9.5.09

το σενάριο δεν έγινε ταινία

Ξεκίνησα αμέριμνος τη μέρα μου. Αψήφησα τον ανάδρομο Ερμή και την πανσέληνο στο Σκορπιό και βγήκα στους δρόμους της πόλης. Δεν το ήξερα κιόλας. Αν το ήξερα θα κλεινόμουν μια και καλή μέσα. Ωραία μέρα. Έτσι πίστευα μέχρι τις 7.30 που χωρίς να το πολυσκεφτώ, με λίγο θράσος, πολύ αγωνία και ένα χαμόγελο τεράστιο, βρίσκομαι έξω από το κατάστημά του. Άδειο. Μέχρι να κατέβω από τη vespa έχει γεμίσει. Είναι και μια σταλιά. Ξαφνιάζεται. Δεν με περίμενε. Λίγο νωρίτερα η αγαπημένη μου φίλη Λ. μου έχει πει ότι αν κάτι το θέλεις πολύ πρέπει να το παλεύεις. Έτοιμος λοιπόν να το παλέψω. Αλλά η στιγμή αλλάζει τα δεδομένα. Εξυπηρετεί τον κόσμο. Με ρωτάει αν είμαι καλά και τί κάνω στο κέντρο. Του απαντώ ότι μόλις τέλειωσα μία συνέντευξη και κάποιες άλλες δουλειές. Λέω ότι πέρναγα και είπα να ρωτήσω μήπως είχα ξεχάσει εκεί το μπουφάν μου. Κάνει ένα αστείο του τύπου "άδειο ή γεμάτο;". Και συνεχίζει να μπαίνει κόσμος. Νιώθω ότι είμαι στο γυμνάσιο. Δε βλέπω και καμία ιδιαίτερη αντίδραση. Μου σχολιάζει μια έκθεση, την οποία του είπα ότι είδα. Εκείνος δηλαδή, μου σχολίασε ότι είδε πολύ κόσμο χθες βράδυ στα εγκαίνια, έξω από την γκαλερί, γυρίζοντας σπίτι του. Κι ενώ κάνω ένα βήμα προς την έξοδο, συνειδητοποιώ ότι δε μου λέει ένα μη φεύγεις. Η αλήθεια είναι πως ήταν κάπως. Πριν προλάβω να ντραπώ πολύ, έχω πει ένα θα τα πούμε κι έχω εξαφανιστεί. Κράτησα μια αίσθηση. Τον ένιωσα απόμακρο. Κι αυτό ήταν αρκετό. Μου αρέσει πολύ. Είναι ιδιαίτερος άνθρωπος. Αλλά για καλή μου τύχη δεν άνοιξα τα χαρτιά μου. Κι επίσης δεν ρεζιλεύτηκα πολύ. Το σχέδιο λοιπόν δεν προέκυψε. Το αισιόδοξο σενάριο θα μου έλεγε η Ν. είναι ότι θα λέει από μέσα του "τον έχασα, έκανα βλακεία". Το απαισιόδοξο σενάριο που βάζω με το νου μου είναι πως η προηγούμενη κουβέντα ήταν πολύ ωραία, αλλά ήταν εκείνης της στιγμής και μόνο, κι ότι με τον τρόπο του μου έδωσε το μήνυμα σήμερα. Ό,τι κι αν έχει συμβεί, μάλλον δε θα το μάθω. Τουλάχιστον τώρα μπορώ να ξαναπάω σαν πελάτης στο κατάστημά του (σε κανένα μήνα αν μου έρθει η διάθεση) και τουλάχιστον τώρα αν έχει καταλάβει κι ενδιαφέρεται είναι στο χέρι του. Μου έμεινε η ντροπή και μια στεναχώρια. Κι ένα δάκρυ προσπαθεί από τις 8 το βράδυ να κυλήσει αλλά δε βγαίνει. Επαναλαμβάνω και απόψε στον εαυτό μου, πως αν είναι να γνωριστούμε, θα γίνει. Αυτή είναι μια απλή άποψη που όμως είναι αποδεδειγμένα ορθή. Κι όσο κι αν μπήκα στο trip να σκέφτομαι λόγους και αφορμές για να εμφανιστώ ξανά, αυτό είναι virtual τελικά. Η ζωή μόνο ξέρει την πραγματικότητα.

P.S. 1 Πρώτη φορά μίλησα σε κάποιον φίλο για μια συμπεριφορά του που με ενόχλησε. Και ήταν ανακουφιστικό. Κι ενώ μου έμοιαζε βουνό, τα κατάφερα.
P.S. 2 Και γύρισα σε όσα έχουν ασφάλεια για μένα. Στους φίλους και στις παρέες. Και στον εαυτό μου. Καλά να πάθω που θέλω και φλερτ.
P.S. 3 Και κινητοποιήθηκα απίστευτα για να πετύχω τους στόχους μου. Πήγα ήδη στο γυμναστήριο και τη Δευτέρα ξεκινάω personal training, κι έχω επίσης κάποια rendez-vous μέσα στην επόμενη εβδομάδα για να προχωρήσω κάποια όνειρα επαγγελματικά. Και συνεχίζω να σκέφτομαι τί θα κάνει εμένα ευτυχισμένο. Ξέρω ότι μπορώ να πετύχω πολλά πράγματα και να καταπιαστώ με διαφορετικά πράγματα. Όμως ψάχνω να βρω τί θα με κάνει ευτυχισμένο αυτή τη στιγμή της ζωής μου.
P.S. 4 Παρατήρησα πως βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους στα bar. Το 10% υποτίθεται ότι είμαστε. Πού είναι οι υπόλοιποι; Μόνο τόσο λίγοι είμαστε;

9 σχόλια:

~~~...~~~ είπε...

νομιζω οτι πιεζεσαι απο μονος σου , κανε πραγματα χαλαρωσε μην εισαι στο κοκκινο συνεχεια , δεν κανει καλο , φιλια καλη σου μερα

One of the people είπε...

Γιατί το λες αυτό; Απλά μου άρεσε. Έτυχε. Δε βγήκε. Η ζωή τρέχει, και θέλω να την χορτάσω. Ό,τι είναι ζωή.

~~~...~~~ είπε...

το λεω οχι μονο για το συγκεκριμενο ποστ , αλλα σχεδον απο τα περισσοτερα που διαβαζω βγαινει μια πιεση , σαν να πιεζεις μονο σου τον εαυτο σου να κανεις πραγματα να προλαβεις ...leave easy

Jenna Maroney είπε...

Oh my darling, you 'll be fine!
From personal experience, I have to say that the tear that was there, was only because you didn't have it your way, nothing more noble and superior, AND that's fine!
You will wake up one day and laugh at the situation! One can't have true, strong feelings for someone so quickly! Tu es seulement capricieux!
Also, people in therapy, again from personal experience, are best to be single during the process.
Therapy transforms us and, as you have said, you are moving forward from others in your own different pace. Your best companion is your new self! For a little longer anyway!...

Salonika3 είπε...

Mπραβο καλο μου, εκανες την κινηση σου τωρα ειναι στο χερι του ακριβως!!Ελπιζω να σου πανε ολα μα ολα καλα!!Αντε να δω τι θα κανω εγω με τον σερβιτορο:(
Αρχισες και γυμναστηριο!!ΜΜ ετσι σφιχτο σε θελω:P
Φιλακια παρα πολλα!!!

apparos είπε...

Γιατί να ντραπείς και γιατί να ρεζιλευτείς;! Όπως σου βγήκε! Ότι προέκυψε/προκύψει!

One of the people είπε...

Appare, δικιο εχεις.

Salonica3, να βρεις θαρρος και να προχωρησεις.

Jenna, c' est vrai, je suis capricieux de temps en temps. Όσο για το therapy, καλά τα λες, αλλά πόση μοναξιά ακόμα;

turigr είπε...

Μήπως είσαι λίγο αυστηρός και βιάζεσαι να προδικάσεις τα πράγματα. Μπορεί να ήταν πιεσμένος από τη δουλειά (λες άλλωστε ότι ήταν γεμάτο το μαγαζί και συνέχιζε να μπαίνει κόσμος). Μπορεί να τον απασχολούσε κάτι σοβαρό. Αν σου αρέσει πραγματικά θα πρέπει να ξαναπροσπαθήσεις. Αν θυμάμαι από προηγούμενη ανάρτησή σου, εκείνος ήταν που πρότεινε να πάτε για καφέ. Νομίζω ότι δεν θα έχανες αν τώρα έκανες εσύ την επόμενη κίνηση.

One of the people είπε...

turigr προσπαθησα να κανω την επομενη κινηση, αλλα δεν μου βγηκε οπως το περιμενα. θα προσπαθησω αλλη μια ακομα σε ανυποπτο χρονο...