30.1.09

απογοήτευση και απελπισία


Το πώς και το γιατί αυτού του κειμένου μην το ψάξεις. Είναι κάποια συναισθήματα που νιώθω και πρέπει να βγάλω από πάνω μου. Νιώθω απογοήτευση. Από τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους. Μεγάλη. Αυτή την απογοήτευση που δεν την παίρνει τίποτα πίσω. Όλοι μου μοιάζουν ίδιοι, εγκλωβισμένοι σε κάποια ψέματα που τους διευκολύνουν να ζουν την μιζέρια, επειδή την άλλη όψη την φοβούνται. Γεμάτοι κλισέ και φόβους. Λένε μεγάλα λόγια μέχρι να σε ρίξουν, και μετά σε ξεχνάνε. Κάνουν δηλώσεις, αλλά το μπαλάκι το πετάνε πάντα στον άλλο. Κι όταν κάνουν λάθη κοιτάνε πως θα ρίξουν το φταίξιμο αλλού. Τάχα εσύ φταις που τους δημιουργείς ενοχές. Νιώθω απελπισία. Γιατί προσπαθώ μάταια. Γιατί κανείς δεν θα με καταλάβει. Γιατί κάνω λάθη. Δεν είμαι αλάνθαστος με βάση τους άλλους κι αυτό δεν μου συγχωρείτε. Γιατί τα λάθη τα δικά μου είναι αδικαιολόγητα γι' αυτούς. Εγώ πάλι ένα λάθος δε μου δικαιολογώ. Που ασχολούμαι ακόμα μαζί τους, πιστεύοντας ότι κάπου εκεί ανάμεσα σ' αυτούς ζει το άλλο μου μισό. Ε λοιπόν δεν έχω άλλο μισό. Δεν έχω, ούτε θα έχω. Και τί έγινε; Είμαι μόνος. Και τί έγινε; Θα ζήσω κι έτσι. Αφού αλλιώς δε γίνεται. Θέλω να γράψω τόσα πολλά, κι όμως τα λίγα μου βγαίνουν. Θέλω να κλάψω πολύ και να έρθει η λύτρωση. Αλλά η λύτρωση που εγώ περίμενα δεν υπάρχει. Γι' αυτό κλαίω κι ας μη λυτρωθώ ποτέ. Σε λίγο θα πάψω να κλαίω και θα κρατήσω φυλαχτό τα ιδανικά μου και τις επιθυμίες μου. Και τα συναισθήματά μου θα τα δώσω στα παιδιά χωρίς γονείς.

PS. 1 Συγγνώμη για το drama αλλά κάπου έπρεπε να ξεσπάσω.
P.S. 2 Γιατί είναι τόσο δύσκολο δύο άνθρωποι να αφήσουν τα πράγματα να κυλήσουν και πρέπει να τα υπονομεύουν διαρκώς;

6 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Αυτή τη θεωρία με το άλλο μισό μερικές φορές με φέρνει σε δύσκολη θέση να την απορρίψω..
Το άλλο μισό που να ταιριάζει τέλεια δεν γίνεται.. ίσως κάτι που θα ταιριάζει όσο το δυνατόν πιο πολύ..
Και θα το βρεις βρε αγόρι μου, μην κλαις ε; Ήθελες να ξεθυμάνεις και το έκανες, μετά θα είσαι καλύτερα και θα τα σκεφτείς αλλιώς.. πιο επιοικώς..

apparos είπε...

Μεγάλο αγόρι, εδώ είμαστε να σε ακούμε! Συγγνώμη νομίζω δεν χρειάζεται να ζητάς! Βγάλε από μέσα σου ότι θες!

Υ.Γ.2 Ίσως οι ανασφάλειες; Ίσως να τρομάζει η ιδέα της ολοκλήρωσης, της δέσμευσης;

Αξίζει να το κυνηγάμε, έτσι θέλω να πιστεύω.

Κώστας είπε...

Άνθρωποι είμαστε..

Σημασία έχει να προσπαθούμε.. Τέλεια συμπεριφορά δε θα πετύχει ποτέ κανείς. Αν όμως ενδιαφέρεται για τα αισθήματα των άλλων θα προσπαθεί να είναι σωστός μαζί τους.

Και πολλοί εκεί έξω είναι σε καλό δρόμο, πίστεψε με!

όχι και τίποτα είπε...

Μου είπε κάποτε ένας φίλος (από Ισπανία μεριά): οι σχέσεις παλιά ήταν σαν δύο μισά πορτοκάλια που ενώνονταν και έκαναν ένα ολόκληρο. Οι σχέσεις τώρα είναι δύο πορτοκάλια στην ίδια σακούλα. Κάνεις δεν ξέρει για πόσο θα παραμείνουν μαζί. Το άλλο μισό το ονειρευόμαστε αλλά μάλλον δεν υπάρχει. Έχω πάψει πάντως να κατηγορώ τη συμπεριφορά των άλλων. Προτιμώ να κοιτάζω τον εαυτό μου και αυτούς που νομίζω ότι αξίζουν. Όσο για έσενα... μην κλαίς. Για όλους υπάρχει ένα 'νησί'. -)

~~~...~~~ είπε...

den yparxei allo miso , monoi poreymoste kai mesa sti sxesi .

KS είπε...

Ωχ.. να εισαι καλα... με εκανες και εκλαψα...