το παράλογο ή αλλιώς η επικοινωνία μέρος 2ο

Οι ημέρες του ήταν γεμάτες. Μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές, κι ένα διήμερο που είχε μεσολαβήσει στο νησί, εδώ και τρεις μήνες εργαζόταν πολύ. Κι ήθελε κι άλλο. Είχε βάλει σκοπό να πετύχει, όχι από ματαιοδοξία, αλλά από μια βαθιά ανάγκη του να κλείσει το κενό που είχε νιώσει όταν έμεινε παντελώς μόνος. Εκείνο το βράδυ είχε συναντήσει μια φίλη και αποτιμούσαν μια ατυχία που είχαν σε ένα deal που έχασαν με πολλά λεφτά. Δεν είχαν στεναχωρεθεί, απλά είχαν κάπως αηδιάσει με το ελληνικό "ταμπεραμέντο". Στο αυτοκίνητο, που δε χρησιμοποιούσε πια λόγω της νέας του μηχανής, βρήκε ευκαιρία να ακούσει κάποια από τα cd που του στέλνουν οι εταιρίες και τόσο καιρό δεν είχε καν ανοίξει. Εκεί ανακάλυψε και το Missing you του Monsieur Minimal. Χάρηκε. Χαμογέλασε και σκέφτηκε ξαφνικά Λονδίνο. Είχε αρκετά χρόνια να πάει, παρότι ο Ν. τον είχε καλέσει πολλές φορές. Ανοίγοντας το laptop για να γράψει ένα άρθρο για το επόμενο τεύχος, ξεκινάει η επικοινωνία του. Έχει ήδη περάσει μία εβδομάδα. Μια πολύ ουσιαστική επαφή μ' έναν άνθρωπο που δεν έχει συναντήσει. Σκέφτεται πως θα ήθελε να μπορεί να τον ερωτευτεί. Ξέρει γιατί δεν πρέπει. Ξέρει όμως ότι είναι και αγύριστο κεφάλι, οπότε αν του καρφωθεί μια σκέψη, τότε δεν τον σταματά τίποτα. Αναρωτιέται αν όλο αυτό θα βγει σε καλό. Και σε κακό να είναι δεν τον πειράζει καθόλου. Είναι αποφασισμένος να ζήσει, έστω κι έτσι, την επικοινωνία. Το πιο δυσεύρετο αγαθό, του ήρθε απλόχερα μέσα από το διαδίκτυο. Και η απόσταση; Εκμηδενίζεται. Άλλωστε πια έχει αλλάξει θέση για τις σχέσεις. Ελευθερία. Η μαγική λέξη. Ποτέ ξανά αποκλεισμοί. Τους έζησε, κάποτε τους χόρτασε, τους μίσησε κιόλας γιατί του κόστισαν. Κι αν είναι virtual; Και τί έγινε; Πόσο virtual μπορεί να είναι, σκέφτεται και προχωράει. Θα μπορούσε να είναι και η αρχή για το σενάριο του. Και φτιάχνει εικόνες. Τις μοιράζεται κιόλας. Και του λέει ωραίες λέξεις. Και καταφέρνει να επικοινωνήσει. Κι όπως και να χει μερικές στιγμές μοιράζεται ανέλπιστα όσα θέλει με τον άλλο άνθρωπο, που τον ανακάλυψε και του τάραξε τα νερά της θεωρίας του περί διαδικτύου. Ίσως. Μπορεί. Ποιός ξέρει. Θα δείξει. Γιατί όχι. Συμβαίνει σπάνια. Ζήσε το.

P.S. 1 Επόμενος σταθμός στο Ελ. Βενιζέλος. Αναχωρήσεις ή αφίξεις. Κανείς δεν ξέρει.
P.S. 2 Επόμενη σκέψη. Μαζί στην Tate.
P.S. 3 Επόμενο όνειρο. Μαζί στο Shakespeare Bookstore στο Παρίσι.

P.S. 4 Επόμενος τερματικός Σύνταγμα. Μαζί στο καφέ του Ελευθερουδάκη, με πολλά βιβλία πάνω στο τραπέζι.

η επικοινωνία

Είναι ιδιότυπη. Δύσκολη. Όμορφη. Σημαντική. Ανθρώπινη. Η επικοινωνία είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Είναι αυτό που ζητάς από τις σχέσεις σου με τους ανθρώπους και αυτό που προσφέρεις. Είναι η δική σου κατάθεση στη δυαδικη κι όχι μόνο σχέση. Είναι η επαφή σου, το link με τον υπόλοιπο κόσμο. Κι έχει και διαφορετικές μορφές. Σήμερα, η εποχή προστάζει να μπούμε σε άλλους τρόπους επικοινωνίας. Τρόπους που δεν έχουν να κάνουν ίσως με τίποτα με όσα μάθαμε μέχρι τώρα. Και σε ρωτώ, είναι virtual να επικοινωνείς μέσω διαδικτύου; Να έχεις φίλους και γνωστούς μέσα σ' έναν υπολογιστή. Να μη νιώθεις μόνος στο σπίτι με το πάτημα ενός κουμπιού. Να ονειρεύεσαι ότι ακόμα και σχέση μπορείς να κάνεις με ανθρώπους μέσα από το διαδίκτυο. Πολλές φορές σε παρέες έχω υποστηρίξει ότι αυτό είναι ο νέος τρόπος επικοινωνίας των ανθρώπων, αλλά άλλες τόσες φορές τον έχω αρνηθεί αυτό τον τρόπο. Είναι τόσο άψυχος. Και όπως έρχεται μπορεί και να φύγει. Αρκεί ένα τεχνικό πρόβλημα για να αποκοπείς από αυτό το περιβάλλον. Αλήθεια τώρα, δεν προτιμάς κι εσύ την επαφή, την πραγματικότητα; Να δώσεις ραντεβού στη Σταδίου, να στρίψεις στη Χρήστου Λαδά και να βρεθείς στην πλατεία Καρύτση να μιλάς, να φλερτάρεις, να ζεις;

P.S. 1 Αφορμή γι αυτό το post ένας στίχος του τραγουδιού των Rah Band, Clouds across the moon, κι η επιθυμία για επικοινωνία.
P.S. 2 Αυθόρμητη επιθυμία, που συνοδεύεται από τη σκέψη για περισσότερο και δημιουργικότερο χρόνο με τους ανθρώπους.

κι έχω ένα προαίσθημα απόψε

Τί είναι το προαίσθημα; Το επικαλούμαστε συχνά, όμως τί είναι και κυρίως πώς μας δημιουργείται; Πολλοί άνθρωποι μου έχουν πει ότι ένιωθαν κάτι που θα τους συμβεί και αυτό συνέβαινε. Πολλές φορές σκέφτομαι μήπως είναι απλά η επιθυμία μας, που ή είμαστε τυχεροί και πραγματοιείται, ή με βάση μια άλλη εκδοχή διοχετεύουμε τόση ενέργεια που είναι ικανή για να κινητοποιήσει τις δυνάμεις εκείνες που θα κάνουν το όνειρό μας πράξη. Μπορεί ωστόσο να είναι και απλά μαθηματικά. Δεν ξέρω, δεν απαντώ.
Ξέρω όμως ότι απόψε ένιωσα πως ένας κύκλος έκλεισε οριστικά πια. Το παρελθόν υπάρχει αλλά έτσι όπως πρέπει. Έλειπε ένας κρίκος από την αλυσίδα του και τώρα που τοποθετήθηκε κι αυτός, ένας καινούριος κύκλος θα ανοίξει. Αυτό είναι το δικό μου προαίσθημα. Και μ' αρέσει που το καταθέτω φωναχτά. Νιώθω πια ήρεμος, έτοιμος για τα επόμενα που θα 'ρθουν. Γιατί νιώθω ότι θα έρθουν και θα είναι ωραία. Μέσα σε μια αφέλεια που με διακατέχει κάποιες φορές, έρχεται αυτό το προαίσθημα. Ένας νέος άνθρωπος θα προκύψει. Κάτι μου λέει ότι κι ένας άνθρωπος από το παρελθόν θα εμφανιστεί ξανά. Όλα όμως θα είναι σε μια νέα βάση τώρα πια. Δε σου κρύβω ότι αυτό το δεύτερο σενάριο θα ήταν και δικαίωση, ωστόσο η λογική μου λέει το πρώτο ότι είναι πιο υγιές. Τί να κάνω; Να το πιστέψω το προαίσθημα; Δεν έχω άλλη επιλογή. Μόνο που θέλω αυτή τη φορά, το προαίσθημα να έχει αυτές τις διαστάσεις, τόσο άυλες, μέσα μου.

P.S. 1 Είναι πολύ σκληρό όταν όλα μπαίνουν σε τάξη να βλέπεις την αληθινή διάσταση των πραγμάτων που έζησες.
P.S. 2 Είναι πολύ σκληρό να ισορροπείς πάνω σε τεντωμένο σχοινί.

Αφιερώσεις κάνετε;

Πόσες φορές έχω ακούσει αυτή την ερώτηση; Πόσες φορές θέλω να απαντήσω όχι; Πόσες φορές λέω πείτε μου και θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για εσάς; Πόσες φορές κάνω κάτι για εσάς; Πόσες φορές θέλω να κάνω μια αφιέρωση; Κι όμως, όσο κι αν μας χαλάει το prestige -το ποιό;- το ραδιόφωνο είναι και αυτό. Είναι και η αφιέρωση. Κληρονομιά μιας άλλης εποχής, αλλά είναι κι αυτό. Κι αν το δεις λίγο πιο σφαιρικά -και παρατραβηγμένα λίγο- μπορεί και να ανήκει στην κουλτούρα του ρουσφετιού που έχει καλλιεργηθεί από την ίδρυση αυτού του κράτους. Μου κάνεις αφιέρωση, σε ακούω. Δε μου κάνεις, αλλάζω σταθμό. Κι όμως, όσο κι αν η αφιέρωση είναι παλιομοδίτικη, άλλο τόσο είναι και μια απλή απόδειξη της εξουσίας που μπορεί να έχει κάποιος που εκτίθεται στο μικρόφωνο στους ακροατές, οι οποίοι παραβλέπουν το ναρκισσισμό του και την ματαιοδοξία του, και τον θεωρούν σπουδαίο επειδή τους μιλάει- τι τους λέει είναι άλλο post. Υπάρχουν φορές όμως που αυτό το παλιομοδίτικο ραδιόφωνο, μπορεί να γίνει παιχνίδι. Παιχνίδι για δύο. Πομπός και δέκτης. Αποστολέας και παραλήπτης. Το μήνυμα είναι τα λόγια του τραγουδιού. Κι η αφιέρωση ο τρόπος να πεις κάτι. Απόψε σκέφτηκα ένα τίτλο τραγουδιού, που μου ταίριαξε σε μια εικόνα, χωρίς δεύτερες αναγνώσεις. Ένας τίτλος είναι μόνο. Και μπορεί αφιερώσεις να μην κάνουμε συνήθως στην εκπομπή, μια εξαίρεση παρακαλώ, να έχουμε να παίζουμε.

P.S. 1 Αφιερωμένο εξαιρετικά.

P.S. 2 To παιδί από την Κρήτη. Βασίλης Λέκκας. Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις. Στίχοι: Νίκος Γκάτσος. Ένα από τα 35 τραγούδια της Ρωμαϊκής Αγοράς.

P.S. 3 Κάνε κι εσύ μια αφιέρωση τώρα. Ο blogger one of the people χαρίζει... και πάει λέγοντας. Οι καλύτερες αφιερώσεις θα βγουν στον αέρα. (Λέμε τώρα...Ποτέ δεν ξέρεις...)

9+1 σημειώσεις από το week end

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί και μέσα από το blog σε ποια πόλη ζούμε. Σε ποιά χώρα ζούμε. Μπορεί η λέξη αισθητική να είναι άγνωστη στη μεγάλη πλειοψηφία, ωστόσο είναι η λέξη που θα έπρεπε να γνωρίζουμε καλύτερα σε αυτό τον τόπο. Μέσα σε τρεις μέρες σημείωσα πράγματα που δεν μ' άρεσε που τα είδα.
1. Τα δεύτερα ονόματα σε show μεγάλου καλλιτέχνη στα μπουζούκια. (Η παραφωνία.)
2. Τα ίδια τα μπουζούκια, που σύρθηκα για επαγγελματικοκοινωνικούς λόγους. (Όλα τριγύρω αλλάζουν, κι όλα τα ίδια μένουν.)
3. Ο μεγάλος καλλιτέχνης. Έδινε το μικρόφωνο στον κόσμο. (Τύφλα να έχει το X-factor.)
4. Ο κόσμος που έμοιαζε τόσο 80's. (Όλα τα μωρά στην πίστα.)
5. Οι χοντρές κυρίες με τις φόρμες στο bazaar εταιρίας καλλυντικών. (Κοιτάξου πριν βγεις στον καθρέφτη.)
6. Ο πανικός στο Zara. (Δε βαριέσαι να φοράς τα ίδια με τις άλλες;)
7. Το μίζερο ζευγάρι σε εστιατόριο το Σαββατόβραδο. (Επιτέλους χωρίστε.)
8. Ο 45χρονος δήθεν μοντέρνος gay με τον 35χρονο φέτες γκόμενο. (Θέλει και ρώτημα;)

9. Η οδός Κελεου στο Γκάζι. (Τόση deca σ' ένα δρομάκι;)
10. Ο κόσμος στου Ψυρρή, που δεν ξέρει τι θέλει. (Και να μην έχεις αγοραφοβία, την παθαίνεις.)