αγαπημένο μου Γκάζι, από το οποίο πήρα προσφάτως διαζύγιο γιατί εκπορνεύτηκε με χιλιάδες άσχετους επισκέπτες από τα νότια και τα δυτικά προάστια, το μόνο που βλέπεις είναι παιδιά που ψάχνουν τον αντίστοιχο αριθμό τους. Παιδιά που κοιτάνε μόνο την εμφάνιση, την ετικέτα, το στήσιμο. Και για να γνωρίσεις κάποιον και να τα φτιάξεις μαζί του πρέπει να πληρείς τα κριτήρια. Ποιά κριτήρια; Τα παραθέτω όπως μου τα παρέθεσαν κι εμένα, ένα ωραίο αυγουστιάτικο βράδυ Σαββάτου. Πρέπει να είσαι όμορφος, να έχεις σπουδάσει σε κάτι αμερικανικό, να φοράς rolex, να μένεις στα βόρεια προάστια, να μην καταπιέζεις, να μην ζητάς από τη σχέση σου, να προσφέρεις ό,τι έχεις να προσφέρεις, να κάνεις τον άλλο να νιώθει ελεύθερος, και στο τέλος να τα έχεις με τον εαυτό σου.
Εγώ ξέρω ότι τις δύο φορές που βγήκα ραντεβού και κόντεψε να πετάξει το στομάχι μου από την αγωνία, ούτε τί φόραγε, ούτε πού σπούδασε, ούτε αν είχε κοινωνική καταξίωση με ένοιαζε. Το μόνο που ήθελα ήταν εκείνο το φιλί φτάνοντας στο αυτοκίνητο. Βγήκα κι άλλα ραντεβού που οι άλλοι θα περίμεναν φαντάζομαι το φιλί από εμένα, αλλά έτσι πάνε αυτά τα πράγματα. Δεν τα παραγγέλνεις, έρχονται από μόνα τους.
Κι όμως, αυτό το ωραίο αυγουστιάτικο Σαββατόβραδο, αφού κλήθηκα, έδωσα το παρόν, αλλά ένιωσα ότι ήμουν παραγγελία και μάλιστα λάθος. Κάτι της έλειπε. Διότι αντί για φιλί, στο τέλος πήρα ένα ωραιότατο ''βρώμικο'', αφού πρώτα άκουσα την ανάλυση για τους νόμους του dating. Κι αναρωτιόμουν, αφού τα καλύπτω τα κριτήρια γιατί δεν προχώρησε; Σίγουρα κάτι θα είπα που θα κατάλαβε το αριστερό μου παρελθόν και παρόν και γι αυτό κόπηκα. Δε βαριέσαι. Εγώ θέλω να σε δω και να με δεις μες τα μάτια και να μην μπορώ να ανάψω τσιγάρο από το τρέμουλο. Αλλιώς δουλειά δε γίνεται. Αλλιώς, δεν θα είναι έρωτας, θα είναι άσκηση άλγεβρας και τα έχω ξεχάσει.

ήτανε αέρας

Ξέρεις πώς είναι να ζεις με τον αέρα; Μαγικό θα μου πεις. Ο αέρας είναι ευεργετικός, αναζωογονητικός, ταιριάζει πολύ με το μαυρισμένο look του καλοκαιριού και με τη Χώρα της Μυκόνου. Αυτός ο αέρας είναι ο μόνος αέρας που θέλει κάθε άνθρωπος στη ζωή του, και καλά κάνει. Τι γίνεται όμως όταν σε φυσάει ο άλλος ο αέρας, o ζωδιακός; Εκεί σε παίρνει και σε σηκώνει. Το γεγονός ότι δε μπορείς να συνενοηθείς είναι απλά ένα πταίσμα. Και πώς να συνενοηθείς αφού δεν ξέρουν τι θέλουν, ή αυτό που θέλουν -λέγε με δέσμευση- το φοβούνται. Μόλις καταλάβουν ότι χάνουν τον έλεγχο του παιχνιδιού, το γυρίζουν όλο ανάποδα. Πολύ καλή τακτική για να αρχίσουν να παίζουν τα νεύρα σου και να αναρωτιέσαι ''να πετάξω παντόφλα ή κανένα αυγό;". Δεν μπορώ να πω πέρασα και καλές στιγμές τόσο με τον Ζυγό, όσο και με τον Υδροχόο. Έφτασα μέχρι τον ψυχίατρο, αλλά ευτυχώς γλύτωσα τη νοσηλεία τελευταία στιγμή, αφού κρίθηκα πολύ λογικός για τον εγκλεισμό. Εγώ πάλι ήθελα να με βάλουν μέσα, αφού με είχαν πείσει αμφότεροι ότι είμαι επικίνδυνος και άρρωστος. Οι γιατροί ωστόσο είχαν άλλη άποψη. Μου είπαν ότι πρέπει να κυκλοφορώ ελεύθερος γιατί τα αέρινα αυτά ζώδια έπρεπε να 'χουν κάποιον να ασχολούνται. Για τον εγωισμό τους πάλι, είμαι ευγνώμων. Μου έμαθαν ότι είμαι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου, που ζητάει συγγνώμη όταν κάνει λάθος κι είναι καλοπροαίρετος στην επίλυση των διαφορών. Όχι. Λάθος μου. Πήρα το μάθημα της αδιαλλαξίας και θα το εφαρμόσω από εδώ και πέρα. Υποχωρητικότητα. Η μαγική λέξη αν θέλεις να τους κρατήσεις. Μόνο που η μετάφρασή της για έναν Ζυγό ή έναν Υδροχόο είναι "αυτός αντέχει, χτύπα κι άλλο". Τα δικά τους θέλω είναι πάνω απ' όλα. Εγώ όμως δεν έπρεπε να θέλω τίποτα. Και κυρίως να μην ζητάω τίποτα. Αν τολμήσεις και ζητήσεις, εγώ σε προειδοποίησα, θα δεις πόσο γλυκά και τρυφερά θα κάνουν πράξη την επιθυμία σου. Θα σου πουν πολύ ανθρώπινα ότι τους πιέζεις και θέλουν χώρο και χρόνο. Voila. Και όταν τους τον δώσεις δεν τους αρέσει, γιατί σαφώς και δεν μπορούν να ζήσουν αν δεν ελέγχουν τη ζωή σου. Κι όχι τίποτε άλλο, έχουν το θράσος να στο λένε και κατάμουτρα. Κι αν τολμήσεις και διαμαρτυρηθείς, σε χωρίζουν. Όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους. Ο αέρας βλέπεις στροβιλίζεται. Κι είναι τόσο ωραίο αυτό, που και μετά το χωρισμό θέλουν να σε έχουν εκεί. Γιατί τότε θυμούνται πόσο καλός και εξαιρετικός είσαι και δεν θέλουν να σε χάσουν. Παράνοια. ''Τότε γιατί με χώρισες;'' "Εγώ σε χώρισα; Εσύ έφυγες με τη συμπεριφορά σου."
"Ναι βρε! Αφού τόσο καιρό όταν ήθελες να μου πεις σ' αγαπώ μου έλεγες να φύγω. Έφυγα κι εγώ."

P.S. 1 Γι' αυτό το post ευθύνεται μια φίλη, μου έδωσε την ιδέα γιατί είναι ομοιοπαθής.
P.S. 2 Για περισσότερες ζωδιακές προβλέψεις άκου το τραγούδι της Ανδριάννας Μπάμπαλη "Τ' αστέρια προειδοποιούν".
P.S. 3 Το post αυτό έχει τελείως χαλαρή διάθεση και δε σημαίνει ότι όλα τα Ζώδια του Αέρα μπαίνουν στο ίδιο σακούλι. Απλά το συζητάμε... όπως κάνουμε στις παρέες για να περάσει η ώρα.

30's something

Τελικά αποφάσισα ότι είναι ωραίο να περνάς την κρίση των 30, αφού πρώτα συνειδητοποίησα πόσο όμορφο σε κάνει αυτή η ηλικία. Μόνο που εγώ δεν το είχα σκεφτεί έτσι μέχρι τώρα.
Απόψε, συνάντησα ένα 26χρονο παιδί. Από εκείνα που φοράνε ότι βρουν στη ντουλάπα τους, βάφουν ότι χρώμα τους έρθει τα μαλλιά τους, δεν είναι καθόλου comme il faut, πηγαίνουν στο Galaxy bar με την ίδια ευκολία που πηγαίνουν σε deca μέρη στα προάστια, κάνουν διακοπές στην Ικαρία, δεν τρελαίνονται στα γυμναστήρια και χαμογελούν συνέχεια χωρίς να λένε καμένα αστεία. Ένα Bombay tonic πιο κάτω κι εγώ αναρωτιόμουν πως είναι να είσαι 26. Το ξέχασα, αφού μάλλον το έζησα αλλιώς. Άλλη γενιά σου λέει. Άλλα ήθη και έθιμα. Άλλος κώδικας επικοινωνίας. Κι όμως μ΄αυτά τα παιδιά μπορείς να ανακαλύψεις ξανά τον εαυτό σου. Μπορείς να δεις καλύτερα ότι άλλα ήθελες κι άλλα κάνεις. Να καταλάβεις ότι αυτά που ονειρευόσουν πρέπει να τα διεκδικήσεις και κυρίως να αναθεωρήσεις σχέσεις και καταστάσεις που μέχρι τώρα σου φαίνονταν τεράστιες. Αυτό που μετράει, αφού πια πάτησες τα 30, είναι το γεγονός ότι νιώθεις δυνατός.
Οδηγώντας μόνος μετά από ένα "εγώ χάρηκα, ελπίζω να σε ξαναδώ...Θα σε ξαναδώ" που άκουσα να μου λένε, κατάλαβα πως ό,τι με λύγισε μέχρι τώρα μάλλον δεν με λύγισε. Ήταν μια χαζή σκέψη. Μια χαζή ανασφάλεια. Ένας χαζός φόβος. Ένιωσα να το έχω, να μπορώ. Γιατί στα 30 και κάτι μαθαίνω τί πρέπει να αποφεύγω, τί μου αρέσει, τί θέλω και ότι αυτό που θέλω μπορώ να το πετύχω. Κι είναι μοναδικό να είσαι 30 και κάτι. Δεν θα ξανάρθει. Γι' αυτό σκέφτηκα ότι από εδώ και στο εξής κάθε κίνηση πρέπει να είναι συνειδητή. Μέχρι τώρα άφηνα τα πράγματα να κυλούν, τώρα θα τα κυλάω εγώ. Όπως θέλω εγώ. Όχι όπως θέλησαν κάποιοι άλλοι. Γι' αυτό πιστεύω πια ότι είναι πολύ ωραίο που περνάω την κρίση των 30. Καιρός να βγω πάλι έξω. Να κοιτάξω γύρω μου και να κλείσω το μάτι στον εαυτό μου. Του το χρωστάω. Του το χρωστάς.

P.S. 1 Μόλις βγήκα από το αυτοκίνητο, ένας τριαντάρης έκανε βόλτα με το σκύλο του. Με κοίταξε, του χαμογέλασα, κι αν και δεν γύρισε πίσω να κοιτάξει, σκέφτηκα να του μιλήσω και να του πω ότι η εικόνα του είναι εξαιρετική γιατί έχει τη σωστή ηλικία.
P.S. 2 Κι ό,τι μέχρι τώρα ανέβαλα ή δεν έκανα ήρθε η ώρα να το κάνω. Κι ας μοιάζει σαν επιστροφή στην εφηβεία στους απ' έξω, από μέσα θα είναι οι λογαριασμοί που κλείνουν για να μπορώ να περάσω στην επόμενη πίστα.

όχι άλλα κλισέ

Πόσα κλισέ έχουμε πει και πόσα έχουμε ακούσει; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ αποφάσισα ότι έχω ακούσει πολλά και σίγουρα έχω πει άλλα τόσα, παρότι προσπάθησα να τα αποφύγω. Τουλάχιστον απέφυγα τα πιο ανούσια. Δεν είπα ποτέ "σε βλέπω σαν αδερφό μου" (ευχαριστώ πολύ δε θα πάρω), "θέλω να μείνουμε φίλοι γιατί είσαι η σταθερά στη ζωή μου" (στη δική μου πάλι όχι), "με παρεξήγησες" (μα πως να μη σε παρεξηγήσω...με έδειχνες σα θήραμα στους φίλους σου, αλλά ό,τι συνέβη μεταξύ μας ήταν εντελώς φιλικό;), "σ΄αγαπάω" (μα εσύ δεν αγαπάς τον εαυτό σου, εμένα από πού κι ως πού;), "είμαι πολύ τυχερός που σε συνάντησα" (εγώ πάλι παίζεται...τώρα πια καθόλου), "είσαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου" (σε μένα μιλάς;)...Υπάρχουν επίσης και τα πιο ανώδυνα. "Θα σε πάρω τηλέφωνο εγώ μετά" (ακόμα περιμένω, ή τουλάχιστον περίμενα), "καλό υπόλοιπο καλοκαίρι" (σε δέκα μέρες sms: πού είσαι, που χάθηκες; κάτι έχασα.Δε μου ευχήθηκες ένα ωραιότατο βαρύγδουπο καλό καλοκαίρι; τώρα γιατί επανεμφανίζεσαι;), "τί αποφάσεις πήρες;" (hey, μα έχουμε χωρίσει ή πάλι το παρεξήγησα;), "είμαι ερωτευμένος μαζί σου, δεν το βλέπεις στις πράξεις μου;'' (μάλλον όχι, με τύφλωσε ο έρωτάς σου).
Έχω την αίσθηση ότι η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη από κλισέ. Δε θέλω να ξαναπώ "χαίρω πολύ" όταν γνωρίζω κάποιον άνθρωπο, γιατί πολύ απλά μπορεί να μην έχω χαρεί. Δε θέλω να μου αφιερώσουν ξανά τραγούδι για έρωτες και άλλα κουραφέξαλα, γιατί πολύ απλά δεν θα το ακούσω. Δεν θέλω να μου ξαναπουν "τι ωραία μέρα σήμερα", γιατί θα μου την χαλάσουν. Ούτε "πώς πήγε η δουλειά". Δουλειά είναι και πηγαίνει. Όταν θέλω εγώ, θα σου πω. Και τέλος, που δεν τελειώνουν τα κλισέ, "τι καλά που με περιποιείσαι". Μη μου το πεις, γιατί ή θα βάλω λάθος ρούχα στο πλυντήριο και θα το μετανιώσεις, ή θα σου απαντήσω με κλισέ τύπου "τι καλά που σε περιποιούμαι", και θα σου κακοφανεί. Κι αυτό πάλι παίζεται αν θα το καταλάβεις.
Σίγουρα σου έχει συμβεί να νιώθεις ότι ξυπνάς, ότι ωριμάζεις, ότι αλλάζεις, ότι προχωράς - μη σου πω τρέχεις, κι ότι οι κοινωνικά απαίδευτοι, όπως λέει και η Urban Tulip, πρέπει να μένουν μακριά, κι ακόμα πιο μακριά...

P.S. 1 Συμπληρώστε τη λίστα με τα κλισέ. Είναι μανία.
P.S. 2 Να θυμηθώ την επόμενη φορά να βγάλω τη λίστα και να στα πω όλα μαζί, για να μη χάνουμε χρόνο. Στο fast forward.

αλλιώτικη μέρα, καλό ξαφνικό

Οι διακοπές συνεχίζονται. Μ' αρέσει που ξεκλέβω χρόνο και παίζω με το laptop μου. Ξύπνησα νωρίς σήμερα, έκανα καφέ, η Σ. βγήκε έξω και μείναμε με τη Ρ. στο σπίτι. Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι. Ένα υπέροχο πλάσμα ξεπροβάλλει μπροστά μας. Από εκείνα που ονειρεύεσαι να είναι δικά σου. Κρατάει δύο νεογέννητα γατάκια και μας λέει ότι μένει δίπλα, έμαθε ότι έχουμε θέμα με τα απροστάτευτα ζώα και μας ζήτησε επειδή ο ίδιος δεν μπορεί να τα φροντίσει να αναλάβουμε εμείς. Ωραία στιγμή. Η πόρτα άνοιξε διάπλατα και το πλάσμα προσγειώθηκε στον καναπέ. Πολύ διακριτικά πέρασε από ανάκριση. Τί δουλειά κάνει; Πόσο καιρό μένει εδώ; Πόσο χρονών είναι; Αν ζει μόνος; Εκεί πάθαμε ήττα, γιατί μένει με τη φίλη του, η οποία είναι αλλεργική. Και μετά το ''σοκ'' -αστειεύομαι- αποφασίσαμε ότι αυτό το πλάσμα είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα παιδιά της πόλης. Και ότι η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις. Γιατί τελικά το να ανοίγεις την πόρτα σε ωραίους ανθρώπους γαληνεύει το μέσα σου.

P.S. 1 Μια φίλη είπε ότι έρχεται η επιθυμία. Πλησιάζει.
P.S. 2 Είδες; Aυτό το κείμενο είχε άλλους ήρωες. Και δεν το πάλεψα καθόλου...

μόνο μια φορά

Στο ραδιόφωνο παίζει και ξαναπαίζει αυτό το τραγούδι. Κι ύστερα κανόνισα και δε σου τηλεφώνησα ούτε μια φορά... Σήμερα, δεν ξέρω αλλά με ενοχλεί να νιώθω ότι είμαι κομμάτι αυτού του στίχου. Αλλά δεν είμαι μόνο εγώ, είσαι κι εσύ. Γράφω τόσο καιρό για σένα, κείμενα που δεν διαβάζεις, κάνω εκπομπές που δεν ακούς. Κι όμως θέλω τόσο να σου μιλήσω, θέλω τόσο να με κοιτάξεις μες τα μάτια. Κι από την άλλη πρέπει να φανώ δυνατός. Κλείσαμε κάθε δίαυλο επικοινωνίας, σε μια προσπάθεια να σωθούμε. Γίνεται; Δεν γίνεται. Και από τι να σωθούμε; Από το πάθος; Το φοβήθηκες. Το παραέκανα. Κι όταν πας να επιστρέψεις πάλι κάτι πάει λάθος. Πας ν' ανοίξεις τον δίαυλο και τον κλείνεις. Η απόσταση με βοήθησε να δω τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Να καταλάβω πόση δύναμη έχω μέσα μου. Να συνειδητοποιήσω πια πράγματα θέλω και πια δε θέλω στη ζωή. Κι αυτό που θέλω είναι μια αλλαγή. Να γυρίσω τη σελίδα. Και θα το κάνω. Mid year resolutions σε εφαρμογή. Κι όποιος θέλει ακολουθεί.

P.S. 1 Θα έχω ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Η πόρτα θα είναι πάντα ανοιχτή. Το αυτοκίνητό μου θα είναι πάντα ξεσκέπαστο. Να κυκλοφορεί αέρας. Άλλος αέρας. Καθαρός.
P.S. 2 H Σ. μου είπε ότι είναι η κρίση των τριάντα. Μα τα έχω περάσει...Μ' αρέσει όμως αυτό το ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Είναι η δική μου σειρά να επιλέξω φίλους, δουλειά, σπίτι, χώρα. Ναι και χώρα. Ποιός σου είπε ότι θα μείνω στη χαβούζα με τους psycho;
P.S. 3 Θέλω το επόμενο κείμενο στο blog να είναι αλλιώς. Οι ήρωες να είναι άλλοι. Εγωιστικό; Μπορεί. Η σελίδα βλέπεις γυρίζει...

το cheese cake είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο

Αυτή είναι η ατάκα των φετινών διακοπών. Άλλωστε πριν μερικούς μήνες όλα ξεκίνησαν από ένα cheese cake. Έτσι σε έριξα, κι έτσι με έριξες. Επειδή με έβαλες να σου φτιάξω το γλυκό μου, μετά από πολύ καιρό που απείχα από την κουζίνα. Μαγείρεψα μετά από μήνες για κάποιον, και αυτό ήταν very romantic για μένα. Σε αυτές τις διακοπές όμως έφτιαξα cheese cake για τους φίλους μου και όλοι μαζί συμφωνήσαμε πίνοντας Κτήμα Θέμα ότι το cheese cake είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο. Λίγες ημέρες αργότερα, σου το σέρβιρα κι εσένα παγωμένο αλλά μάλλον δεν το κατάλαβες. Είναι δύσκολο να με πιάσεις ξανά. Έχασες επαφή εμμένοντας στο αλάνθαστο που σε χαρακτηρίζει. Είναι απίστευτο με πόση ευκολία επανήλθες να ρωτήσεις τί κάνω. Είναι όμως ακόμα πιο απίστευτο να με ακούς αλλιώς. Να σου εξηγώ πως όποια λάθη κι αν έκανα δε θέλω άλλο πια. Αρκετές συγγνώμες είπα, αρκετή άρνηση έλαβα, αρκετή κακία. Τώρα ξαπλώνω και νιώθω ανακούφιση. Και οι διακοπές συνεχίζονται. Και δεν θα ξαναφτιάξω cheese cake σε σένα, μόνο στους φίλους. Σε αυτούς που από την αρχή μέχρι το τέλος είναι εκεί. Όχι σε αυτούς που τον εγωισμό τους, οτι κάποιος άνθρωπος βγαίνει από τη ζωή τους, το ονομάζουν τάχα μου φιλία για να έχουν να λένε και να εμφανίζονται. Όπως εσύ, όπως πολλοί άλλοι. Αυτή τη νίκη την χρωστούσα σε μένα. Κι αν σου φανεί πολύ κρύο το cheese cake, καιρός να αναρωτηθείς μήπως κάνεις κάτι λάθος;

P.S. 1 Δεν θέλω να σε εκδικηθώ, αλλά θέλω μια τελεία για να αρχίσει η επόμενη πρόταση.
P.S. 2 Παρέα...για εσάς το cheese cake θα είναι πάντα δροσερό και ελαφρύ. Urban Tulip σ' ευχαριστώ πολύ. Για τη φιλία. Την κανονική, όχι την virtual.

ο εφιάλτης

Είναι η δεύτερη φορά που βλέπω τον ίδιο εφιάλτη... Άμα σου λέω εφιάλτης, εφιάλτης. Αμάν πια. Ούτε στον ύπνο μου δε μ' αφήνουν σε ησυχία. Μα γιατί; Είναι απλό, είναι αυτό που έλεγε η Μαλβίνα. Όσο θα είσαι μέσα στο μυαλό μου, δεν θα μπορείς να ησυχάσεις. Δεν θα μπορείς να προχωρήσεις. Και το πιστεύω αυτό. Άσε που είμαι κι εγώ μέσα στο μυαλό σου, γι' αυτό δεν ησυχάζω. Και μεταξύ μας δε θέλω να βγω, για λίγο ακόμα. Ξέρω πως τις επόμενες δεκαπέντε ημέρες δεν θα μου μιλήσεις. Δεν θα πάρεις καν. Ξέρω ότι περιμένεις να με ακούσεις στο ραδιόφωνο, να βεβαιωθείς ότι γύρισα πίσω, για να εμφανιστείς. Γιατί θα εμφανιστείς, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Ευτυχώς πήρα το εισιτήριο μου, αύριο πετάω μακριά. Πηγαίνω στο καταφύγιο μου. Μη σου φαίνεται περίεργο αλλά υπάρχει ένας τόπος που τον γνώρισα πριν μερικά χρόνια και για μένα λειτουργεί σαν καταφύγιο. Είναι ένας τόπος με απίστευτη ενέργεια. Με ανθρώπους φιλικούς. Με θάλασσα, και βουνά. Ένα χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο. Άσε που το πένθος αρχίζει σιγά σιγά και φεύγει. Και μ' αρέσει. Κάθε ημέρα και λίγο καλύτερα.
Χθες βράδυ συζήταγα μ' έναν φίλο για τα ζευγάρια γύρω μας. Δεν βλέπω και κανένα ευτυχισμένο. Έχω αρχίσει κι εκτιμώ τώρα πια, σιγά σιγά βέβαια, την ελευθερία μου. Εσείς;

όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα part II

Και τελικά δε θα λάβω αυτό το γράμμα. Αργά το απόγευμα μου έγραψες e-mail που μου έλεγες ότι δε θα στείλεις αυτό το γράμμα και μου ευχήθηκες καλό καλοκαίρι. (Α, παρεμπιπτόντως ευχαριστώ.) Αυτό ήταν. Έπαθα παράκρουση. Και δε νομίζω πια ότι αρμενίζω στραβά, μάλλον στραβός είναι ο γυαλός. Δε σε ενόχλησα εδώ και μέρες, έχω βρει διέξοδο στο bloggακι μου, δεν απάντησα στο mail σου της Δευτέρας, παίζω μόνο τραγούδια που μάλλον δεν ακούς, και που εκφράζουν αυτά που νιώθω. Αλλά κατά τα άλλα σιωπώ. Γιατί δε μ' αφήνεις; Δε με νοιάζει η ρεβάνς. Με νοιάζει ότι δεν σε καταλαβαίνω πια. Ό,τι κάνω το βρίσκεις λάθος. Αλλά είναι πολύ πιο ενδιαφέρον το γεγονός ότι ακόμα θυμώνεις μαζί μου. Εγώ έπαψα να θυμώνω μαζί σου. Εσύ που δεν με θες πια γιατί θυμώνεις; Όσο κι αν προσπάθησα να φερθώ με λογική, όσο κι αν προσπάθησα να σου δείξω τι νιώθω για σένα, όσο συναίσθημα κι αν έβαλα, δεν κατάφερα τίποτα. Θέλεις τον απόλυτο έλεγχο ενός ανθρώπου, που θα στον έδινε, αν τον ζήταγες με άλλο τρόπο. Τώρα όμως με έφερες απέναντί σου, και δε θα σου πάω κόντρα, δεεν βρίσκω νόημα. Απλά θα σου δώσω το χρόνο με την ελπίδα ότι ίσως καταλάβεις. Εδώ ταιριάζει, για να γελάσουμε και λίγο, το άσμα του Γ. Π. ''...καιρός να κάνω κάτι πια σωστό, να γράψω ένα γράμμα και σε μένα...''. Λοιπόν διάβασε πάλι το γράμμα που μου έγραψες. Αυτή είναι η απάντησή μου στο γράμμα που θα μου έστελνες. Κι όταν ξεφοβηθείς, έλα να μου εξηγήσεις, καλό καλοκαίρι.

P.S. 1. Ουφ... τα είπα. Τώρα πάω να βάλω πλυντήριο, να σιδερώσω διότι μεθαύριο πετάω. Να μην ξεχάσω Θαλασσίτη που μου παρήγγειλαν και να αλλάξω το μήνυμα στον τηλεφωνητή. Κλειστό λόγω διακοπών. Θα επιστρέψω.... άγνωστον. Μήπως και να μην επιστρέψω.
P.S. 2. Ας μου πει κάποιος ... μόνο εγώ περνάω αυτή την παράκρουση;

όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα

Σήμερα μόλις σηκώθηκα κοίταξα τις τριανταφυλλιές μου. Χθες τις αγόρασα και όπως είπε η Β. είναι το σύμβολο της νέας αρχής. Έχουν κι αγκάθια για να τσιμπάνε λίγο τους ανεπιθύμητους. Ωραία κόκκινα τριανταφυλλάκια. Τα κοιτώ και προσπαθώ να φτιάξω διάθεση. Δεν παίζει... Πως να παίξει, αφού είμαι πραγματικά σε φάση αφασίας. Δεν με νοιάζει τίποτα, δε θέλω τίποτα. Μόνο να πάω δίπλα στη θάλασσα να διαβάζω και να πίνω και να σου γράφω. Είναι από εκείνες τις ημέρες που θέλω να γίνω ένας άλλος. Ένας σκληρός άνθρωπος που θα κλείνει πόρτες, θα ζει σε μια άλλη πόλη με άλλους ανθρώπους, και δεν θα απορροφά τους κραδασμούς του περιβάλλοντος. Κι έτσι όπως σε σκέφτομαι, εσύ μου στέλνεις ένα e-mail αν θέλω να λάβω το γράμμα σου. Κανονικά δεν θέλω. Δεν θέλω τίποτα ξανά από εσένα, μέχρι να έρθεις να με δεις στα μάτια και να μου πεις όλες τις αλήθειες που μου έκρυψες. Αλλά από την άλλη, ξέρω ότι δε θα το κάνεις. Να παίξω το παιχνίδι σου; Όχι ακριβώς. Δεν ξέρω αν θα το διαβάσω αυτό το γράμμα. Φαντάζομαι θα προλάβω να φύγω για διακοπές, οπότε θα το βρω όταν γυρίσω. Ελπίζω να προλάβω να φύγω, μη μου χαλάσεις κι αυτό το ταξίδι. Άλλωστε αυτό το καλοκαίρι ανήκει σε σένα. Το προηγούμενο το χάλασε άλλος. Άραγε το επόμενο;

P.S. Το επόμενο θα το χαλάσω μόνος μου για να τριτώσει το κακό και να ησυχάσουμε. Αστειεύομαι, μέχρι το επόμενο θα έχω μπει στη γυάλα μου...και θα είναι και αλεξίσφαιρη. Να μάθεις.

να με προσέχεις γιατί έχω πέσει χαμηλά

Σήμερα ξύπνησα κάπως... Χθες βράδυ ήμουν με φίλους. Δεν κάναμε κάτι σπουδαίο. Γυρίζοντας σπίτι, στην τηλεόραση πέτυχα το φιλμ ''Στην πρώτη γραμμή''. Ο ήρωας της ταινίας βρίσκεται κάποια στιγμή εγκλωβισμένος και δεν μπορεί να αποδράσει με τίποτα. Εκεί κατάλαβα ότι μάλλον ζω ακρβώς το ίδιο πράγμα. Εγκλωβισμένος σε μία κατάσταση. Δεν ξέρω αν σου έχει τύχει και σένα. Σίγουρα θα το έχεις νιώσει. Αλλά δεν μπορώ να κάνω ούτε μπρος, ούτε πίσω. Εγκλωβισμένος που δε μπορώ να σε δω, εγκλωβισμένος που δε μπορώ να προχωρήσω χωρίς εσένα. Ούτε μαζί σου είμαι, αλλά ούτε και μαζί μου είμαι. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Αναρωτιέμαι και δεν βρίσκω λύση. Απλά περιμένω μήπως τηλεφωνήσεις, μήπως εμφανιστείς. Στο ραδιόφωνο παίζει το ''Να με προσέχεις γιατί έχω πέσει χαμηλά''. Και θέλω τόσο πολύ να στο πω, αλλά δεν σου αρέσει αυτό το τραγούδι. Και δε θέλω να ξέρεις ότι έχω πέσει χαμηλά. Και μου λείπεις. Και σε σκέφτομαι. Και δεν θέλω να ξυπνάω και να σε σκέφτομαι. Αλλά δε γίνεται κι αλλιώς. Έτσι είμαι. Έτσι είναι...

P.S. Αύριο θα προσπαθήσω να ξυπνήσω χωρίς να σε σκέφτομαι. Θα σκέφτομαι τον καινούριο καναπέ που θα πάρω. Θα είναι λευκός και μεγάλος. Για να χωρά εμένα και τα όνειρά μου.

κρουαζιέρα δεν θα με πάω

Πού ζω, πού ζεις, που ζει; Πού ζούμε. Ξέρει κανείς να μου πει; Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να με ενημερώσουν οι φίλοι στο γραφείο ήταν γι' αυτό το φοβερό έγκλημα στη Σαντορίνη. Και το άλλο στη Μύκονο Το απέδωσαν μάλιστα στις εκλείψεις και τις πανσελήνους -έτσι μου είπαν, έτσι σου λέω. Κατάλαβα όμως ότι δεν πάμε καθόλου καλά. Έχουμε πάρει την κάτω βόλτα όλοι μαζί. Δεν είναι δυνατόν να φεύγουν από τη ζωή με αυτό τον τρόπο άνθρωποι. Γυρίζοντας σπίτι, είπα να κάνω κάτι που είχα χρόνια να κάνω. Να δω τα δελτία ειδήσεων. Ξέρω ακούγεται μαζοχιστικό αλλά εδώ και ένα χρόνο είχα να δω ειδήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος. Κατάλαβα λοιπόν, ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε φοβερό αδιέξοδο. Όχι ότι δεν το ήξερα, αφού καθημερινά γίνομαι μάρτυρας ακατανόητων συμπεριφορών. Κι εσύ επίσης φαντάζομαι. Δεν ξέρω τί θα μπορούσαμε να κάνουμε. Μάλλον να μάθουμε τα παιδιά μας να αγαπούν, αφού πρώτα τα αγαπήσουμε. Με αφορμή έναν άνθρωπο που βγήκε από τη ζωή μου εντελώς ξαφνικά, και χωρίς δικαιολογία (θα στα πω μια άλλη φορά) σκέφτηκα ότι όλα αυτά που βιώνουμε είναι συμπεριφορές που αναπαραγάγουμε από την οικογένεια μας. Και αυτός ο άνθρωπος δεν ήξερε τι σημαίνει αγάπη και τη φοβήθηκε. Γι' αυτό ας προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας και μετά να αγαπήσουμε τα παιδιά μας. Μόνο έτσι, όταν μεγαλώσουν θα μπορούν να ισορροπούν. Θα μπορούν να σκέφτονται και να επιδιώκουν υγιείς καταστάσεις.

Υ.Γ. Θα κάνω πολύ καιρό να ανοίξω ξανά την τηλεόραση. Πήρα μεγάλη δόση σήμερα.

μην κάνεις το λάθος

Δευτέρα σήμερα, κι έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην κάνει το λάθος. Βγήκα στους άδειους δρόμους της Αθήνας. Μοναξιά; Ίσως. Δεν με νοιάζει. Είμαι πάλι λυπημένος αλλά αυτή τη φορά ξέρω πως θα περάσει. Το έχω πάρει απόφαση. Δεν θα σου κάνω το χατήρι. Το mail που μόλις έστειλες το πέταξα στον κάδο ανακύκλωσης. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αποφάσισα πως πρέπει να βγάλω κάποιον άνθρωπο από το μυαλό μου. Μου είναι απίστευτα δύσκολο, αλλά δεν έχω επιλογή. Πάντα πίστευα ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κύκλος που κάποια στιγμή κλείνει. Όμως η Β. είχε δίκιο. Είναι μάταιο να προσπαθείς να κλείσεις τον κύκλο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Γιατί πολύ απλά ... ό,τι κι αν κάνεις δεν θα κλείσει. Όχι μόνο γιατί δεν είναι η ώρα του, αλλά γιατί δεν έχει τέλος. Απλά συνεχίζεις νιώθοντας ότι κουβαλάς μια εκρεμμότητα. Δεν ξέρω αν σου έχει τύχει κι εσένα να το νιώσεις αυτό... Ξαναθυμάμαι πως δεν πρέπει να κάνω το λάθος. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, και σκέφτομαι την επόμενη εβδομάδα. Στο σπίτι δίπλα στη θάλασσα, με κρασί και γκουρμεδιές και παρέα.

back to Athens

Αυτή τη φορά το πήρα απόφαση. Αλλάζω προορισμό, λειτουργία, τρόπο, αντιμετώπιση. Μία βδομάδα εκτός συνόρων, κι άλλη μία βδομάδα εκτός του δικού σου κόσμου και κατάλαβα ότι η επαφή των ανθρώπων είναι τόσο ψεύτικη σ' αυτή την πόλη. Απόψε γύρισα πίσω με βαριά καρδιά. Θέλω να ξαναφύγω δοκιμάζοντας αλλού το παιχνίδι. Ήρθε η ώρα για το ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών που χρόνια απέφευγα. Είναι δύσκολο να μην απαντάς σε τηλεφωνήματα, να μη διαβάζεις μηνύματα, να επιστρέφεις πίσω γράμματα...να αδειάζεις τη ντουλάπα, να κρύβεις φωτογραφίες, να διαγράφεις αναμνήσεις, αλλά υπάρχει κάποια στιγμή που δε γίνεται να το αποφύγεις. Θες - δε θες, θα το ζήσεις κι αυτό. Θα σκληρύνεις, θα επιβιώσεις. Μόνο έτσι θα επιβιώσεις. Αν πετάξεις τα παλιά όνειρα, τους παλιούς ανθρώπους, τις παλιές συνήθειες. Από το ταξίδι που τώρα αρχίζει κράταω τη φράση της Ρ. ότι έχουμε παρέα, κι η παρέα αυτή είναι ο εαυτός μας. Κανείς άλλος. Εσύ ήσουν. Δεν είσαι πια. Γιατί το φοβήθηκες κι εγώ άλλαξα. Καλημερα, καλή εβδομάδα.