friends' stories

Απόψε έκανα κάτι διαφορετικό. Έβαλα φόρμες και πετάχτηκα μέχρι το αεροδρόμιο να περιμαζέψω δύο φίλες που ερχόντουσαν από το off broadway Munich. Δε θα σας πω για τις εντυπώσεις τους, για τη νοοτροπία των Γερμανών και για την ποιότητα της ζωής. Αυτά είναι γνωστά. Τί τα θες, ο τρόπος που λειτουργούμε εμείς εδώ είναι εντελώς απαράδεκτος. Και έχουμε μάθει να οχυρονόμαστε πίσω από το sun, sea and greek lover. Βαριέμαι και μόνο που το σκέφτομαι. Πόσο χαζοί είμαστε που κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας; Για παράδειγμα, χθες μία κοπέλα, γύρω στα 30, πέταξε μπροστά μου, στη μέση του δρόμου, το σακουλάκι από αυτό που έτρωγε, ενώ ο κάδος ήταν στα 50 εκατοστά από εκείνη. Ντράπηκα να της μιλήσω, γιατί μάλλον θα το έκανα άκομψα -το πρωί δεν είναι η ώρα μου- αλλά την επόμενη φορά θα το κάνω. Τέλος πάντων, αφού αναλύσαμε το θέμα του ταξιδιού, τους Έλληνες gay, πώς θα προχωρήσω με το νέο μου "κόλλημα"-άκρη δε βγάλαμε-, την κρίση, το shopping και άλλα τέτοια φτάσαμε και στις φιλίες. Μου λένε τα κορίτσια ότι το τηλέφωνό τους, όλες αυτές τις ημέρες, δε χτύπησε. Τους λέω πως κάποιος που θεωρείς φίλο σου, μπορεί να φερθεί ακαταλαβίστικα. Μιλάμε λοιπόν για τα βιώματα των τελευταίων ημερών. Δεν γκρινιάζουμε, ούτε παραπονούμεθα κύριε Δικαστά. Απλά καταγράφουμε. Είμαστε ακόμα στην αρχή. Και παρότι η κουβέντα δεν κατέληξε κάπου, στην επιστροφή για το σπίτι σκέφτομαι ότι μήπως πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για τη φιλία; Να την επαναπροσδιορίσουμε; Γιατί έχω την αίσθηση ότι ο όρος έχει πλέον αλλάξει. Όποτε σε έχω ανάγκη εμφανίζομαι, σε πρήζω και στο τέλος σε προσβάλω κιόλας με άνεση γιατί δεν είσαι φίλος, οπότε μπορώ να στο λέω και κατάμουτρα και να μη το παρεξηγείς. Συγγνώμη; Άλλο ήξερα ότι είναι η φιλία. Κι αυτό το άλλο προσπαθώ να υπερασπιστώ στη ζωή μου. Έχω σκεφτεί πολυ αυτές τις μέρες τί είναι τελικά η φιλία. Μπορεί με κάποιους ανθρώπους στη ζωή μας να μην συναντιόμαστε συχνά, αλλά να είμαστε φίλοι και με κάποιους άλλους να μιλάμε κάθε μέρα και κάποια στιγμή να καταλαβαίνουμε ότι είμαστε ξένοι. Ξέρεις, η φιλία είναι η ουσία της ζωής. Αλλά κι αυτό το χάσαμε. Στον κάδο με τα απωλεσθέντα της διεφθαρμένης υποκουλτούρας που μας ποτίσανε έπεσε και η φιλία. Την επόμενη φορά που θα επιστρέφουμε οι τρεις μας, να δεις ... κανείς δεν θα έρθει να μας περιμαζέψει από το αεροδρόμιο.

P.S. 1 Thanks για το rainbow γαϊτανάκι. Θα βρει τη θέση του στο summer in the city version του σπιτιού.
P.S. 2 Κάτι λάθος κάνουμε όσοι ζούμε σ΄αυτή την γραφική γωνιά του πλανήτη. Μήπως να το πάρουμε αλλιώς γιατί όπως το πάμε θα σκοντάψουμε;

το δώρο

Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι που αγαπήσαμε ή αγαπάμε ακόμα, μας απογοητεύουν. Όχι, δε θέλω ανταλλάγματα για να κάνω ένα δώρο. Αυτό πηγάζει αυθόρμητα από μια βαθιά επιθυμία μου να κάνω τους ανθρώπους να αισθάνονται confortable. Και με κάνει κι εμένα χαρούμενο. Αλλά αυτές τις μέρες έχω στα χέρια μου ένα δώρο από τη Νέα Υόρκη που παρήγγειλα ειδικά, και τώρα δεν ξέρω αν θέλω να το δώσω. Γιατί πολύ απλά απογοητεύτηκα. Όχι από τα λόγια, αυτά δεν τα πιστεύω εύκολα, αλλά από τις πράξεις. Στη δική μου κοσμοθεωρία, πρέπει να το δώσω, αλλά στην πραγματικότητα ο κοινός νους λέει πως δεν αξίζει. Γι' αυτό λέω να το ανοίξω, να το φορέσω και να νιώσω λίγο new yorker in the city. Είπαμε όχι ανταλλάγματα, αλλά πάντα υπάρχουν όρια. Πολύ μπλέξιμο.

P.S. 1 Λες να κάνω κακό στο κάρμα μου αν το κρατήσω;
P.S. 2 Έχω αρχίσει και με λατρεύω που πια τα προβλήματα που με απασχολούν είναι τόσο ρηχά, αναφορικά με τις σχέσεις των ανθρώπων. Zuper σου λέω. Κάντο κι εσύ. Μπορείς.
P.S. 3 Δεν είναι και πολύ χριστιανικό αυτό το post ε;

σινερομάντζα

Κάποτε, οι γονείς μου αποφάσισαν ότι έπρεπε να αλλάξω σχολείο. Να πάω σε ένα καλύτερο. Για να γίνω μεγάλος και τρανός. Να γίνω πολιτικός ή διπλωμάτης. Αυτό ονειρευόντουσαν. Ποτέ δεν κατάφερα να εγκλιματιστώ πραγματικά στη λογική των σχολείων που πέρασα, ούτε και με τους συμμαθητές μου κατάφερα να αναπτύξω ιδιαίτερες σχέσεις. Βλέπεις, ένιωθα ότι για κάποιο λόγο ήμουν τόσο διαφορετικός για να μπορέσω να ενταχθώ στα πλαίσια που ορίζει ένας χώρος όπου το μικρό ψάρι πάει με τα νερά του μεγάλου. Εκεί όμως, σ' αυτό το τελευταίο σχολείο γνώρισα τη Δ.. Μπορώ να σου πω ότι την ερωτεύτηκα κιόλας. Τώρα μου φαίνεται αδιανόητο. Τότε συνέβη. Μαζί πήγαμε τις πρώτες διακοπές μετά το σχολείο στη Σαντορίνη. Μαζί παρηγορούσαμε την Κ. για τους αποτυχημένους κατά φαντασίαν έρωτές της. Σε εκείνη είπα πρώτα ότι είμαι gay. Κι εκείνη τότε δε πίστεψε αυτό που ζούσα. Φέτος, κατάλαβε ότι δεν ήταν της φαντασίας μου. Σ' εκείνη μόνο έλεγα για τον Η. και ότι ακολούθησε. Μαζί της ανακάλυψα κάποιες πτυχές αυτού του κόσμου. Μαζί ξαναπήγαμε στη Σαντορίνη και μου είπε "μα πως τον αντέχεις; ". Σε εκείνη έτρεχα για χρόνια όταν δυσκόλευαν τα πράγματα. Μαζί τρέχαμε στην Ελευθερία όταν τραγουδούσε το "Μένω εκτός". Εκείνη μου έλειπε περισσότερο όταν ήμουν στη Γαλλία. Εκείνη στο party που έκανε μετά το σχολείο έβαλε την πρώτη μου εκπομπή στο ραδιόφωνο να την ακούσουν όλοι. Τόσα πολλά μας ένωσαν. Και κάποια στιγμή η Δ. ερωτεύτηκε σφόδρα. Βρήκε και μια πολύ καλή δουλειά που της κλέβει πολύ από τον εν δυνάμει ελεύθερο της χρόνο. Πάνε πέντε ή έξι χρόνια από τότε που δε βρισκόμαστε συχνά, δε μιλάμε στο τηλέφωνο πολύ συχνά. Μένουμε και μακριά. Έχω να την δω ένα χρόνο ή τουλάχιστον αυτή τη συνάντηση θυμάμαι. Η Δ. είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου. Την αγαπώ σαν αδερφή μου και το ξέρει. Και δε χρειάζεται κάποιος λόγος για να αγαπάς κάποιον άνθρωπο που μεγαλώνεις μαζί του. Απλά τον αγαπάς. θα ήθελα να γινόμασταν πάλι μικροί, τότε που σχεδιάζαμε τις καλοκαιρινές εξορμήσεις και ακούγαμε αυτό το δίσκο του Γιάννη Παλαμίδα, τα "Σινερομάντζα". Εκείνη μου έγραψε τότε σε μια κασέτα αυτό το δίσκο και έτσι τον έλιωσα, κι έτσι είναι ο πιο δικός μου δίσκος, που δεν παίζω στο ραδιόφωνο γιατί είναι σαν κομμάτι μου. Τελευταία, ξέρω πως ήταν κάπως μπλεγμένη, έχει κι αυτό το κακό που δεν σου λέει, αν δεν το έχει ήδη κάνει πράξη αυτό που σκέφτεται. Απόψε λοιπόν που γύρισα σπίτι, έβαλα πάλι αυτό το δίσκο του Γιάννη, κι αποφάσισα να γράψω αυτό το post για να της πω ότι μου λείπει. Η Δ. μου λείπει πραγματικά.

P.S.1 Αύριο πρωί θα είναι το πρώτο τηλεφώνημα, αν το σηκώσει γιατί τρελαίνεται στη δουλειά.
P.S.2 Να κάτσουμε μια μέρα να ακούσουμε ξανά τα Σινερομάντζα μαζί.
P.S. 3 Κι ένα ευχαριστώ για όλα όσα ...

το δικό μου σακίδιο

Γυρίζοντας πολύ σ' αυτή την πόλη, που πολύ καιρό τώρα θέλω να κράξω, γιατί είναι βρώμικη, απομονομένη και ασχημούλα, και γιατί κανείς δεν φλερτάρει -ένα post που θέλω επίσης καιρό να καταθέσω- αντιλήφθηκα ότι θα μπορούσα να είμαι ένα εντελώς χύμα τυπάκι, χωρίς καταναγκασμούς, ψυχαναγκασμούς και σχετικές καταπιεσμένες λογικές που μου δημιούργησαν όσοι πέρασαν από τη ζωή μου. Όχι γιατί δεν είμαι ισχυρή προσωπικότητα, αλλά γιατί τους αγάπησα πραγματικά και δεν ήθελα να τους χαλάσω χατήρι, να μην τους χαλάσω την εικόνα που ήθελαν να βλέπουν. Αυτό σχετίζεται με την ανασφάλεια που πίστευα ότι είχα. Ήταν μια απίθανη δικαιολογία για μένα, για να μπορώ να στέκομαι σε σχέσεις που ήταν ξωφλημένες από την αρχή. Μην την ακούς λοιπόν την ανασφάλεια, κατασκεύασμα δικό σου είναι. Αυτό θέλω να λέω πια στον εαυτό του καθένα μας. Και γιατί έμενα σε σχέσεις ξωφλημένες; Μα γιατί μ' αρέσει αυτή η διαδικασία του να χτίζεις μια ζωη μαζί με κάποιον. Τώρα λοιπόν που πέρασαν οι εννέα μήνες -σαν εγκυμοσύνη ακούγεται- που είμαι τελείως μόνος και κάπως τα βρήκα με τον εαυτό μου, είπα να γράψω γι' αυτά που είμαι. Εντάξει αγαπημένη μου "Ψ" έχω στόχους και θέματα να λύσω, αλλά σιγά σιγά. Δεν μας πήραν και τα χρόνια ντε. Αυτό που είμαι, αυτό που βρήκα ότι είμαι αυτό το διάστημα, κι αυτό που έγινα είναι ένα alternative 30's something τρελαμένο δημιουργικό παιδί. Με την καλή την έννοια πάντα. Θέλω να ζήσω όλες τις πλευρές της ζωής. Να την προλάβω. Να την γνωρίσω καλά. Να ξέρω όσα περισσότερα γίνεται γι' αυτήν. Γι' αυτό λέω σε όλα "μέσα". Κι επειδή αυτοί που λένε ότι μια εικόνα μπορεί να πει χίλιες λέξεις κάτι ξέρουν, θέλω να σας ξεναγήσω στο δικό μου κόσμο.

P.S.1 All star, κατάλοιπο από το γυμνάσιο. Είναι μια φιλοσοφία της γενιάς μου και μ' αρέσει που διαδίδεται ξανά. Λες να δούμε και τις polo τσάντες ξανά;

P.S. 2 Το βιβλίο της παλιάς μου ζωής. Το βιβλίο του πάθους. Θα ξανάρθει;

P.S. 3 Ο δίσκος που άφησε τα δικά του σημάδια. Πάντα σε πικάπ.
P.S. 4 Μ' αρέσει να ζητάω strawberry daquiri. Είναι μη αναμενόμενο.

P.S. 5 Πάντα ήταν το θέμα μου τα αρώματα. Τώρα τελευταία το παραέκανα. Αλλά δεν μπορούσα να μην το πάρω κι αυτό.

P.S. 6 Είναι από εκείνα τα μικρά μυστικά, που συνειδητοποιείς ότι τα ξέρουν πολλοί. Δεν τα αποχωρίζομαι αυτά τα t-shirts.
P.S. 7 Είναι το νέο μου πάθος. Τώρα το τραγουδάω και το εννοώ. Πήρα κόκκινα γυαλιά... Εννοείται ότι έμαθα να μπαζοβγάζω τους φακούς επαφής στο δευτερόλεπτο.
P.S. 8 Η φίλη μου η Ν. που μου ρίχνει καμιά δεκαριά χρονάκια μου είπε βγες στους δρόμους και άλλαξε διαδρομές. Αυτό κάνω.

P.S. 9 Ο αγαπημένος μου street artist. Επιτέλους πρόσφατα απέκτησα ένα έργο του. Μη φανταστείς, από αυτά που έχει στο concept του νέου Metropolis. Αλλά είναι αυτή η street culture.

...

P.S. 10 Κάπως έτσι είμαι εγώ. Και μ' αρέσει. Και το έχω. Τα λέμε στους δρόμους της πόλης. (Αχ και να ερχόταν ένας έρωτας αυτή την άνοιξη...)

ρίξε ιδέες

Νομίζω πως έφτασε η ώρα μου. Νομίζω πως θα μπορούσα να τον ερωτευτώ παράφορα. Νομίζω πως μ' αρέσει πολύ. Τον ντρέπομαι λίγο. Μόλις σήμερα έμαθα ότι είναι συνομήλικος μου και χάρηκα. Μόλις σήμερα μου εντυπώθηκε το όνομά του στη μνήμη μου, και μου αποκάλυψε που μένει. Είναι αυτό που θες να αρχίζεις να φωνάζεις μέσα στη Σκουφά. Να χοροπηδάς, κι ας ξέρεις πως μπορεί να μην έχεις καμία τύχη. Η ιστορία πηγαίνει 2 μήνες και βάλε πίσω, όταν βρέθηκα κοντά στο μαγαζί του, ένα avant-garde μικρό μαγαζί με ιδιαίτερο concept στο κέντρο. Ήθελα καιρό να πάω, αλλά δεν είχε τύχει να κατηφορίσω τόσο χαμηλά, σε ώρες καταστημάτων. Με άλλους δύο φίλους κάναμε στάση για να ψωνίσω. Και ψώνισα. Και μαζί πήρα και την πληροφορία πως αυτός που έχει το μαγαζί μου είναι πολύ συμπαθής. Ένα μήνα αργότερα περνώντας με τη vespa από μπροστά, και καθώς ήταν εύκολο να σταματήσω, ξαναψώνισα. Είχα ήδη γράψει κάτι σ' ένα άρθρο μου για το μαγαζί, και λίγο πριν τον επισκεφθώ, μια φίλη του το είχε αποκαλύψει. Πιάσαμε κουβέντα, ζήτησα κι άλλο υλικό για μια μεγαλύτερη δημοσίευση, με παρέπεμψε στο συνεταίρο του (άραγε είναι ζευγάρι;) και έφυγα. Ξέχασα για να σου πω την αλήθεια και το όνομά του, ξέχασα και τη δημοσίευση αλλά σήμερα που βρήκα χρόνο για κάποιες δικές μου δουλειές στο κέντρο, το πρωινό του Σαββάτου είναι η ιερή στιγμή του χαοτικού shopping, πέρασα μια βόλτα να δω τί καινούριο είχε το αγαπημένο μου καταστηματάκι. Βρήκα κάτι και αφού πλήρωσα (μου έγινε και έκπτωση σιωπηλά) και χαιρέτησα άκουσα να μου λέει "τώρα πηγαίνεις σπίτι για ξεκούραση;". "Ναι", απάντησα και θυμήθηκα ότι μου αρέσει και τον είχα ξεχάσει. "Πώς και έμεινες στην Αθήνα το τριήμερο;". "Βασικά ήταν να πάω στη Τζια να δω ένα σπίτι που θέλω να αγοράσω αλλά δεν το κανόνισα κι έτσι έμεινα εδώ". "Μα, αυτό είναι δέσμευση..." κι έτσι ξεκίνησε η κουβέντα. Φυσικά βέβαια δεν σταμάτησε να μπαίνει κόσμος. Κι εμείς ξεκλέβαμε χρόνο και μιλούσαμε. Και μ' άρεσε που έχει μια ηρεμία και είναι τόσο low profile. Και είπα να φύγω και μου είπε μείνε λίγο ακόμα και συνειδητοποίησα πως είχε περάσει μία ώρα κι εμείς ήμασταν σε διαδικασία γνωριμίας κι ενός υπολανθάνοντος φλερτ. Και με πείραζε. Και είχε και μια γλυκιά αμηχανία. Ένας άνθρωπος που τον ρωτάς "α, ναι; τί αυτοκίνητο πήρες;" και σου απαντά "είναι μεγάλο, έχει και πίσω καθίσματα" δε μπορεί παρά να είναι ο άνθρωπος που θέλεις. Τόσο ήρεμα αλλού, που θέλεις να ανοίξει την αγκαλιά του να κρυφτείς. Να φτιάξεις τη φωλιά σου εκει. Μα, είναι gay; Κι αν είναι, θα είναι με τον συνεταίρο του. Αναβοσβήνουν στο μυαλό μου οι κίνδυνοι. Είναι να μην σου αναβοσβήνουν τα επικίνδυνη στροφή στα αριστερά; Κι έρχεται ένας φίλος να με πάρει για φαγητό και νιώθω ότι εκεί που θα έβρισκα ένα τρόπο να του δώσω το τηλέφωνό μου, αφού μου είπε ότι η επικοινωνία λείπει από αυτή την πόλη, νιώθω ότι ζω τη μεγαλύτερη χαλάστρα της ζωής μου. Ίσως κάτι να με φύλαξε; Ίσως να μην είναι ακόμα η στιγμή για ένα so romantic story; Στην πόρτα, με ξεπροβοδίζει, με χαιρετά κοιτώντας με στα μάτια. Νομίζω ότι το βλέμμα μου, εκείνη τη στιγμή, του έλεγε όσα δε μπορούσα να του πω, και αφού με ευχαρίστησε για την παρέα, μου είπε "να ξανάρθεις, να πιούμε καφέ". Τί να κάνω; Δεν θέλω να τον ξεχάσω πάλι. Θέλω να προσπαθήσω. Και να φάω τα μούτρα μου, μ' αρέσει. Μ' αρέσει αυτό το παιδί. Είναι τόσο αλλού και τόσο ετερώνυμος, που τον θέλω. Και μ' έκανε να νιώθω σα να είμαι στο γυμνάσιο και δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Αλήθεια πώς; Ρίξε ιδέες.

P.S. 1 Μη μου πείτε για Facebook και λοιπά site, δεν τον βρήκα.
P.S. 2 Όλο αυτό το διάστημα που δεν έγραψα στο blog, ωρίμαζα. Μη γελάς.
P.S. 3 Ένας ωραίος έρωτας. Μακάρι να είναι αυτό.
P.S. 4 Πάντως οι άνθρωποι δεν πάμε καλά. Σας το λέω. Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Πολλά αψυχολόγητα. Πολλά pasa-tiempo ρε φίλε.